Β35. «Το πρόβλημα με το στόμα είναι η θεοποίηση».

Το επόμενο πρωί…

«Το πρόβλημα με το στόμα
είναι η θεοποίηση».

Αυτή τη φράση άκουσα να βγαίνει από το κέντρο του μυαλού μου, λίγα δευτερόλεπτα αφού είχα θέσει στη Θεία Μητέρα την ερώτηση: «Τι να την κάνω, Θεία Μητέρα, τόση δυστυχία; Πώς θα λυτρωθώ οριστικά από την αγωνία μου να αναγνωριστεί η αξία μου και να λατρευτώ από τις πανέμορφες μαγευτικές εγκόσμιες κόρες σου;»

Είχα μόλις ξυπνήσει, και ήρθαν αμέσως να με επισκεφθούν οι χθεσινοβραδινοί συλλογισμοί. Ήμουν ευδιάθετος, γιατί είχα εμπιστευθεί την Αγάπη Της κι έβλεπα φως στης σήραγγας την άκρη, γι’ αυτό θέλησα να πάρω την καθοδήγησή Της, να μου πει με ποιον ακριβώς τρόπο θα φτάσω μέχρι την έξοδο για να ελευθερωθώ.

Μόλις ξύπνησα, παρέμεινα ακίνητος, ξαπλωμένος στο κρεβάτι. Δεν ήθελα να επιδοθώ αμέσως σε εξωτερικές δραστηριότητες όπως κάνω άλλες μέρες, γιατί ένιωθα επιτακτική την ανάγκη να πάρω απαντήσεις, δεν αντέχω πια να τρέχω μες στον κόσμο βουτηγμένος στην αγωνία λόγω άγνοιας.

Μετά από σύντομη αναμονή πήρα μέσα μου την ακουσμένη φράση και την κατανόησα. Δε μου προσέφερε έναν τρόπο να αλλάξω. Μου περιέγραφε απλά πώς έχουν τα πράγματα. Κατάλαβα τότε για μια ακόμα φορά πως δεν είναι η άμεση αλλαγή το ζητούμενο, ούτε η άμεση απαλλαγή μου από τα δεσμά του νου. Σημασία, προς το παρόν, έχει μόνο η γνώση της Αλήθειας. Αυτή μου προσέφερε η Θεία Μητέρα, γιατί αυτή μόνο μπορεί να γίνει ο δρόμος προς την Ελευθερία.

«Το πρόβλημα με το στόμα είναι η θεοποίηση», μου είπε η εσωτερική φωνή, και συμπέρανα πως εννοούσε ότι ο νους έχει μάθει τόσα χρόνια να θεοποιεί ακαριαία ό,τι απολαυστικό θέλει να βάλει μες στο στόμα, γιατί προσδοκά να ικανοποιήσει με αυτό την πείνα του, το συνεχές κενό που νιώθει στο στομάχι, αλλά και να απαλλαγεί από το δυσάρεστο αίσθημα της στέρησης της αφθονίας, που του στεγνώνει το λαρύγγι. [1]

Ο νους αγωνιά συνέχεια να τέρπει το λαρύγγι και να γεμίζει το στομάχι, κατάλαβα. Από τη μία θέλει να γεμίζει το συναισθηματικό κενό της ανεπάρκειας που νιώθει, το οποίο του διεγείρει το στομάχι, και από την άλλη επιθυμεί να χαίρεται τη συγκίνηση της αισθησιακής απόλαυσης μέσα στο λαρύγγι του, για να ξεχνά το κενό που του γεννά η ανεκπλήρωτη αγωνία για καταξίωση, η ακόρεστη δίψα για έγκριση και θαυμασμό από τις υπέροχες μαγευτικές εγκόσμιες γυναίκες.

Αφέθηκε για λίγο ο νους σε εικόνες και αναμνήσεις σχετικές με τούτη την αλήθεια που μόλις ανακάλυψε, για να κατανοήσει πιο καλά πώς ακριβώς εφαρμόζεται αυτή στην καθημερινότητά του. Ξανάνιωσε τη δίψα του για λύτρωση και πώς αυτή ερεθίζεται στη θέα του εύγευστου φαγητού. Θυμάται, επίσης, πώς ρουφούσε το αλκοόλ με δίψα για χαρά τότε που ακόμα έπινε γιατί δεν είχε ακόμα νιώσει πόσο αυτό τον αρρωσταίνει.

Μα πάνω απ’ όλα, θυμάται τη δίψα του για τα τρυφερά τα χείλη της εγκόσμιας μαγευτικής γυναίκας, που θέλει να τα ξεζουμίζει για να απομυζά απ’ αυτά το άρωμα της ζωής, το θεϊκό το νέκταρ, να νιώθει κύματα έρωτα να διαπερνάνε το κορμί του, και να πίνει, να πίνει, να πίνει, με ακατασίγαστη δίψα να πλημμυρίζει τη γλώσσα και τον ουρανίσκο, να ποτίζει το στεγνό λαρύγγι, να ευφραίνει το στέρνο και να γεμίζει το στομάχι με τους χυμούς της ζωής, λες και μόνο η γυναίκα έχει τέτοιους χυμούς, λες και ο ίδιος δεν έχει λάβει από τη δημιουργό του Θεία Μητέρα το δώρο της ικανότητας να αγαπά. Βλέπει ο νους πώς έχει θεοποιήσει την εγκόσμια γυναίκα και πόσο προσδοκά από τη λατρεία της να πιει το νέκταρ της ζωής, ξεχνώντας πως αυτή δεν είναι παρά ένα ταπεινό απειροελάχιστο ομοίωμα της Θείας Μητέρας, σίγουρα ιδιαίτερα γοητευτικό και απολαυστικό για την ανδρική του φύση, αλλά βουτηγμένο και αυτό στην άγνοια και την αγωνία όπως κι εκείνος.