Το Βιβλίο των Ονείρων
Μία απλή μέθοδος για αβίαστη χαρά,
αισιοδοξία, αφοβία και αφθονία.
Εγκαρτέρηση.
Θέλω το αίσθημα της εγκαρτέρησης να ριζώσει βαθιά μέσα στο νου και στην καρδιά μου και σε όλα τα κύτταρά μου, ώστε να διέπει κάθε μου σκέψη, συναίσθημα, κίνηση, λόγο και πράξη, να τα κατευθύνει και να τα ορίζει.
Θέλω να θυμάται ο νους πως όλα όσα μου γεννάνε αγωνίες δεν έχουνε καμιά αξία, αφού δεν έχω έρθει γι’ αυτά σε αυτή τη Γη. Δεν έλαβα την τωρινή μορφή μου με αυτό εδώ το σώμα για να έρθω να διευθετήσω όλα αυτά τα αγχογόνα ζητήματα, ούτε για να εμπλακώ μέσα στις αγωνίες που αυτά μου προξενούν.
Θέλω να θυμάται ο νους ότι ήρθα εδώ μόνο και μόνο για να χαρώ την Ύπαρξή μου μες στον κόσμο και όχι για να καίγομαι για ένα προς ένα όλα τα εφήμερα δρώμενά του που νομίζω ότι με αφορούν.
Αυτές τις μνήμες θέλω να έχει εύκαιρες ο νους, ώστε να μπορεί να τις ανασύρει κάθε φορά που οι αγωνίες για κάποια θέματα πάνε να τον κατακλύσουν. Θέλω στη θέση των αγωνιών να εγκαθιστά μέσα του τη γαλήνια εγκαρτέρηση, που λέει ότι όλα αυτά δεν τον αφορούν άμεσα και ότι από αυτά δεν εξαρτάται τίποτα το σπουδαίο.
Θέλω να μάθει ο νους να παραιτείται πρόθυμα από τις εφήμερες σκοτούρες του και να επικαλείται την εγκαρτέρηση, να τη φέρνει μέσα του, να αφοσιώνεται σε αυτήν και αυτή να προσκυνά, όχι τις εξαρτήσεις του.
Θέλω ο νους να παραδοθεί με εμπιστοσύνη σε αυτό το βαθύ αίσθημα εγκαρτέρησης, το οποίο στηρίζεται στην εσωτερική βεβαιότητα ότι απολύτως τίποτα δε με αφορά πραγματικά και δίνει απεριόριστο χρόνο στα πράγματα και στους ανθρώπους για να εξελιχθούν.
Θέλω να συνδεθεί ο νους μόνιμα στη συχνότητα της εγκαρτέρησης και σε αυτή να εμμένει καθώς παίζει μες στον κόσμο το παιχνίδι της συμμετοχικής χαράς με τα αδέλφια του κάθε λογής και είδους.
Θέλω η εγκαρτέρηση να γίνει ο πνευματικός οδηγός του νου μου. Μα τι ακριβώς είναι η εγκαρτέρηση; Πώς ακριβώς τη φαντάζομαι; Πώς την έχω βιώσει μέχρι τώρα; Θέλω να γίνει ξεκάθαρη μέσα μου η περιγραφή της, για να την αναγνωρίζω εύκολα και να την ανασύρω ξανά κάθε στιγμή που πάω να την ξεχάσω. Θέλω η εγκαρτέρηση να γίνει μέσα μου μία Οντότητα ολοζώντανη, άμεσα προσιτή και διαθέσιμη κάθε στιγμή στην υπηρεσία του νου και της καρδιάς μου.
Ας την ακτινογραφήσω, λοιπόν, την εγκαρτέρηση, για να τη γνωρίσω καλά και να τη θυμάμαι εύκολα κάθε φορά που θα την αποζητώ.
Η εγκαρτέρηση ξεκινά με το κλείσιμο των ματιών και τη βαθιά ανάσα. Ο νους προσηλώνεται στους κτύπους της καρδιάς και αβίαστα αφήνεται να απορροφηθεί από αυτούς. Απορροφημένος καθώς είναι από τους κτύπους της καρδιάς, της παραδίδει μία-μία τις αγωνίες του. Αυτές την ώρα εκείνη νιώθουν τους παλμούς της καρδιάς να σφυρηλατούν το σκληρό κέλυφός τους και σταδιακά να το μαλακώνουν. Το κέλυφος κάποια στιγμή διαρρηγνύεται με τα πολλά μικρά κτυπήματα, όπως το τσόφλι του αυγού, και γίνεται πολλά μικρά κομμάτια, που με την αδιάλειπτη συνέχιση των κτύπων αρχίζουν να απολεπίζονται και να απογυμνώνουν έτσι τις αγωνίες, που έχουν γίνει τώρα ρευστές κι ευάλωτες. Με την εκπνοή της επόμενης βαθιάς ανάσας οι αγωνίες συμπαρασύρονται κι εγκαταλείπουν το σώμα μου, και χάνονται στον αέρα.
