Α30. Το Ζεστό και Φωτεινό Θεραπευτήριο της Καρδιάς.

Η  Πολιτεία της  Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.

Α30. Το Ζεστό και Φωτεινό Θεραπευτήριο της Καρδιάς.

Ο νους κάνει τώρα λίγες δοκιμές, για να δει πώς λειτουργεί το καινούργιο του απόκτημα, το Ζεστό και Φωτεινό Θεραπευτήριο της Καρδιάς, όπου εδράζεται και εργάζεται ως θεραπεύτρια η Συμπόνια. Φέρνει μία μία κάποιες από τις εγκόσμιες αγωνίες του μέσα στο θεραπευτήριο. Εκεί υπάρχει χώρος υποδοχής. Αυτός είναι η ίδια η παλλόμενη καρδιά. Αυτός ο χώρος οδηγεί σε αναρίθμητες φωτεινές και ζεστές αίθουσες, που αποτελούν τη φυσική προέκταση του χώρου της καρδιάς. Η διαρρύθμιση του θεραπευτηρίου είναι τέτοια, ώστε σε όλες τις αίθουσες να εισέρχονται όλες τις ώρες οι αχτίδες του ήλιου του εσώτερου[1] και να φωτίζουν ομοιόμορφα κάθε γωνιά τους. Υπάρχει δε άφθονος χώρος για επέκταση και σε νέες αίθουσες, η οποία πραγματοποιείται απλά και μόνο με τη θέληση του νου. Περιμετρικά στους τοίχους οι αίθουσες έχουν καρέκλες, για να τοποθετεί πάνω σ’ αυτές ο νους τις όψεις του που θέλουν θεραπεία, μια καρέκλα για κάθε όψη.

Ο χώρος είναι ιδανικός. Ο νους φέρνει σαν πρώτη σκέψη για θεραπεία την παλιά Αγωνία για την εύρεση όμορφου ευρύχωρου κι ευήλιου σπιτιού μέσα στη φύση με θέα μακρινή. Χαμογελά καθώς καταλαβαίνει πως το σπίτι αυτό ήδη έχει βρεθεί. Πιο ευρύχωρο, ζεστό και φωτεινό χώρο από το Ζεστό και Φωτεινό Θεραπευτήριο της Καρδιάς δε θα μπορούσε ποτέ να βρει. Φέρνει την Αγωνία του στο χώρο υποδοχής. Είναι μια νέα κοπέλα, σε άθλια κατάσταση, ρουφηγμένη, χωρίς αύρα, κουρελιασμένη.

Το βλέμμα της είναι παγερό, έχει αποσύρει το συναίσθημα, προτιμά να μη συμμετέχει πλέον στη ζωή, μόνο να σέρνει τον εαυτό της μες στον κόσμο σαν την άδικη κατάρα, δε θέλει πια να νιώθει τίποτα, επειδή δεν αντέχει άλλο τον πόνο της στέρησης ούτε τη ζήλεια για αυτούς που βλέπει καθημερινά να απολαμβάνουν το αγαθό που αυτή τόσο επώδυνα στερείται. Είναι μία ζωντανή νεκρή, η μορφή της θυμίζει στο νου τα πονεμένα αδέλφια του, τα πρεζάκια της Πλατείας Ομονοίας, που σέρνονται δεξιά και αριστερά, σαν χαμένα, χωρίς σκοπό και προορισμό, χωρίς χαρά, χωρίς μιαν αγκαλιά και χωρίς ελπίδα μες στον κόσμο.

Έρχεται η Συμπόνια, η νοσηλεύτρια, της χαμογελά στοργικά, την πιάνει απαλά από το χέρι, την οδηγεί στη διπλανή αίθουσα, την βάζει να καθίσει σε μια αναπαυτική καρέκλα, βγαίνει έξω και κλείνει πίσω της αργά την πόρτα.

Η Αγωνία κάθεται εκεί μόνη σιωπηρή και περιμένει. Δεν ξέρει τι, αλλά περιμένει. Της είπαν ότι εδώ που την έφεραν θα θεραπευθεί, μα δεν το πολυπιστεύει. Δεν είχε έτσι κι αλλιώς τίποτα καλύτερο να κάνει, έτσι αποσυρμένη που ήταν από τον κόσμο, και γι’ αυτό δέχτηκε να τη φέρουν εδώ, στο Ζεστό και Φωτεινό Θεραπευτήριο της Καρδιάς. Κάθεται τώρα ήσυχα εκεί που την έβαλε η αδελφή Συμπόνια και περιμένει. Δεν ξέρει τι, αλλά περιμένει. Δεν πιστεύει ότι επιδέχεται θεραπεία, θεωρεί τον εαυτό της αποδεδειγμένα ανίατο, αλλά κάπου βαθιά μέσα της ανομολόγητα ελπίζει. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, και ας μην ομολογείται.

