Το Βιβλίο των Ονείρων
Μία απλή μέθοδος για αβίαστη χαρά,
αισιοδοξία, αφοβία και αφθονία.
Οραματίζομαι έναν εγκέφαλο.
Οραματίζομαι έναν εγκέφαλο με τα κύτταρά του όλα ορθάνοικτα προς τα πάνω, προς τα κάτω, προς τα δεξιά και προς τα αριστερά, προς τα μπροστά και προς τα πίσω.
Οραματίζομαι έναν εγκέφαλο σφαιρικά ανοικτό προς όλες τις κατευθύνσεις, να είναι σε διαρκή ανοικτή επικοινωνία με το Όλο, σε διαρκή αφοσίωση προς τη Μία Μονάδα, προς τον Έναν Εαυτό.
Οραματίζομαι έναν εγκέφαλο διάχυτο προς όλες τις μορφές της Μονάδας και δεκτικό προς όλες ανεξαιρέτως τις καταστάσεις που οι μορφές διαμορφώνουν με τις συμπεριφορές τους, είτε αυτές φαντάζουν ευχάριστες είτε φαντάζουν δυσάρεστες στα μάτια της λογικής του ατομικού εγώ μου, που από τη φύση του και εξ ορισμού είναι κατ’ ουσία ανυπόστατο και άρα αναρμόδιο να κρίνει.
Οραματίζομαι έναν εγκέφαλο κάθε στιγμή καινούργιο, απαλλαγμένο από οποιοδήποτε πρότυπο συμπεριφοράς, ελεύθερο από συνήθειες, με ξεθωριασμένες και εντελώς ανενεργές και απερπάτητες τις αυτοπεριοριστικές συνάψεις που υπάρχουν από παλιά ανάμεσα στους νευρώνες του.
Οραματίζομαι έναν εγκέφαλο ολοκληρωτικά παραδομένο στο διαχρονικό γίγνεσθαι του Σύμπαντός του, έναν εγκέφαλο που δε γνωρίζει κάτι άλλο από την απέραντη εμπιστοσύνη στην Ύπαρξή του, έναν εγκέφαλο που δε γνωρίζει καν τι θα πει φόβος, ανασφάλεια και αγωνία για το μέλλον και που έχει ξεχάσει εντελώς το σκοτεινό παρελθόν του το βουτηγμένο μέσα σε τέτοιες πλανεμένες ιδέες και συναισθήματα.
Οραματίζομαι έναν εγκέφαλο που εργάζεται από το πρωί μέχρι το βράδυ διευθετώντας διάφορα πρακτικά θέματα στο χώρο εργασίας και αλλού και παράλληλα διατηρώντας αμείωτη την αφοσίωσή του στον Εσώτερο Εαυτό του και τη συναίσθηση της Φλόγας που αδιάλειπτα καίει μέσα του, αδιατάρακτη από τα όσα συμβαίνουν στον έξω κόσμο, όσο σημαντικά ή τραγικά ή συναρπαστικά και αν τα βρίσκει η λογική τού κατ’ ουσία ανυπόστατου εγώ.
Οραματίζομαι έναν εγκέφαλο που συμμετέχει ενεργά με τη λογική και το συναίσθημα σε όλα όσα πράττει ο ίδιος ή συμβαίνουν γενικότερα μέσα στην ημέρα, χωρίς όμως να ξεχνά ούτε ένα από τα δισεκατομμύρια νήματα που τον συνδέουν με την Αιώνια Πηγή που κατοικεί βαθιά μέσα στο είναι του, βαθιά μες στο κορμί μου.
Οραματίζομαι έναν εγκέφαλο που αβίαστα και με αδιαφορία για το αποτέλεσμα, απαλλαγμένος εντελώς από αγωνίες, χαίρεται την κάθε στιγμή της δημιουργικής συμμετοχής του μες στον κόσμο που δημιούργησε γι’ αυτόν η ίδια η Ύπαρξή του.
Οραματίζομαι έναν εγκέφαλο που ξεχειλίζει από ευγνωμοσύνη προς την Ύπαρξή του για το δώρο αυτού του κόσμου, μέσα στον οποίο έχει την ευκαιρία από τώρα και για κάθε στιγμή μέχρι την άπειρη αιωνιότητα να εργάζεται ευτυχισμένος, απορροφημένος από τα έργα της διαρκούς ανάπλασης μορφών που από τη φύση τους ανήκουν όλες στην πληθωρική του Ύπαρξή.
Οραματίζομαι έναν εγκέφαλο που ευγνωμονεί την Ύπαρξή του για την ανεξάντλητη έμπνευσή Της που τον τροφοδοτεί με άπειρες μορφές για να έχει να ασχολείται και να βιώνει αυτή τη γλυκύτατη αίσθηση που του προσφέρει η απορρόφησή του στα έργα της διάπλασης και συνεχούς ανάπλασης αυτών των μορφών της.
