Το Βιβλίο των Ονείρων
Μία απλή μέθοδος για αβίαστη χαρά,
αισιοδοξία, αφοβία και αφθονία.
Η άξια της τρίτης ηλικίας.
Η μητέρα μου και οι μητέρες όλου του κόσμου θα έχουν τις τιμητικές τους θέσεις, ψηλά μέσα στον γεμάτο αφθονία κόσμο μας. Θα είναι και αυτές πάντα υγιείς, ευτυχισμένες, με ανθρώπους κοντά τους που θα δέχονται τη βοήθεια και τη σοφία τους. Την ίδια υψηλή θέση μέσα στην κοινωνία θα κατέχουν όλοι οι ηλικιωμένοι του κόσμου, γυναίκες και άντρες, και θα βοηθάνε τους νεότερους, οι οποίοι θα τους ακούνε με σεβασμό, νιώθοντας βαθιά ευγνωμοσύνη για το πολύτιμο απαύγασμα σοφίας που απλόχερα θα λαμβάνουν από αυτούς.
Έτσι, όλοι οι ηλικιωμένοι και οι συνταξιούχοι κάθε ηλικίας θα πάψουν να νομίζουν ότι είναι πλέον άχρηστοι και περιττοί στην κοινωνία των ανθρώπων. Θα απαλλαγούν από αυτήν την πλάνη που έχει καταντήσει εμμονή μέσα στο νου τους και τους οδηγεί αναπόδραστα σε πικρό θάνατο. Αντίθετα, θα αγνοήσουν τις μέχρι τώρα προκαταλήψεις περί ηλικίας, αδυναμίας, ασθένειας και επικείμενου θανάτου και θα ανορθωθούν ξανά, ψυχολογικά και σωματικά. Θα βγουν και πάλι έξω στη ζωή, βέβαιοι για τη χρησιμότητά τους, πρόθυμοι και ικανοί για συμμετοχή στα πάντα όσα έκαναν στα νιάτα τους, και πολύ περισσότερα ακόμα, αφού τώρα θα έχουν πλέον απαλλαγεί από τις παλιές αγωνίες που τους μαγάριζαν τα νιάτα και τους απομυζούσαν το φυσικό και πνευματικό σφρίγος.
Με άλλα λόγια, όλοι οι «απόμαχοι και απόστρατοι της ζωής» θα επαναστρατευθούν οικειοθελώς και θα γίνουν ξανά μάχιμοι, με ενθουσιασμό και συνειδητή απόφαση για χαρούμενη ενεργό συμμετοχή στη ζωή. Θα πάψουν πια να περιμένουν θλιμμένοι πότε θα «σβήσει το καντήλι τους» και θα βιώσουν ξανά την εφηβική ορμή και την ακατασίγαστη διάθεση να αλλάξουν τον κόσμο. Όσα εμπόδια και αν συναντούν στο δρόμο τους, δεν θα τους περνάει καν από το νου ότι είναι ανυπέρβλητα, θα έχουν δηλαδή την ίδια ορμητική διάθεση και νοοτροπία με τους υγιείς εφήβους. Ο κόσμος θα γίνει γι’ αυτούς ξανά ένας τόπος ιδιαίτερα ενδιαφέρων για να ζουν μέσα σε αυτόν και να τον τροποποιούν κατά τη βούλησή τους, κάνοντας ενεργητικές παρεμβάσεις για την υλοποίηση των ονείρων που θα έχουν για τον κόσμο αποκρυσταλλωμένα και ολοζώντανα μέσα στη συνείδησή τους.
Η απόσυρση, η απογοήτευση και η θλιβερή αδιαφορία για τον κόσμο θα αποτελέσει παρελθόν για όλους τους ηλικιωμένους του πλανήτη, που θα θυμούνται εκείνους του μίζερους καιρούς με αίσθημα ευσπλαχνίας και συμπονετικότητας για τον τότε εαυτό τους που είχε αφεθεί αμαχητί στις πλανεμένες ιδέες του νου του, παρασυρμένος από τις προκαταλήψεις τής τότε κοινωνίας που αβάσιμα πίστευε στην αυθαίρετη και εσφαλμένη ρήση που λέει ότι «ου γαρ έρχεται μόνον το γήρας». Θα είναι, αντίθετα, πάντοτε πιστοί στην υπόσχεση που θα έχουν δώσει στους εαυτούς τους να μην πιστέψουν ποτέ πια το νου τους και την άδικη στεναχώρια στην οποία εκείνος τους υπέβαλλε επί χρόνια.