Τη στιγμή εκείνη νιώθω το στομάχι να ξεσφίγγεται, η ένταση υποχωρεί και φιλικά αποχωρεί, τα χέρια και τα πόδια χαλαρώνουν, ο μυϊκός τους τόνος τείνει επιτέλους στο μηδέν. Καθώς απολαμβάνω την εγκατάλειψη και την παράδοση του σώματός μου στα έμπειρα θεραπευτικά χέρια της Αγίας Εγκαρτέρησης, αφήνω και άλλο αίσθημα αγωνίας να εκφορτωθεί μέσα στην καρδιά. Κι εκείνη με τους κτύπους της το παλμοδονεί και αυτό και το μαλακώνει, η αγωνία παύει πλέον να φαντάζει σαν συμπαγής κοτρώνα αμετακίνητη, το κέλυφός της διαρρηγνύεται, και έτσι γίνεται ξανά ύλη φερτή και ασταθής σαν σκόνη. Και στην επόμενη εκπνοή η σκόνη αυτή αποβάλλεται και διαχέεται στον αέρα, όπου απορροφάται από τη φύση και χάνει εντελώς την πρότερη υπόστασή της, γίνεται σκόνη στον άνεμο η αγωνία και χάνεται.
Και όσο βυθίζομαι βαθύτερα στην Αγία Εγκαρτέρηση που με έχει κατακλύσει, τόσο γνωρίζω άγνωστες πτυχές της που με γοητεύουν, με μαγεύουν, με κάνουνε να θέλω να γίνω αχώριστος σύντροφός της.
Συγκεκριμένα, ο νους βυθίζεται και ακούει τους κτύπους της καρδιάς. Αφοσιώνεται σε αυτούς, ήσυχος πια από τις αγωνίες με τις οποίες είχε ταυτιστεί. Αυτές έχουνε τώρα πια χαθεί, έχουν εξαλειφθεί και σβήσει, και μπορεί εύκολα ο νους, χωρίς καμιά προσπάθεια, να απορροφάται από τους κτύπους της καρδιάς, απερίσπαστος να τους ακούει και να τους νιώθει καθώς πάλλουν το κορμί μου, εμβαθύνοντας έτσι όλο και περισσότερο μέσα στους κτύπους. Χαμένος από τον έξω κόσμο, όπου τα δρώμενα συνεχίζουν να λαμβάνουν χώρα ενώ αυτός αποσυρμένος απ’ τον κόσμο έχει γίνει ένα με τους κτύπους, τους αφουγκράζεται για ώρα πολλή, μέχρι που απορροφάται εντελώς από τους κτύπους της καρδιάς και αφομοιώνεται με αυτούς ο νους, ο κτύπος.
Ο νους έχει γίνει τώρα ένας κτύπος της καρδιάς, έχει ταυτιστεί με το αίμα που ταξιδεύει σε όλο μου το σώμα. Ο νους έχει εγκαταλείψει το κεφάλι και έχει γίνει το αίμα που διανέμει την τροφή και το οξυγόνο σε όλο το κορμί μου. Η Αγία Εγκαρτέρηση τον έχει μεταμορφώσει, χωρίς να κάνει αυτή καμία ειδική προσπάθεια, απλά και μόνο επειδή αυτός, ο νους, γοητεύθηκε από αυτήν και είπε να αφοσιωθεί σε αυτήν, να βυθισθεί μέσα της και να την αφήσει να τον απορροφήσει. Ο νους την εμπιστεύθηκε την εγκαρτέρηση, επειδή είδε σε αυτήν μία μοναδική δυνατότητα για πρωτόγνωρη γαλήνη και αταραξία. Κι εκείνη, τον μεταμόρφωσε σε αυτό που εκείνος κατά βάθος πάντα ήθελε να γίνει, για να γλιτώσει από τις άστοχες και ανούσιες αγωνίες του: τον μεταμόρφωσε σε κτύπους της καρδιάς, που απλά παλμοδονούν, τρέφουν και διανέμουν το ζωτικό οξυγόνο σε όλα τα κύτταρα του σώματός μου.
Χάρη στην εγκαρτέρηση, λοιπόν, ο νους ταξιδεύει σε έναν κόσμο μαγικό που ήταν ανέκαθεν τόσο κοντά του μα και τόσο μακριά του ταυτόχρονα, επειδή αυτός κοιτούσε άλλα, αλλού, στον έξω κόσμο, και για εκείνα πάσχιζε και αγωνιούσε.
