Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Β5. Πράξεις φροντίδας για τον εαυτό.
Ο νους μου έχει διαπιστώσει πως, αν θέλω να έχω γαλήνιο ύπνο και να ονειρεύομαι αγίους και το Θεό και όχι αγχογόνες υποθέσεις του πεδίου της ύλης, πρέπει[1] χρειάζεται τα απογεύματα και τα βράδια να τα περνώ με εμβάθυνση, διαλογισμό και γράψιμο, αθλητισμό και μουσική ποιοτική και ό,τι άλλο δημιουργεί μέσα μου αίσθημα γαλήνης, ελευθερίας, ανάταση ψυχής. Επιλέγει να μην εργάζεται στο πεδίο της ύλης αυτές τις ώρες, ούτε να μιλά για θέματα του πεδίου της ύλης, ούτε να κάνει μη δημιουργικές παρέες που δε συνεισφέρουν στο εσωτερικό κτίσιμο το δικό του και των αδελφών του και που απλά του γεμίζουν πρόσκαιρα το συναισθηματικό κενό που του γεννά η αποχή από την εσωτερική εργασία.
Συνεχώς με συγχωρεί και μου απαλαίνει με συμπόνια και γλυκύτητα κάθε αγωνία και εσωτερική ένταση και με παροτρύνει να προβαίνω σε πράξεις φροντίδας για τον εαυτό μου. Μία πράξη φροντίδας για τον εαυτό είναι να του αφιερώνω αρκετές ποιοτικές ώρες κάθε απόγευμα και βράδυ. Επίσης, να διακόπτω για λίγα λεπτά την απασχόλησή μου στο πεδίο της ύλης κάθε φορά που διαπιστώνω εσωτερική ενόχληση, για να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι κανένα εγκόσμιο πεδίο τριβής δεν αξίζει να αγωνιώ γι’ αυτό, αφού για εντελώς άλλο σκοπό έχω έρθει σε αυτή τη ζωή.
Επίσης, με παροτρύνει να μην αφοσιώνομαι και προσκολλώμαι λόγω οκνηρίας σε σαρκικές και συναισθηματικές απολαύσεις πέρα από το χρόνο που πραγματικά το χρειάζομαι για να ανανεώσω την ενέργειά μου, όσο αναζωογονητικές και πολύτιμες και αν είναι αυτές όποτε λαμβάνονται με μέτρο (φαγητό, έρωτας, κολύμβηση, βόλτες στη φύση κτλ.). Να είμαι, δηλαδή, σε συνεχή εγρήγορση και να φροντίζω να υπάρχουν μέσα στην ημέρα συχνές εναλλαγές, ώστε να εξασκείται ο νους στην ευελιξία και να μην παραπλανάται και νομίζει ότι μόνο σε ένα πράγμα βρίσκεται όλη η χαρά της ζωής και η αλήθεια.
[1] Αυτό το «πρέπει» είναι το «πρέπει» της στοργής και του ενδιαφέροντος και δεν έχει καμία σχέση – αν και ακουστικά είναι ακριβώς το ίδιο – με το θυμωμένο «πρέπει» που μου έλεγε ο νους παλιότερα, πριν μάθει να με συγχωρεί και να με συμπονά, τότε που ήταν ακόμα εξοργισμένος μαζί μου για τις εγκόσμιες χαρές που του είχα στερήσει με τα λάθη μου, τη μαλθακότητα και την ατολμία μου.
Παρόλα αυτά, παρατηρεί ο νους πόσο πιο γλυκιά και καλοδεχούμενη γίνεται γι’ αυτόν η πιο πάνω διαπίστωση και πώς τα κύτταρα του εγκεφάλου του δεν αντιστέκονται σε αυτήν την προτροπή και δεν επαναστατούν, αν απλά αντί της λέξης «πρέπει» βάλει τη λέξη «χρειάζεται». Με προθυμία ανταποκρίνεται ο νους στην ανάγκη που δηλώνει η λέξη «χρειάζεται», ενώ σίγουρα αντιστέκεται στην επιβολή που δηλώνει η λέξη «πρέπει».
Άρα, κατανοεί ο νους, ακόμα και η στοργή και το ενδιαφέρον καλά θα κάνουν να προσέχουν πώς εκφράζονται για να είναι εύπεπτα και να γίνονται εύκολα αποδεκτά, χωρίς αντιστάσεις.
Και δεν είναι μόνο ο τρόπος έκφρασης που αλλάζει. Είναι δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι, δύο εκ διαμέτρου αντίθετες φιλοσοφίες, δύο διαφορετικές κοσμοθεωρίες, δύο ξένες μεταξύ τους αντιλήψεις για το τι είναι η ζωή και για ποιο λόγο υπάρχουμε και ζούμε. Όλα αυτά κρύβονται πίσω από αυτήν την απλή διαφοροποίηση στον τρόπο διατύπωσης μιας σκέψης. Αλλάζοντας, λοιπόν, συνειδητά τη διατύπωση, υπενθυμίζει ο νους στον εαυτό του την απλή και όμορφη πλευρά της ζωής και έτσι απαγκιστρώνεται από τους ψυχαναγκασμούς του και νιώθει ελεύθερος, χαρούμενος.