Β8. Το πρότυπο του στητού, αρμονικού άντρα.

Η  Πολιτεία της  Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.

Β8. Το πρότυπο του στητού, αρμονικού άντρα.

Καθώς προετοιμάζεται για την εκτέλεση των βημάτων που θα τον οδηγήσουν στην απελευθέρωση από τις αδύναμες όψεις του, ο νους παρατηρεί ότι πολύ συχνά μες στην ημέρα ξεχνά εντελώς τον ένα και μοναδικό του στόχο που είναι η εσωτερική ελευθερία. Πελαγοδρομεί μέσα στον κόσμο, μη ξέροντας τι να κάνει και πού να αποθέσει τον εαυτό του για να ξεχαστεί. Έχει, βέβαια, εγκαταλείψει οριστικά αρκετά από τα παλιά του αποκούμπια, όπως λόγου χάρη την παθητική τηλεθέαση και τις άσκοπες συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων, χρησιμοποιεί όμως με ένα συχνά αδιόρατο τρόπο πολλές άλλες δραστηριότητες ως αποκούμπια. Έτσι, συχνά «συλλαμβάνει» τον εαυτό του να ακουμπά όλο το βάρος της ύπαρξής του στο καθετί που κάνει την κάθε στιγμή: στο φαΐ, στον ύπνο, στο συγύρισμα, στην ατομική καθαριότητα, στην εργασία στο γραφείο και σε πολλές άλλες καθημερινές ενασχολήσεις του.

Αυτή η τάση του μαρτυρά πως ακόμα αναζητά τη λήθη μέσα σε μικρές και μεγάλες εγκόσμιες χαρές. Όμως, λήθη από τι; Τι θέλει τώρα να ξεχάσει ο νους, αφού έχει συμφιλιωθεί με τις αδυναμίες του ή, τουλάχιστον, έχει βρει τον τρόπο να συμφιλιώνεται μ’ αυτές; Αναρωτιέται τι άλλο μπορεί να τον βασανίζει. Παρατηρεί καλύτερα τη μύχια σκέψη που κρύβεται πίσω από την επιλογή του να βουτήξει, για παράδειγμα, με τα μούτρα στο φαΐ. Διαπιστώνει πως εκείνη τη στιγμή έχει την κρυφή παράλογη ελπίδα να μην τελειώσει ποτέ η ώρα του φαγητού. Προφανώς κάτι θέλει να αποφύγει. Εντοπίζει στο στομάχι του το γνώριμο κόμπο του ανεκπλήρωτου χρέους. Τώρα καταλαβαίνει. Παλιά ορμούσε στο φαΐ, επειδή δεν άντεχε να ακούει τις μομφές του θυμωμένου εαυτού του. Με τη συμφιλίωση ο θυμός του κατευνάστηκε, και αυτό που αποφεύγει τώρα ο νους είναι πολύ απλά το επόμενο βήμα προς την εσωτερική ελευθερία.

Αναρωτιέται για ποιο λόγο να μη θέλει να προχωρήσει στο επόμενο βήμα, αφού η Ελευθερία είναι ό,τι ποθεί περισσότερο στη ζωή του. Τι τον κρατά μακριά της; Καταλαβαίνει ότι φοβάται την αλλαγή συνηθειών που συνεπάγεται η Ελευθερία. Είπαμε, η συνήθεια Σκλαβιά δεν παραδίδει εύκολα τα όπλα, αρνείται να παραχωρήσει την εξουσία του νου στη σφετερίστρια του θρόνου, όπως τη θεωρεί, την Ελευθερία[1]. Φοβάται μη χαθεί, μήπως πάψει να υπάρχει. Σαν γίνει λεύτερος ο νους, πολλές από τις τωρινές του ενασχολήσεις που σχετίζονται με εγκόσμια αποκτήματα και κατακτήσεις δε θα του λένε πια τίποτα, θα του είναι εντελώς αδιάφορες, γιατί θα τις θεωρεί χωρίς ουσία. Και τότε πώς θα γεμίζει το χρόνο του; Η συνήθεια Σκλαβιά φοβάται, τρομάζει μπροστά σε αυτό το άγνωστο.

Παρατηρεί τώρα τον τρόμο που νιώθει μπροστά στο επερχόμενο κενό που θα φέρει μαζί της η Ελευθερία, και λέει μιλώντας στοργικά στον έντρομο εαυτό του: «Μην κρίνεις τη μελλοντική κατάσταση με τα σημερινά σου δεδομένα. Το ίδιο αυτό κενό που τώρα σου προκαλεί τρόμο, θα είναι τότε χαρά για σένα και θα αποτελέσει ευπρόσδεκτη ευκαιρία για να ασχοληθείς, απερίσπαστος επιτέλους από αγωνίες, με τα αγαπημένα σου τα αδέλφια».