Ταξιδεύει τώρα ο νους στον κόσμο των κυττάρων του σώματός μου, γνωρίζει νέες περιοχές, γνωρίζει τα κύτταρά μου που είναι πια στα μάτια του νέες μικρές οντότητες, αξιοπρόσεκτες και σεβαστές. Τα επισκέπτεται, τα εξετάζει, τα γνωρίζει από κοντά, επικοινωνεί μαζί τους, χαίρεται για την αφθονία της Ύπαρξής τους, όχι μόνο ως προς τον τεράστιο αριθμό τους αλλά και ως προς τη συναρπαστικά πλούσια δομή του καθενός από τα κύτταρα του σώματός μου.
Πιο συγκεκριμένα, ο νους πιάνει κουβέντα με τους πυρήνες και τους πυρηνίσκους των κυττάρων, με τα μιτοχόνδρια και το ριβόσωμά τους, με τα λυσοσώματα και τα κενοτόπιά τους, με την πυρηνική και την πλασματική μεμβράνη τους, το κυτταρόπλασμα και τη χρωματίνη, τα κεντριόλια, τα κεντροσωμάτια, τα βασικά σωμάτια και τα πολυσώματα. Όλα τα μέρη των κυττάρων του τον υποδέχονται φιλόξενα και με πολύ Αγάπη συζητούν μαζί του και του εξηγούν τι κάνει το καθένα, ποιο είναι το έργο του μέσα στο κύτταρο, πόσο όμορφα νιώθει που συμμετέχει μέσα σε αυτό. Και όλα μαζί τού εξηγούν, όταν εκείνος τους ρωτά, πως ούτε καν τους περνάει η ιδέα να ψάξουν κάπου αλλού την ευτυχία, αφού αυτά δεν ξέρουν καν τι θα πει η λέξη «ευτυχία», απλά κάνουν αυτό για το οποίο είναι προορισμένη η ύπαρξή τους και δεν έχουνε ποτέ σκεφτεί πως θα μπορούσαν να θελήσουν κάτι άλλο· και η λέξη «θέλω» είναι γι’ αυτά άγνωστη έννοια.
Τότε ο νους τούς εξηγεί ότι αυτή ακριβώς η κατάσταση που του περιέγραψαν είναι αυτό που εκείνος έχει ονομάσει «ευτυχία» και «ευδαιμονία», άρα ναι, τα μέρη των κυττάρων μου είναι όλα ευτυχισμένα, είναι σε διαρκή κατάσταση αδιατάρακτης ευδαιμονίας. Αυτή η δήλωση του νου τα αφήνει παντελώς αδιάφορα και συνεχίζουν απλά το έργο τους χωρίς αντίδραση καμία, αφού, όσο λυτρωτική και αν ακούγεται γι’ αυτόν η διαπίστωση της ευδαιμονίας τους, δεν μπορεί να προσθέσει τίποτα παραπάνω στη δική τους αυθύπαρκτη και ενύπαρκτη, δεδομένη ευδαιμονία.
Ο νους παίρνει έτσι από τα μέρη των κυττάρων μου σημαντικά μαθήματα εγκαρτέρησης. Μια πρόσκαιρη θλίψη που τον πιάνει για τα περασμένα χρόνια άστοχων αγωνιών εκεί πάνω στο κεφάλι, την παραδίδει και αυτή στους κτύπους της καρδιάς και επανέρχεται ξανά στο κλίμα της εγκαρτέρησης, γίνεται ξανά ένα με τους κτύπους και απορροφάται από τα μέρη των κυττάρων μου. Χάνεται και σβήνει μέσα στα κύτταρά μου ο νους, γίνεται ένα με αυτά και απολαμβάνει έτσι την αθώα και άσπιλη εγκαρτέρησή τους, τη βαθιά, απλή και χωρίς καθόλου «θέλω» ευδαιμονία τους.
Καθώς ο νους ταξιδεύει ήδη εδώ και μερικές ώρες και τώρα είναι χαμένος κάπου μες στο σώμα κάνοντας γνωριμίες και συνομιλώντας με τα κύτταρα, το στήθος μου ανακουφίζεται, καθώς παίρνει βαθιά ανάσα, και η καρδιά αγαλλιάζει βαθιά. Όλος μου ο θώρακας ησυχάζει, εγκαταλείπεται με εμπιστοσύνη, αφήνεται στους κτύπους της καρδιάς.
