Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Ο απολογισμός του ταξιδιού.
Λίγες εβδομάδες αργότερα…
Καθώς κρατώ για πρώτη φορά στα χέρια μου την πρώτη εκτύπωση του κειμένου στην τελική μορφή του, με τα φύλλα τρυπημένα και περασμένα σε φωτεινό θαλασσί ντοσιέ μεγέθους Α5, ο νους μου νιώθει τώρα βαθιά ικανοποίηση και χαρά να ξεχειλίζει από το στήθος του. [1] Κρατώ στα χέρια μου την εσωτερική ιστορία της ζωής του. Τα πιο σημαντικά από τα εσωτερικά εμπόδια που χώριζαν και συνεχίζουν να χωρίζουν το νου μου από τη βαθιά και αδιατάρακτη ευδαιμονία έχουν πια ομολογηθεί, έχουν βγει στο φως και έχουν σε μεγάλο βαθμό απλοποιηθεί.
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της ανέγερσης της Πολιτείας της Λευτεριάς του, ο νους επινόησε και διδάχθηκε ένα σωρό πολύτιμα και εύχρηστα αντίδοτα, που αποδείχθηκαν ικανά να τον θεραπεύουν από όλες του τις αδυναμίες, αρκεί, φυσικά, να θυμάται να τα εφαρμόζει.
Ο μόνος λόγος για τον οποίο ο νους πολλές φορές ξεχνά να εφαρμόσει τα κατακτημένα αντίδοτα είναι η δύναμη παλιών συνηθειών που του μειώνουν την εγρήγορση. Είναι η προσωρινή άρνησή του να ξεβολευτεί και να κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που έχει συνηθίσει. Είναι, όμως, σημαντικό το γεγονός ότι νιώθει πολύ φιλικά και ευχάριστα απέναντι στα αντίδοτα αυτά, δεν τα βρίσκει δύσκολα, κουραστικά ή πολύπλοκα, γιατί η εμπειρία του από την εφαρμογή τους ήταν πολύ θετική, απλή, αβίαστη και όμορφη.
Τα αντίδοτα αυτά ήταν έννοιες παραμελημένες που είχε υποτιμήσει την αξία τους, όπως η ομολογία, η κατανόηση, η συμπόνια, η συγχώρεση, το ενδιαφέρον, η συντροφικότητα και τόσες άλλες. Αυτές οι έννοιες πήρανε μέσα του τη θέση που τους άξιζε, έγιναν οι θεμελιώδεις αξίες της ζωής του και είναι τώρα στη διάθεσή του όποτε τις αποζητά, για να τον βοηθούν να ξεπερνά τις στενωπούς των φόβων του με λίγο μόνο πόνο και δίχως υπέρμετρη αγωνία, αναίμακτα, χωρίς άδικο μαράζι και δίχως σοβαρές απώλειες σε χρόνο, ενέργεια και ευτυχία.
Έμαθε να σέβεται και να εκτιμά το χρόνο του, το δώρο της ζωής, τον εαυτό του, στοιχειώδη αγαθά που πρώτα τα θεωρούσε αυτονόητα και τα άφηνε να περνούν απαρατήρητα, ανεκμετάλλευτα και τα σπαταλούσε, χωρίς να συνειδητοποιεί τη ζημιά που προκαλούσε στον ίδιο του τον εαυτό αλλά και στα κοντινά του αδέλφια, καθώς στερούσε από τους γύρω του το ενδιαφέρον, τη στοργή και την αγάπη του.
Το γραπτό που κρατώ τώρα στα χέρια μου, αν και είναι λίγων μόλις εβδομάδων, φάνηκε ήδη πολλές φορές χρήσιμο στο νου, καθώς αποτελεί γι’ αυτόν ένα γραπτό σημείο αναφοράς, υπενθύμισης, επανατοποθέτησης, ενίσχυσης κάθε τόσο της πίστης του στις νέες αξίες που απέκτησε τους τελευταίους μήνες. Όποτε ζορίζεται από τα εγκόσμια γεγονότα και εξαντλείται από τις αδέσποτες σκέψεις, ανοίγει το γραπτό σε μια τυχαία σελίδα και – ω του θαύματος, αφού τίποτα δεν είναι τυχαίο – πάντα παίρνει ακριβώς την απάντηση που του χρειάζεται, για να μαλακώσει ξανά και να δεχθεί για λίγο να ησυχάσει, να αφουγκραστεί τον εαυτό του, να ομολογήσει τα πάθη του, να τον κατανοήσει και να τον συγχωρέσει.