Οι ηλιαχτίδες φωτίζουν την αίθουσα, φωτίζουν και την Αγωνία. Η θέρμη τους την ευχαριστεί, την ανακουφίζει, την κάνει να νιώθει λίγο πιο όμορφα. Οι στιγμές απόλαυσης αυτής της θέρμης είναι στιγμές χωρίς σκέψη για το μεγάλο πρόβλημά της. Η προσοχή της εστιάζεται στην απόλαυση της θέρμης και ξεχνά για λίγο το πρόβλημά της.

Η Αγωνία αργά αργά καταλαγιάζει. Κάποια στιγμή θυμάται ξανά το πρόβλημά της και πάει πάλι να αρπαχτεί από αυτό και ξανά να δυστυχήσει. Όμως, μια όμορφη ιδέα τής περνά τώρα από το μυαλό: χωρίς να το καταλάβει, χωρίς να το επιδιώξει, έχει βρει το φωτεινό σπίτι που τόσα χρόνια αγκομαχώντας έψαχνε τρόπο για να το αποκτήσει. Και μάλιστα, χωρίς λεφτά, χωρίς τραπεζικό δάνειο, χωρίς δόσεις, τόκους, συμβόλαια, διατυπώσεις και άλλες σκοτούρες! Επιτέλους, ελεύθερη! Τώρα πια δεν τη νοιάζει και αν το υλικό σπίτι που θα μένει δεν είναι τέλειο, γιατί βρήκε ο αφέντης της ο νους τέλειο σπίτι μέσα του, το Ζεστό και Φωτεινό Θεραπευτήριο της Καρδιάς, εγγύηση πως ποτέ δε θα της λείψουνε το φως, η ομορφιά, ο άπλετος χώρος και η θέα. Γέρνει το κορμί της σε δυο διπλανές καρέκλες, παίρνει θέση βολική και, εφησυχασμένη όσο και εξαντλημένη, αποκοιμιέται.

Ο επόμενος! Φέρνει τώρα ο νους τον Εγκέφαλό του. Εκατομμύρια ανεξέλεγκτες άχρηστες και επώδυνες συνάψεις των νευρώνων, που σχηματίστηκαν μέσα στα χρόνια της ζωής του. Κάθε σκέψη, κάθε πράξη, κάθε κουβέντα και μια νέα σύναψη, που με πείσμα απαιτούσε να αναπαραχθεί σε κάθε ευκαιρία, φυλακίζοντας το νου σε ατέρμονα κύκλο σκέψεων που του σπαταλούσαν τη ζωή και του τη σπαταλάνε ακόμα.

Φέρνει τον Εγκέφαλο στην αίθουσα υποδοχής. Ζεματάει από την υπερλειτουργία, κοχλάζει. Σύντομα έρχεται ξανά η ευγενική νοσηλεύτρια Συμπόνια. Τον κοιτάζει με κατανόηση και στοργή. Αυτόν θα τον βάλει μόνο, λέει, αρχικά, σε ξεχωριστή αίθουσα που δεν τη βλέπει κατευθείαν ο ήλιος, αλλά μπαίνει μέσα μόνο το διάχυτο φως της ημέρας, επειδή αυτό που χρειάζεται σε πρώτη φάση ο υπερθερμασμένος Εγκέφαλος είναι δροσιά για να ψυχθεί. Αυτή η αίθουσα θα γίνει για τον Εγκέφαλο «τόπος χλοερός, τόπος αναψύξεως, ένθα αποδρήσεται[2] οδύνη, λύπη και στεναγμός». Η τζαμαρία οδηγεί σε ευρύχωρη βεράντα με πολλές φυτεμένες γλάστρες και βλέπει σε πευκόφυτη αυλή με φόντο την ηρεμία της λίμνης, τις καταπράσινες βουνοκορφές, το γαλάζιο ουρανό και λίγα λευκά σύννεφα. Στη μέση της λίμνης υπάρχει ένα νησάκι, και αυτό κατάφυτο.

Η νοσηλεύτρια τοποθετεί τον Εγκέφαλο στο κέντρο του δωματίου, επάνω σε ένα όμορφο κεντητό μαξιλάρι. Ανοίγει την μπαλκονόπορτα για να μπαίνει φρέσκος ανοιξιάτικος αέρας, βγαίνει από την αίθουσα και κλείνει πίσω της αθόρυβα την πόρτα, βέβαιη για τη θεραπεία του. Ο Εγκέφαλος αρχίζει σταδιακά να δροσίζεται, ακούγοντας ταυτόχρονα τους κτύπους της καρδιάς, που αδιαλείπτως πάλλουν ρυθμικά όλες τις αίθουσες του θεραπευτηρίου, ακόμα και τις πιο μακρινές, θυμίζοντας διακριτικά στους ασθενείς ότι όλα εκεί συμβαίνουν υπό την αιγίδα της συμπόνιας του νου και της καρδιάς.

