Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Η ματαιοδοξία του ανασφαλούς συγγραφέα.
«Θ’ αρέσουν τα γραπτά μου ή θα εισπράξουν απόρριψη; Μήπως πολλά αδέλφια διαβάζοντας για τα ψυχολογικά προβλήματά μου με θεωρήσουν ως προβληματικό άτομο με χαμηλή αυτοεκτίμηση; Μήπως κάποιοι πουν ότι υπερβάλλω στις περιγραφές μου και με χαρακτηρίσουν ρομαντικό και ανόητο; Μήπως, πάλι, με θεωρήσουν εγωκεντρικό, αφού όλο για τον εαυτό μου μιλάω και για τα ανεξέλεγκτα παιχνίδια που άθελά του κάνει ο νους μου;
«Μπορεί, όμως, και πολλά άλλα αδέλφια να συγκινηθούν, να με αγαπήσουν, να με συμπονέσουν. Μπορεί και να νιώσουν πως βλέπουν τον εαυτό τους σε καθρέφτη, διαβάζοντας τα γραπτά μου. Μπορεί και να με θαυμάσουν ακόμα για την έμπνευσή μου, ή να με ζηλέψουν για την ευφυΐα μου, ίσως πάλι να εμπνευσθούν από το παράδειγμά μου και να θελήσουν να κάνουν και αυτά μαζί μου κάποια βήματα προς την ελευθερία».
Παρατηρώ όλες αυτές τις σκέψεις, παράγωγα της ματαιοδοξίας μου, που περνούν από το νου μου, όπως είναι πολύ πιθανό να περνούν και από το νου κάθε αδελφού συγγραφέα. Χαμογελώ με κατανόηση. Δεν είναι παρά ο γνώριμος ανασφαλής εαυτός μου αυτός που σκέφτεται έτσι. Κατά βάθος δε με αφορούν αυτές οι σκέψεις, αφού δεν πιστεύω ότι έχω έρθει σε αυτόν τον κόσμο για να αποκομίσω δόξα ή έστω απλή έγκριση από αυτόν, ούτε για να πάρω την εγωιστική ικανοποίηση ότι κατάφερα να τον αλλάξω. Ήρθα μόνο για να μάθω να είμαι ελεύθερος κι ευτυχισμένος ανεξάρτητα από τις εξωτερικές συνθήκες, ακόμα και όταν όλοι αδιαφορούν για μένα ή με περιφρονούν και με θεωρούν μια ασήμαντη μετριότητα, κατάπτυστη, μεμπτή και αξιοθρήνητη.