Αυτό το κείμενο θυμίζει στο νου τη δυνατότητα να αγαπά και να φροντίζει τον εαυτό του, επειδή, μόλις το πιάνει στα χέρια του, θυμάται ξανά το πρωτόγνωρο κλίμα θαλπωρής και αγάπης για τον εαυτό μέσα στο οποίο γράφτηκε. Του υπενθυμίζει συχνά-πυκνά τη ματαιότητα των αγωνιών του, τον επαναφέρει εύκολα στην εσωτερική ειρήνη την αποστασιοποιημένη από τα δρώμενα του κόσμου, όσο άσχημα και αν πηγαίνουν τα πράγματα εκεί έξω. Τον εκπαιδεύει έτσι στην ολοένα και πιο στέρεη ενσωμάτωση και εδραίωση των σωτήριων νέων αξιών μέσα στα κύτταρά του. Γι’ αυτό και δεν το αποχωρίζεται, γι’ αυτό και θα τυπώσει να έχει από ένα αντίγραφο στο σπίτι, στο γραφείο, στο αμάξι. Γιατί κάθε λίγο και λιγάκι παραστρατεί ο νους και χάνεται μέσα στις αγωνίες, και το χρειάζεται ένα ισχυρό αντίβαρο να τον επαναφέρει στο γαλήνιο κέντρο του εαυτού του, όπου πάντα «όλα έχουν καλώς», όπως έλεγε συχνά ο Δάσκαλός του.
Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2005, 10:39:13 μ.μ.[2]
[1] Για την ιστορία αναφέρω ότι τότε, το Νοέμβριο του 2005, το βιβλίο είχε 285 σελίδες. Από τότε μέχρι την πρώτη έκδοσή του το Δεκέμβριο του 2010 το διάβασα και το ξαναδιάβασα πολλές φορές και κάθε φορά συμπλήρωνα νέες ιδέες, σκέψεις, εμπειρίες, καθώς η Πολιτεία της Λευτεριάς είναι ένα έργο που από τη φύση του δεν μπορεί να έχει τελειωμό. Έτσι, οι σελίδες έγιναν, προς το παρόν τουλάχιστον, 388.
[2] Αυτή είναι, σύμφωνα με τον υπολογιστή μου, η χρονική στιγμή κατά την οποία ολοκληρώθηκε η συγγραφή αυτής της πρώτης έκδοσης της Πολιτείας της Λευτεριάς, ακριβώς εννιάμισι μήνες μετά από την έναρξή της.
Παρατήρηση: Ο τρόπος με τον οποίο διατύπωσε αυτήν την τελευταία υποσημείωση ο νους μου μαρτυρά ολοφάνερα διπλή ματαιοδοξία: πρώτον, ανέφερε τους μήνες, επειδή προφανώς ζητά να τον θαυμάσουμε για το πώς έφτιαξε ένα τέτοιο «αριστούργημα» μέσα σε τόσο λίγο χρόνο, και, δεύτερον, είπε «της πρώτης έκδοσης», άρα μοιάζει να είναι σίγουρος πως το «αριστούργημά» του θα γίνει παγκόσμιο best-seller και ήδη προσβλέπει στις επόμενες εμπλουτισμένες εκδόσεις του, αφού είναι βέβαιος πως η πρώτη θα γίνει ανάρπαστη και θα εξαντληθεί αμέσως, και μάλιστα ονειρεύεται διεθνή αναγνώριση και – γιατί όχι; – το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ε, δεν παίζεται τελικά αυτός ο νους μου!