Η εγκαρτέρηση με έχει τώρα κατακλύσει, όλα μου φαίνονται απλά, δηλαδή όπως πραγματικά είναι, και ξεκινώ τις δραστηριότητες της ημέρας, απλά και μόνο για να παίξω μες στον κόσμο, χωρίς να προσδοκώ κάτι από αυτόν ή να αγωνιώ για την έκβαση του παιχνιδιού μου. Έτσι, η κούραση και η αντίσταση για συμμετοχή εξαλείφονται, και μαζί τους ο καημός και η αυτολύπηση. Μπορώ, λοιπόν, τώρα να αρχίσω να καταπιάνομαι με διάφορα ζητήματα στο χώρο εργασίας μου, χωρίς να με νοιάζει αν θα τα προλάβω όλα, αν θα τα κάνω σωστά, αν θα βγάλω αρκετά χρήματα για να έχουμε να ζούμε και τα λοιπά και τα λοιπά. Όλα αυτά δε με αφορούν πια, τα έχω όλα εναποθέσει στην Αγία Εγκαρτέρησή μου, που ταξιδεύει το νου στα κύτταρα του σώματός μου σε εκπαιδευτικό ταξίδι ατελεύτητο και τον αφήνει να αφομοιώνεται από αυτά και να χάνεται μέσα τους, να σβήνει, για όσο χρόνο χρειαστεί, μέχρι να γίνει και αυτός ένα με την εγκαρτέρηση, όπως κι εκείνα. Ως τότε, εγώ θα παίζω συνειδητά μέσα στον κόσμο, θα συμμετέχω, και ό,τι γίνει. Τίποτα δε με αφορά πια μέσα μου βαθιά, παρά μόνο η εγκαρτέρηση της Ύπαρξής μου, που είναι διαχρονική και πέρα από κάθε εφήμερη υπόθεση.
Είμαι, λοιπόν, βέβαιος ότι η εγκαρτέρηση θα γίνει η μία και μοναδική πραγματικότητά μου και αυτή θα καθορίζει το πώς θα αισθάνομαι και το πώς θα βιώνω τα γεγονότα αυτού εδώ του κόσμου.
Το ίδιο ακριβώς οραματίζομαι για όλους τους ανθρώπους, τα αδέλφια μου, καθώς γνωρίζω ότι η εγκαρτέρηση είναι για όλους μας όχι μόνο το κλειδί της σωματικής και πνευματικής υγείας μας, αλλά και η βάση για την ειρήνη και την αρμονία επάνω στον πλανήτη. Είμαι εντελώς βέβαιος ότι το αίσθημα της εγκαρτέρησης θα διαποτίσει τον εσωτερικό κόσμο όλων μας πολύ πιο σύντομα από όσο μπορούμε να φανταστούμε, εξασφαλίζοντάς μας έτσι όλα τα πνευματικά και υλικά ευεργετήματα που από τη φύση της μπορεί να μας προσφέρει, είτε άμεσα είτε έμμεσα, σε ατομικό επίπεδο για τον καθένα μας ξεχωριστά αλλά και σε ομαδικό επίπεδο για ολόκληρη την παγκόσμια κοινωνία των ανθρώπων.
Έχουμε όλοι σημαντικούς λόγους να διψάμε για την εγκαρτέρηση, και αυτό είναι που με κάνει να είμαι βέβαιος ότι θα την αποζητήσουμε και θα την αποκτήσουμε όλοι σε πολύ πιο σύντομο χρονικό διάστημα από όσο μπορούμε τώρα να προβλέψουμε. Η ζωή μας, έτσι, θα μεταμορφωθεί προς το καλύτερο. Και η δική μας ζωή ακόμα, όχι μόνο των παιδιών μας και των εγγονιών μας. Το εσωτερικό καταφύγιο της εγκαρτέρησης θα γίνει στο άμεσο μέλλον η μόνιμη κατοικία της ανθρωπότητας. Οι άνθρωποι θα μάθουμε να μην εγκαταλείπουμε ποτέ το καταφύγιο της εγκαρτέρησης, σε όποιες δραστηριότητες και αν επιδιδόμαστε κάθε φορά και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.
Έτσι, απαλλαγμένοι πλέον από ανούσιες αγωνίες, θα βιώνουμε όλοι την εσωτερική ειρήνη, που θα εξωτερικεύεται άμεσα και αβίαστα στις μεταξύ μας σχέσεις. Με αυτόν ακριβώς τον πολύ απλό τρόπο θα εξασφαλίσει η Αγία Εγκαρτέρηση την Παγκόσμια Ειρήνη και Αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους, που είναι τα παιδιά της. Επειδή η Αγία Εγκαρτέρηση δεν είναι άλλη από την ίδια την Ύπαρξή μας, αυτή που με τη Θέλησή Της μας γέννησε και συνεχίζει να μας χαρίζει το δώρο της ζωής.