Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Β26. «Δεν ακουμπάω πουθενά».
«Δεν επενδύω πουθενά, απέχω από όλα, δε με αγγίζει τίποτα, δε συμμετέχω σε τίποτα το ανούσιο, δεν συνεργάζομαι με τίποτα το ανούσιο». Αυτή η νέα στάση της μη βίας – μη συνεργασίας που μόλις τώρα υιοθέτησε ο νους, του θυμίζει την παθητική αντίσταση με την οποία ο Γκάντι οδήγησε τον ινδικό λαό στην απελευθέρωση από το ζυγό των Άγγλων. Όμοια τώρα και ο νους, όσο ξύλο και αν τρώει από τις παλιές συνήθειές του, επιμένει να μην τις ακολουθεί, μα ούτε και σηκώνει το χέρι του να τις κτυπήσει, να τις κατηγορήσει ή να τις βρίσει. Απλά τις αγνοεί, δε συνεργάζεται μαζί τους και τις αφήνει να περνούν μέσα από τα κύτταρα του εγκεφάλου σαν τυφώνας που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του μα σύντομα φεύγει και η ζωή ξαναβρίσκει τους ρυθμούς της.
Αυτή είναι μια θέση αυτοεκτίμησης αλλά και αυταπάρνησης του νου, καθώς δέχεται πλέον να θυσιάζει το εγώ του και τις συνήθειές του για χάρη της πνευματικής μου υγείας. Είναι, συνεπώς, και μία θέση αφοσίωσης του νου μου προς εμένα. Επιπλέον, δεν είναι απλά μία νοητική θέση. Είναι και μία θέση συναισθηματικής ανεξαρτησίας του νου, που δηλώνει ότι έχει βαρεθεί να γέρνει το κεφάλι και να το ακουμπά στη λήθη που του προσφέρει κάθε εγκόσμια χαρά, φαΐ, πιοτό, αγκαλιά, κουτσομπολιό, πολλή δουλειά και όσα άλλα του γεμίζουν με σαβούρα την κοιλιά. Έχει εντελώς αφυπνιστεί, δεν του είναι δυνατό να ξεχαστεί ούτε στιγμή, γιατί τώρα πια σε ριπή οφθαλμού βαρυστομαχιάζει μόλις κάνει πως ακουμπά το βάρος της ύπαρξής του σε οτιδήποτε.
Η ιδέα που είχε τόσα χρόνια ότι έχει νόημα και είναι εφικτό να ακουμπάει κάπου αλλού έξω από τη δική του ύπαρξη δεν ήταν παρά μία πλάνη, μία φαντασίωση, μία ψευδαίσθηση. Αφού είναι ολόκληρος και πλήρης αφεαυτού, και βιώνει τη χαρά της ζωής, τον αέρα που αναπνέει, τους κτύπους της καρδιάς του, το πέρα για πέρα αληθινό ρεύμα της ζωής μέσα στα τρισεκατομμύρια κύτταρά του, τι λόγο είχε να ακουμπάει εδώ κι εκεί; Να στηριχτεί πού; Σε ανύπαρκτα στηρίγματα; Να προστατευθεί από τι; Από φανταστικούς κινδύνους; Να ξεχάσει τι; Την ευτυχία της ζωής που την είχε νομίσει δυστυχία; Δεν είχε συνειδητοποιήσει το ξεχείλισμα ενέργειας που συνέβαινε τότε, συμβαίνει τώρα και αιώνια θα συμβαίνει μέσα του, γι’ αυτό και είχε πέσει σε αυτήν την πλάνη.
Τώρα, όμως, έχει καταλάβει και χαίρεται βαθιά γι’ αυτό, γιατί εδώ μιλάμε για μία αιώνια χαρά, δηλαδή από σήμερα μέχρι για πάντα, αλήθεια ελευθερίας χωρίς όρια, που είναι ασύλληπτη για τα μέχρι τώρα μεμψίμοιρα δεδομένα του νου.