Απαρνούμαι, τουλάχιστον, την πνευματική ιδιοκτησία.

Η  Πολιτεία της  Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.

Απαρνούμαι, τουλάχιστον,
την πνευματική ιδιοκτησία.

Αφού δεν τολμώ να απαρνηθώ το σπίτι μου και μερικά ακόμα αγαθά που θεωρώ ως στοιχειώδη, ας απαρνηθώ τουλάχιστον κάτι που μου είναι πιο εύκολο να το στερηθώ: την πνευματική ιδιοκτησία. Ετούτο το γραπτό δε θεωρώ πως είναι δικό μου. Ποιος είμαι, άλλωστε, εγώ που μπορώ να ισχυριστώ πως όλες οι ιδέες που περιέχονται σε αυτό είναι δικές μου; Παράγωγο της κοινωνίας δεν είμαι; Είμαι το αποτέλεσμα των εμπειριών που έχω συλλέξει από τη σχέση μου με τον κόσμο, τις οποίες συνδύασα μεταξύ τους για να διαμορφώσω τις ιδέες που κατέγραψα εδώ.

Άρα, αυτό το κείμενο ανήκει εξίσου σε μένα και σε όλα μου τ’ αδέλφια, που έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να το αναπαραγάγουν με οποιονδήποτε τρόπο και να το χρησιμοποιήσουν όπως θέλουν, χωρίς να φοβηθούν μην κατηγορηθούν για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, αφού ο συγγραφέας αυτού του κειμένου δεν πιστεύει ότι έχει πνευματική ιδιοκτησία. [1]

Νομίζω, εξάλλου, πως θα ήταν αντιφατικό να αρχίζει με μία τέτοια απαγόρευση ένα βιβλίο που μιλάει για την ελευθερία. Ο νους μου τώρα χαίρεται που με το ξεκίνημα κιόλας του γραπτού επέτυχε μια νίκη κατά του αιώνιου αντιπάλου του, του φόβου, που κατοικεί στα σωθικά του. Ήδη νιώθει μικρό ξαλάφρωμα, που είναι καλός οιωνός για τη συνέχεια του έργου που μόλις τώρα αρχίνησε, γιατί ο μόνος λόγος που ξεκίνησε το γράψιμο είναι να ξαλαφρώσει από τα σωρευμένα βάρη των φόβων μιας ζωής.