«Μη φοβάσαι, λοιπόν, ότι θα είναι άδεια η ζωή σου όταν θα έχεις ελευθερωθεί από τους σημερινούς σου φόβους. Έχε εμπιστοσύνη στη φύση σου, που έχει μέσα της αφανέρωτες ακόμα νέες πτυχές, που θα βγουν στο φως μόλις απαλλαχθείς από τους συνήθεις φόβους. Νέες δραστηριότητες ελεύθερου ανθρώπου θα σου γεμίσουν τη ζωή, συνεπώς, και άρα αποκλείεται να πλήξεις. Αν, λοιπόν, αυτό φοβόσουν και γι’ αυτό έπεφτες με τα μούτρα σε γνώριμες καταστάσεις προσδοκώντας ποτέ να μην τελειώσουν, μπορείς στο εξής ελεύθερα να εγκαταλείψεις αυτήν την εμμονή σου να ψάχνεις για δικαιολογίες σε αποκούμπια. Πιστεύω πως τώρα είσαι έτοιμος να προχωρήσεις αγέρωχος στο αμέσως επόμενο βήμα για την κατάκτηση της Ελευθερίας».

Ακούει τα λόγια αυτά ο νους από το σοφό μεγάλο του εαυτό, ανασκουμπώνεται, ορθώνεται και με αργές αρμονικές κινήσεις προχωρά. Έχει τώρα την αίσθηση πως παραμένει πάντα ελαφρύς. Τα κύτταρα του σώματος τα νιώθει ελαφριά, σε εγρήγορση, αραιωμένα, ελεύθερα, ανορθωμένα, όχι σε πτώση, λήθαργο, πήξιμο, σκλαβιά. Έχει την αίσθηση πως ζει και κινείται λίγο πιο πάνω από το επίπεδο της Γης, τα πόδια γίνονται αβαρή και πατούν στο έδαφος χωρίς βάρος καθόλου, αθόρυβα και ανάλαφρα, έτσι όπως πατά η γάτα.

Σε αυτήν την κατάσταση, ο νους μόνο διευθετεί πεδία, δε ρουφιέται από αυτά. Συνεχώς νέα πεδία διευθετεί κάθε στιγμή, σύμφωνα με τη ροή και το ρυθμό που η ζωή τα φέρνει, ελαφρύς, ευέλικτος και εύπλαστος, δίχως αντιστάσεις. Ασύνδετος και ασύναπτος με το πεδίο της ύλης, ταπεινά το υπηρετεί, γεμίζοντας έτσι όλες τις ώρες της ημέρας με χαρά. Τα χρώματα του κόσμου ζωντανεύουν, οι ήχοι γίνονται ευκρινείς, οι οσμές ξεκάθαρες, οι γεύσεις πλούσιες και η αφή οξύνεται. Η ζωή τότε μόνο γίνεται ζωή και η κάθε λεπτομέρειά της αποκτά αξία.

Κινείται μέσα στο πεδίο της ύλης όχι τεχνητά και βεβιασμένα, μα φυσικά και αβίαστα στητός, οι κυρτωμένοι από τα βάρη ώμοι είναι πλέον παρελθόν. Προχωρά με αυτοπεποίθηση εγκαθιδρυμένη μέσα στην εσώτερη ησυχία και όχι βασισμένη στο εγώ, με συνειδητές αργές αρμονικές κινήσεις, όπως έχει δει να κάνουν κάποια λεύτερα αρσενικά αδέλφια που είχε εδώ και χρόνια πολύ θαυμάσει και ζηλέψει, χωρίς τη συνηθισμένη του βιασύνη και τις ξαφνικές γρήγορες κινήσεις που μαρτυρούσαν μέχρι τώρα στη ζωή του είτε ενοχές είτε αγωνιώδη προσδοκία για κάλυψη κάποιου χρόνιου συναισθηματικού κενού απροσδιόριστου μα ολότελα υπαρκτού.

Ακόμα και τις γνώριμες περιττές ψυχαναγκαστικές κινήσεις του τις εκτελεί αργά, συνειδητά, με σεβασμό για τον εαυτό του. Επίσης, ξύνεται συνειδητά, μασάει την τροφή του αργά, μιλάει αργά, με καθαρή άρθρωση, με βαθιά και σταθερή φωνή, χωρίς αγωνία να τελειώσει για να φύγει από το προσκήνιο, χωρίς ανησυχία μήπως γίνεται με την πολυλογία του κουραστικός για τους ακροατές του. Έχει την αίσθηση πως έτσι γίνεται πιο ερωτικός, ότι εκπέμπει επιτέλους τον επί χρόνια εγκλωβισμένο του ερωτισμό. Θυμάται δε, καθώς υιοθετεί σταδιακά αυτή τη θέση και την ενσωματώνει, να την εφαρμόζει και σε κάθε στιγμή εγρήγορσης, όχι μόνο στο στατικό μοναχικό διαλογισμό του.