Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Ο Θεός είναι η Ύπαρξη.
Αυτό το κείμενο γράφτηκε αρκετά χρόνια
μετά το τέλος της συγγραφής του βιβλίου.
Ο Δάσκαλός μου έλεγε ότι ολόκληρη η ανθρωπότητα βρίσκεται ακόμα στο προεφηβικό στάδιο ανάπτυξης από συναισθηματική άποψη, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Στο στάδιο αυτό όλοι βρίθουμε από ανάγκες, με τις οποίες είμαστε ταυτισμένοι σε μεγάλο έως απόλυτο βαθμό. Έχουμε, δηλαδή, μεγάλη έως απόλυτη εξάρτηση από την εκπλήρωση των αναγκών μας για να είμαστε καλά.
Είναι φυσικό, ζώντας σε αυτό το εξαρτημένο επίπεδο συνείδησης, να αναζητούμε έναν Πατέρα για να καλύψει τις ανάγκες μας. Αυτός, πιστεύω, είναι ο λόγος που έχει επικρατήσει η αντίληψη ότι ο Θεός είναι ο Πατέρας μας. Είναι η ανάγκη μας να βρίσκουμε, έστω και νοερά, καταφύγιο σε έναν Πατέρα παντοδύναμο, παντογνώστη και πανταχού παρόντα που είναι σε θέση να φροντίζει διαρκώς για την κάλυψη των πολλών και επιτακτικών αναγκών μας.
Την περίοδο που έγραφα αυτό το βιβλίο, βίωνα κι εγώ την ίδια ανάγκη και γι’ αυτό σε διάφορα σημεία του έκανα αναφορές στον Δημιουργό Πατέρα, στον οποίο παρέδιδα με εμπιστοσύνη κάθε ανησυχία μου για το μέλλον και κάθε θλίψη μου για το παρελθόν. Αυτή η παράδοση ήταν ένας από τους βασικότερους δομικούς λίθους που έκτισαν την «Πολιτεία της Λευτεριάς» μου.
Τώρα, μερικά χρόνια αργότερα, η αντίληψή μου για τον Θεό έχει διαφοροποιηθεί σημαντικά. Για την ακρίβεια, η λέξη «Θεός» δεν με εκφράζει πια τόσο πολύ. Προτιμώ τη λέξη «Ύπαρξη». Με αυτή τη λέξη εννοώ την αιώνια Ύπαρξη όλου του Σύμπαντος, που δεν έχει αρχή και τέλος, τόσο στο χρόνο όσο και στο χώρο.
Την έννοια της Ύπαρξης τη βιώνω και μέσα στον ίδιο τον εαυτό. Την αναγνωρίζω επίσης μέσα σε όλους τους ανθρώπους, στα ζώα, στα φυτά, στη φύση, στα πετρώματα, στον ουρανό, στα ουράνια σώματα, και γενικά σε οτιδήποτε υπάρχει. Η Ύπαρξη έχει πάρει τη θέση του Θεού στο νου και την καρδιά μου. Πιστεύω πια ότι όλοι όσοι υπάρχουμε θελήσαμε εμείς οι ίδιοι να υπάρχουμε με τη φθαρτή μορφή που έχουμε.
Στην πραγματικότητα, δεν είμαστε πολλοί, είμαστε ένα. Αυτό το ένα θέλει να υπάρχει με όλες αυτές τις μορφές. Η κάθε μορφή εμπερικλείει όλη τη θέληση και όλη τη γνώση αυτής της Μονάδας, η οποία δεν είναι παρά το σύνολο όλων εμάς που υπάρχουμε. Όλα όσα υπάρχουν είναι μέρη της Μονάδας, αλλά είναι ταυτόχρονα και ολόκληρη η Μονάδα. Η Ύπαρξη, δηλαδή, είναι φαινομενικά διαιρεμένη σε απειράριθμα μέρη, καθένα από τα οποία εμπεριέχει ολόκληρη την Ύπαρξη, ως ασυνείδητη γνώση και ως ανεκδήλωτο δυναμικό.
Με τη συνειδητή εμβάθυνση και παράδοσή μας σε Αυτήν, μπορούμε να αποκτούμε σταδιακά πρόσβαση σε όλο και περισσότερη γνώση. Επίσης, μπορούμε σταδιακά να εκφράζουμε όλο και μεγαλύτερο μέρος από το ανέκφραστο δυναμικό μας. Τόσο η γνώση όσο και το δυναμικό μας είναι προφανώς απεριόριστα, άπειρα. Πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού είναι ιδιότητες της άπειρης Ύπαρξής μας, που δεν έχει όρια στο χώρο και στο χρόνο;
Άρα, δεν πρόκειται ποτέ να βαρεθούμε τη ζωή μας μέσα στο σύμπαν μας, καθώς θα υπάρχει πάντα άπειρο απόθεμα ασυνείδητης γνώσης για να συνειδητοποιήσουμε και άπειρο απόθεμα ανέκφραστου δυναμικού για να εκφράσουμε.
Σε αυτήν την εσώτερη Ύπαρξή μου αναζητώ και βρίσκω πλέον το καταφύγιο που κάποτε έβρισκα στον Πατέρα Δημιουργό Θεό. Αυτή η νέα αντίληψή μου με ευχαριστεί πολύ περισσότερο, επειδή καταργεί αυτήν την ενοχλητική ψευδαίσθηση ότι εγώ είμαι άλλο και ο Θεός είναι άλλο.
Αυτός ο δυϊσμός με τρέλαινε. Αυτό το αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ εμού και του Θεού, δηλαδή μεταξύ της αγωνίας και της γαλήνης, με τρέλαινε, με απέλπιζε. Ενώ τώρα που ο δυϊσμός καταργήθηκε από την αντίληψή μου, σκύβω απλά μέσα μου και βρίσκω τη γαλήνη της αιώνιας και αναλλοίωτης Ύπαρξής μου, που μου παρέχει ασφάλεια και όρεξη για ζωή. Τι πιο όμορφο και πιο απλό;
Επιπλέον, δεν φροντίζω πια να κάνω το σωστό για να με εγκρίνει κάποιος Θεός που τον νομίζω για ξεχωριστό από μένα, αλλά για να είμαστε καλά εγώ και τα αδέλφια μου ζώντας σε επαφή με την αληθινή Ύπαρξή μας. Αυτή είναι μία πολύ πιο υγιής στάση ζωής.
Δεν έγινα άθεος μέσα στα χρόνια που μεσολάβησαν από τη συγγραφή του βιβλίου. Απλά κατάλαβα ότι αυτό που τότε ονόμαζα Θεό είναι η ίδια η Ύπαρξή μου, εντελώς προσιτή και προσβάσιμη, στη διάθεσή μου κάθε στιγμή, αστείρευτη πηγή γαλήνης, χαράς, δύναμης και ζήλου για τη ζωή.
Την ίδια αυτή Ύπαρξη αναγνωρίζω πλέον μέσα σε όλα μου τα αδέλφια και αυτό είναι το μήνυμά μου προς αυτά: να στραφούν στην ίδια τους την Ύπαρξη, να την ορίσουν ως το ένα και μοναδικό καταφύγιό τους που θα τους δίνει δύναμη και κουράγιο στους ταραγμένους καιρούς που ζούμε, ώστε να είναι σε θέση να είναι πάντα καλά, με αμείωτη τη χαρά της ζωής μέσα τους, όσο δύσκολα και αν περνάνε.
Άλλες σκέψεις μου για το ίδιο θέμα έχω γράψει στην υποσημείωση του κεφαλαίου Β29 «Ο νους αναγνωρίζει το θέλημα του Δημιουργού”.