Μέσα στο χώρο αυτό ο Εγκέφαλος ησυχάζει. Είναι ένας εντελώς λιτός χώρος, χωρίς τα χιλιάδες πράγματα που έχουν συνηθίσει οι συνάψεις των νευρώνων του διαρκώς να αναζητούν για να εκτονώνονται και να ησυχάζουν πρόσκαιρα. Και όμως, εκεί είναι ήσυχος, το απολαμβάνει που δροσίζεται ευχάριστα, δε νιώθει να του λείπει η ποικιλομορφία. Οι παλιές συνάψεις σταδιακά ατονούν, γιατί εκεί, μέσα στο χώρο εκείνο τον όμορφο και δροσερό, μέσα στο Ζεστό και Φωτεινό Θεραπευτήριο της Καρδιάς, υπάρχει διάχυτη η πραγματική και αναμφισβήτητη παρουσία της καρδιάς, ασφαλής εγγύηση για το μέλλον και αμέριστη συμπόνια για τα δεινά του παρελθόντος.

Καθώς οι συνάψεις ατονούν, ο υπερθερμασμένος Εγκέφαλος ψύχεται, σαν κομμάτι κόκκινο πυρακτωμένο σίδερο που σιγοσβήνει. Κι ενώ συμβαίνει αυτό, παρατηρεί ο νους πως ολόκληρο το σώμα μου καταλαγιάζει. Οι μύες χαλαρώνουν, δεν είναι πλέον σε άστοχη ετοιμότητα να αντιμετωπίσουν το φανταστικό εχθρό που δήθεν με απειλεί. Αφού ψυχθεί αρκετά ο Εγκέφαλος, θα τον μεταφέρουν και αυτόν σε άλλο δωμάτιο ζεστό και φωτεινό, μαζί με άλλα αδέλφια-όψεις του νου, για να νιώσει κι ο εγκέφαλος μαζί τους τη ζεστασιά του ήλιου του εσώτερου, που φωτίζει όλους τους χώρους μέσα στο Ζεστό και Φωτεινό Θεραπευτήριο της Καρδιάς.

Λίγες ώρες αργότερα…

Έρχεται τώρα η Συμπόνια και παίρνει τον Εγκέφαλο, τώρα που έχει δροσιστεί για τα καλά, και τον τοποθετεί μέσα σε κλειστό διαφανές δοχείο. Σκεπάζει το δοχείο με αεροστεγές καπάκι που έχει πάνω του προσαρμοσμένο έναν πρωτότυπο θεραπευτικό μηχανισμό. Πατάει ένα κουμπί και μέσα στο δοχείο εμφανίζεται η εικόνα ενός αναδευτήρα, σαν μίξερ κουζίνας, που καταλαμβάνει ολόκληρο το χώρο που καταλαμβάνει και ο εγκέφαλος μέσα στο δοχείο. Αυτός ο αναδευτήρας θυμίζει ολογραφική προβολή από ακτίνες λέιζερ. Αρχίζει να περιστρέφεται στην αρχή αργά και όσο πάει επιταχύνει, μέχρι που περιστρέφεται τρελά, όπως τα μίξερ της κουζίνας.

Η διαφορά είναι ότι αυτός ο εικονικός αναδευτήρας λειτουργεί εντελώς αθόρυβα και ειρηνικά, χωρίς καθόλου να βλάπτει την υλική υπόσταση του εγκεφάλου. Μόνο τις παλιές συνάψεις των νευρώνων τις κακοφτιαγμένες καταργεί.

Έτσι, ο νευρώνας όπου έχει αποτυπωθεί η ιδέα της διαπίστωσης ενός λάθους παύει πια να είναι συνδεδεμένος με το νευρώνα όπου βρίσκεται αποθηκευμένη η ιδέα της αυτοκατηγόριας. Η σύναψη, δηλαδή η ηλεκτρική δίοδος που συνέδεε τους δύο νευρώνες τόσα χρόνια και εξαιτίας της αναγκαζότανε ο νους μου κάθε φορά που έκανε ένα λάθος να νιώθει ακαριαία την αυτοκατηγόρια, καταργείται ολοσχερώς, καθώς το άυλο ενεργειακό μίξερ της Συμπόνιας ανακάτωσε όλους τους νευρώνες και τους αναμόχλευσε κατά πώς αναμοχλεύει ο γεωργός με το τρακτέρ τις ρίζες και τα υπολείμματα της προηγούμενης σοδιάς και τα κομματιάζει, κάνοντας παράλληλα το χώμα από σκληρό, ξερό και πετρωμένο ξανά μαλακό, υγρό και γόνιμο με το πέρασμά του το λυτρωτικό και αναζωογονητικό. Το χώμα έτσι γίνεται έτοιμο να δεχθεί νέο σπόρο φρέσκο, υγιή, για να βλαστήσει, να δώσει καρπό χυμώδη, άφθονο, θρεπτικό και ζωοδότη.