Θα αγνοήσουν, δηλαδή, οι ηλικιωμένοι την όποια προκατάληψη της ανθρωπότητας γύρω από την τρίτη ηλικία. Για την ακρίβεια, θα εκλείψουν παντελώς από το λεξιλόγιό τους οι όροι «ηλικιωμένος», «γέρος», «τρίτη ηλικία» και άλλες παρόμοιες λέξεις και φράσεις που εμμέσως πλην σαφώς δηλώνουν παρακμή, θλίψη, ασθένεια και θάνατο. Όμοια, αυτή η άστοχη ορολογία θα εκλείψει παντελώς και από το λεξιλόγιο όλων των ανθρώπων και όχι μόνο εκείνων που έτυχε να γεννηθούν πιο πριν από τους άλλους και που μέχρι τώρα αποκαλούσαμε «ηλικιωμένους».
Ολόκληρη η ανθρωπότητα θα απορεί με την παρελθοντική ομαδική παράνοιά της, που είχε επιτρέψει στον εαυτό της να πιστεύει πως η παρακμή, η ασθένεια και ο απογοητευμένος θάνατος θα είναι η αναπόφευκτη κατάληξή της. Είναι πραγματικά τρελό, και ας αποτελεί κοινή πεποίθηση όλων. Αποκλείεται να είναι αυτή η φυσική πορεία της ζωής· είναι βέβαιο ότι κρύβεται μία ομαδική παρανόηση της Αλήθειας πίσω από αυτό το θλιβερό φαινόμενο. Η φύση θέλει να χαίρεται, να ζει στην αφθονία, αυτό είναι γνωστό σε όλους μας. Εξάλλου, το βλέπουμε να διαδραματίζεται κάθε στιγμή γύρω μας. Πώς είναι δυνατό, λοιπόν, να παράγει η φύση πλάσματα προορισμένα για να ζήσουν και να πεθάνουν δυστυχισμένα; Είναι εντελώς αδύνατο! Ο «παρά φύσει» νους μας προφανώς τα έχει μπερδέψει και με την εμμονή του σε τούτες τις ιδέες τις αναπαράγει και αναγεννά γήρας, ασθένειες και θλίψη χωρίς να υπάρχει πραγματικός λόγος και αιτία. Είμαι βέβαιος γι’ αυτή τη θεωρία, δεν τη θεωρώ καν θεωρία, τη θεωρώ απόλυτη Αλήθεια, είναι μάλιστα η μόνη Αλήθεια που «εκ φύσεως» ευσταθεί.
Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι ολόκληρος ο οργανισμός που ονομάζεται «ανθρωπότητα», ανεξαρτήτως ηλικίας, θα συνειδητοποιήσει βαθύτατα ότι όλα ανεξαιρέτως τα κύτταρά του είναι όχι μόνο χρήσιμα αλλά και πολύτιμα για όλα τα υπόλοιπα κύτταρα. Για την ακρίβεια, το κάθε κύτταρο αυτού του ενιαίου πανανθρώπινου οργανισμού θα επιτρέψει σε αυτήν την αναπάντεχα λυτρωτική συνειδητοποίηση να ενσταλαχθεί βαθιά μέσα του και να αντικαταστήσει την όποια άλλη πλανεμένη πεποίθηση του παρελθόντος που είχε κατακλύσει την ύλη των κυττάρων αυτού του ενιαίου πανανθρώπινου οργανισμού, δηλαδή των ανθρώπων.
Αυτήν, άλλωστε, την αλήθεια θα διδάσκεται ο καθένας από εμάς και από τον οργανισμό του δικού του φυσικού σώματος, καθώς δεν θα υπάρχουν πια σε αυτόν κύτταρα γέρικα, γερασμένα, κουρασμένα, απογοητευμένα ή άρρωστα.
Είμαι, συνεπώς, βέβαιος ότι το αργότερο μέσα σε δύο γενιές από σήμερα θα έχουν εντελώς ξεχαστεί όλες αυτές οι προκαταλήψεις του νου περί φθοράς κυττάρων, γήρανσης και ασθένειας. Όλοι μας, ανεξαρτήτως ηλικίας, θα αγνοούμε εντελώς αυτές τις έννοιες, σαν να μην είχανε ποτέ υπάρξει στο λεξιλόγιό μας, και θα διαβάζουμε με συμπόνια και με την απορία «γιατί τόσος άδικος καημός» τα γραπτά κείμενα των παλαιότερων γενεών που έβριθαν από αυτές τις «παραφυσικές» έννοιες.
Εν κατακλείδι, είναι ενσταλαγμένη μέσα μου η βεβαιότητα ότι όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως ηλικίας, θα αισθανόμαστε το ίδιο ακμαίοι και δημιουργικοί και θα συμμετέχουμε με τον ίδιο ζήλο σε έργα Αγάπης και αφθονίας. Αυτό θα ισχύει για όλους μας.