Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Β3. Έχω πολλή και όμορφη εργασία να κάνω.
Ο νους καλλιεργεί μέσα μου το αίσθημα ότι η καινούργια εργασία που θα ξεκινήσω τώρα θα γεμίσει όμορφα τις ώρες μου. Με άλλα λόγια, «χώνεται» στη θαλπωρή της νέας του απασχόλησης. Κάθομαι αναπαυτικά μπροστά στον υπολογιστή, δημιουργώ ατμόσφαιρα με ένα κερί, με απαλή μουσική, όμορφο φωτισμό, σκέφτομαι πόσο όμορφες θα είναι οι ώρες που θα περάσω με την εμβάθυνση στα ενδόμυχα του εαυτού μου και χαίρομαι για την ικανοποίηση που θα λάβω τόσο κατά τη διάρκεια του ταξιδιού όσο και στο τέλος του[1], που θα κοιτάξω πίσω και θα διαπιστώσω πως στο πέρασμά μου κτίστηκε μια ολόκληρη φωτεινή πολιτεία, η Πολιτεία της Λευτεριάς μου.
[1] Η αλήθεια είναι ότι ο νους έχει υποψιαστεί ότι το ταξίδι αυτογνωσίας και απελευθέρωσης που ξεκίνησε δε θα έχει τελειωμό, αφού η γνώση και η ελευθερία από τη φύση τους δεν μπορούν να έχουν όρια. Πάντα υπάρχει και ευρύτερη γνώση από την ήδη κατακτημένη, αφού το σύμπαν είναι απέραντο και ο εσωτερικός μας κόσμος το ίδιο. Επιπλέον, είναι προφανές ότι πάντα υπάρχει και ευρύτερη ελευθερία από την ήδη κατακτημένη, επειδή λευτεριά με όρια δε θα ήταν λευτεριά. Συνεπώς, όταν αναφέρομαι στο «τέλος» του ταξιδιού, προφανώς εννοώ τη στιγμή εκείνη που θα συνειδητοποιήσω ότι έχω απελευθερωθεί από όλους τους περιορισμούς του νου που με έχουν καταδυναστεύσει μέχρι τώρα στη ζωή μου, χωρίς να λαμβάνω υπόψη μου άλλους περιορισμούς του νου μου οι οποίοι, επειδή δεν προκαλούν γήινο πόνο, δε με έχουν απασχολήσει μέχρι αυτή τη στιγμή.