Έτσι και ο Εγκέφαλος, καθώς το λάθος παύει πια να σημαίνει αναγκαστικά αυτοκατηγόρια, καθώς η απώλεια αγαθών παύει να σημαίνει αναγκαστικά τρόμο για το ενδεχόμενο της ολοκληρωτικής ανέχειας και η προσβολή παύει να σημαίνει αναγκαστικά θυμό, και καθώς αυτοί και τόσοι άλλοι αυτόματοι και αναγκαστικοί συνειρμοί δεκαετιών καταργούνται από το θεραπευτικό μίξερ-λέιζερ της Συμπόνιας, ο Εγκέφαλος, άδειος πια από τις παλιές συνάψεις των νευρώνων του, άγραφο χαρτί ξανά όπως όταν ήταν βρέφος, είναι πια σε θέση με τη βοήθεια ενός κατάλληλου εκπαιδευτή να μάθει να συνάπτει τους νευρώνες που έχουν πάνω τους αποτυπωμένες αυτές τις εμπειρίες (λάθος, απώλεια, προσβολή και άλλες) με ιδέες όμορφες και λυτρωτικές, που θα μου προσφέρουν εσωτερικά βιώματα πλούσια σε χαρά και αφθονία.

Έτσι, η διαπίστωση ενός λάθους θα συνδεθεί νευροηλεκτρικά με τους νευρώνες που έχουν αποτυπωμένες πάνω τους λειτουργίες που ευνοούν την ψυχική μου υγεία, όπως είναι η ομολογία, η κατανόηση, η συγκίνηση για τον αγώνα του εαυτού και η αμέριστη υποστήριξή του στη συνέχεια αυτού του αγώνα μέσα σε αυτόν τον άγνωστο κόσμο όπου καλείται να επιβιώσει.

Όμοια, το βίωμα της απώλειας αγαθών θα συνδεθεί με τη χαρά της απελευθέρωσης από αυτά και το ενδεχόμενο της ολοκληρωτικής ανέχειας θα συνδεθεί με τις ιδέες της εμπιστοσύνης στο Θεό και της ευγνωμοσύνης για το δώρο της ζωής.

Επίσης, ο νευρώνας πάνω στον οποίο έχει αποτυπωθεί το βίωμα της προσβολής από αδέλφια θα συνδεθεί με τους νευρώνες της κατανόησης και της συγκίνησης για το βαθύ πόνο του αδελφού που από την αγωνία του για την κατάκτηση της ευτυχίας καταφεύγει σε λαθεμένα μέσα, νομίζοντας πως έτσι θα την κατακτήσει.

Και ποιος άλλος εκτός από τη Συμπόνια, την αφοσιωμένη νοσοκόμα, θα μπορούσε να είναι αυτός ο εκπαιδευτής που έχει την ικανότητα, το ενδιαφέρον και τη θέληση να ασχοληθεί με την αναδιάταξη και ανακατανομή των συνάψεων ανάμεσα στα κέντρα του Εγκεφάλου;[3] Τον αφήνει, λοιπόν, να κοιμηθεί, να ησυχάσει. Όταν ξυπνήσει, θα ‘ρθει κοντά του και θα καθίσει δίπλα του για να του εξηγήσει με αγάπη και απέραντη υπομονή ποιες θα είναι στο εξής οι νέες υγιείς συνάψεις μεταξύ των νευρώνων του.

Συνεχίζει ο νους να φέρνει και άλλους ασθενείς. Μια αίθουσα τη γέμισε βάζοντας στον έναν τοίχο τις τωρινές Αγωνίες του για το Μέλλον και στον άλλο τη Θλίψη και τον Πόνο του Παρελθόντος. Το πείραμα πέτυχε! Το Ζεστό και Φωτεινό Θεραπευτήριο της Καρδιάς λειτουργεί καλά. Όσες όψεις του έφερε ο νους μέσα σε αυτό γαλήνεψαν, έπαψαν να τον ζαλίζουν και να τον εξουθενώνουν με την υπερκινητικότητά τους. Η θλίψη του ψυχαναγκασμού έχει τώρα μειωθεί και επικρατεί σταδιακά η θέση ότι πάντα «όλα έχουν καλώς[4]», ανεξάρτητα από τα φαινόμενα, που ως γνωστό απατούν τις διάφορες όψεις του νου και τις κάνουν να νομίζουν τα προβλήματα για πραγματικά. Μέσα στον προστατευμένο χώρο της καρδιάς τίποτα δε νιώθουν να τους λείπει.

---