Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Α29. Ο νους με συμπονά.
Συμπάσχει ο νους μαζί μου, μπαίνει συνειδητά στον κόπο να θυμηθεί την απελπισία μου και τον ανομολόγητό μου πόνο στα δύσκολα εφηβικά μου χρόνια, όταν για διάφορες αιτίες έμαθα να παίρνω τραγικά κάθε μομφή και πείραγμα από τους συμμαθητές μου. Καταρρακωμένος γύρναγα στο σπίτι και πνιχτά έκλαιγα μόνος, να μη με ακούσουν οι γονείς μου, κάθε φορά που έφερνα μαζί μου ένα καινούργιο ψυχολογικό τραύμα από το σχολείο.
Δεν ήθελα με τίποτα να αναγκαστώ να ομολογήσω την αδυναμία μου στους γονείς μου. Δεν άντεχα να υποχρεωθώ να μιλήσω σε κανέναν για την αιτία του πόνου μου. Δεν τολμούσα να εκτεθώ. Προτιμούσα να κρατώ την απόγνωση μέσα μου. Είχα μάθει να επιβιώνω με την αυτολύπηση και την ηττοπάθεια, και αυτό μου ήταν αρκετό, οτιδήποτε περισσότερο νόμιζα πως δεν θα το άντεχα, γιατί ήταν πέρα από τα όρια της εικόνας που είχα σχηματίσει για το φοβισμένο και συρρικνωμένο εαυτό μου.
Ο νους συγκινημένος βλέπει τις τοτινές σκηνές σαν έργο θεατρικό και βαθιά θέληση γεννιέται μέσα του να κάνει ό,τι μπορεί για να εκλείψουν και να φύγουν από πάνω μου τα γλοιώδη απομεινάρια της τότε δυστυχίας, συμπλέγματα που σαν βδέλλες κολλημένες στο κορμί μου ακόμα δε με αφήνουν πάντα να χαίρομαι με απλότητα και δίχως φόβο τη συντροφιά των αδελφών μου. Αυτό είναι η συμπόνια: συμπάσχει ο νους, συγκινείται, αισθάνεται στοργή και θέλει να βοηθήσει, άρα συμπονά.
Προκειμένου να εμπεδώσει τη συμπόνια για το πονεμένο του παιδί εμένα και να μην τη λησμονήσει, ανακαλεί στη μνήμη του και άλλες επώδυνες περιστάσεις: χωρισμούς, απορρίψεις γυναικών και φίλων, μοναχικές ώρες αναίτιας αυτολύπησης, μεγάλες αδικίες, αγωνία και ανασφάλεια για το μέλλον και πολλές άλλες εμπειρίες που με έκαναν να νιώθω ο πιο φτωχός και αξιολύπητος άνθρωπος στον κόσμο, και ας ήξερα καλά πως όχι μακριά από μένα κάποια απελπισμένα αδέλφια μου πεινούσανε γιατί δεν είχανε λεφτά ούτε για να φάνε και στέκονταν απόμερα, κατάπτυστα και καταφρονεμένα.
Τα περιστατικά είναι εκατοντάδες. Η ανάμνηση του ενός γεννά συνειρμικά την ανάμνηση άλλων δέκα. Συνειδητοποιεί έτσι ο νους πως η ιστορία του πόνου μου από παιδί ως τώρα είναι πράγματι άξια συμπόνιας, όσο και αν φαίνεται παράλογη και αναίτια τώρα πια που τα μάτια του έχουν δει τόσα και τα έχει πιο καλά φιλοσοφήσει.
Πράγματι, λοιπόν, επιβεβαιώθηκε πως οι αναμνήσεις δρουν προσθετικά: αυξάνουν την ισχύ της συμπόνιας και μεγαλώνουν την εσωτερική ορμή του νου για άμεση ανάληψη του ιερού έργου της κάθαρσής μου από τα αμέτρητα πλοκάμια που άπλωσε πάνω μου η θλίψη και μ’ έδεσε σφιχτά όλα αυτά τα χρόνια. Ακόμα και στις χαρές δεμένο με είχε, με το φόβο της απώλειας της εκάστοτε χαροποιού αιτίας. Ούτε τις χαρές δεν μπορούσα να απολαμβάνω ελεύθερα.
Αυτά διαπιστώνει τώρα ο νους και εγκαθιδρύεται οριστικά στη θέση της συμπόνιας, που έχει για έδρα της το Ζεστό και Φωτεινό Θεραπευτήριο της Καρδιάς. Ο νους κατανοεί πως η θεραπευτική δύναμη της συμπόνιας είναι απεριόριστη, μπορεί και καταλύει κάθε λογής παλιές συνήθειες, παλιές βασανιστικές συνάψεις των νευρώνων του εγκεφάλου. Βλέπει, συνεπώς, στην καλλιέργεια της συμπόνιας τη μία και μοναδική του ελπίδα να απαλλαχτεί από την καταληψία έμμονών μίας ζωής. Γι’ αυτό αποφασίζει να σπουδάσει συστηματικά την επιστήμη της συμπόνιας και να θέσει αυτή τη σπουδή ως την πρώτιστη προτεραιότητά του και έχοντας πάντα τη συμπόνια ως πρώτο φίλτρο να επεξεργάζεται όλες τις άλλες σκέψεις που αφορούν εγκόσμιες υποθέσεις και έχουν την τάση συνεχώς να του γεννούν προσδοκίες, ανησυχίες, φόβους και αγωνίες.