Οραματίζομαι έναν εγκέφαλο που βλέπει όλους τους άλλους ανθρώπους σαν συνεργάτες, συνδημιουργούς, που μαζί του διαχρονικά διαπλάθουν και αναπλάθουν με μεράκι τις μορφές της Μίας Ύπαρξης τους.
Οραματίζομαι έναν εγκέφαλο που βλέπει μέσα στον καθένα, άνδρα ή γυναίκα, έναν αδελφό ή αδελφή, μία μορφή της Ύπαρξής του, ένα πλάσμα ευεργετημένο από τη φαντασία του Δημιουργού του, που δεν είναι άλλος παρά ο ίδιος ο κοινός Εσώτερος Εαυτός του δικού μου εγκεφάλου και των εγκεφάλων όλων των αδελφών μου.
Οραματίζομαι έναν εγκέφαλο που βλέπει διαρκώς αυτήν την ολική εικόνα χωρίς να του προκαλεί καμία σύγχυση η μορφή του άλλου, γνωρίζοντας ότι ο άλλος ποτέ δεν ήταν άλλος ούτε πρόκειται ποτέ να γίνει, επειδή δεν μπορεί, δε γίνεται να υπάρχει «άλλος» μέσα στο ενιαίο σύμπαν που δημιουργεί κάθε στιγμή για τον Εαυτό της η Διαχρονική Ύπαρξή του.
Οραματίζομαι έναν εγκέφαλο που διαχέεται στους θεωρούμενους ως «άλλους» διαρκώς και αδιαλείπτως, πρόθυμα και αβίαστα, χωρίς προσπάθεια και καημό, απλά και μόνο λόγω της φυσικής συμμόρφωσής του με την ίδια του την ενιαία φύση. Συναισθάνεται, έτσι, όλα τους τα βιώματα, ευχάριστα και δυσάρεστα, αδιαφορώντας εντελώς για τη συμπεριφορά τους απέναντί μου.
Οραματίζομαι έναν εγκέφαλο που χάνεται και χύνεται μέσα στην Ύπαρξη του «άλλου», που είναι η δική του Ύπαρξη, και εκεί ενσταλαγμένος οραματίζεται την απελευθέρωση του «άλλου» από τις δικές του πλάνες, από τα δικά του πρότυπα συμπεριφορών, τις δικές του πεποιθήσεις, που ποτέ στην πραγματικότητα δεν υπήρξαν δικές του. Φορεμένες ήταν οι πεποιθήσεις του από τον κόσμο μέσα στον οποίο ανατράφηκε και τον οποίο η ίδια η Ύπαρξή του έστησε ως σκηνικό, για να παιχτεί αυτό το όμορφο και δημιουργικό θεατρικό παιχνίδι της ολικής απελευθέρωσής του από τα δεσμά της πλάνης αυτού εδώ του κόσμου.
Οραματίζομαι έναν εγκέφαλο αφοσιωμένο στο έργο της Παγκόσμιας Μεταμόρφωσης, συμπεριλαμβανομένης και της δικής του μεταμόρφωσης, έναν εγκέφαλο απαθή και αδιάφορο για την έκβαση του έργου του και προσηλωμένο σε αυτό καθαυτό το έργο του αβίαστου οραματισμού του, που του γεμίζει όμορφα τον άπειρο χρόνο του μέσα στο άχρονο σύμπαν της Ύπαρξής του.
Οραματίζομαι έναν εγκέφαλο αφοσιωμένο στην εσωτερική Ελευθερία όλων μας, τη δική του και των «άλλων», κάθε στιγμή, ακόμα και τη νύκτα, όταν νομίζει ότι κοιμάται.
Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι αυτός ο οραματισμός μου για τον ιδανικό εγκέφαλο θα γίνει πολύ σύντομα πραγματικότητα, τόσο για μένα όσο και για όλους τους ανθρώπους, επειδή αποτελεί αναγκαιότητα για τη μεταμόρφωση της ζωής μας και τη μετάβασή μας στην κατάσταση της αναλλοίωτης ευδαιμονίας.
Πιστεύω στη δύναμη της θέλησης όλων μας, η οποία πηγάζει και εκπορεύεται από τις τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος. Αυτές οι τραυματικές εμπειρίες οδηγούν όλους εμάς σε μία στενωπό, που γίνεται όλο και πιο στενή, μέχρις ότου οι δύο πλευρές της συγκλίνουν στη μία λύση και ταυτίζονται στο ένα εστιακό σημείο, αυτό της μεταμόρφωσης του δικού μας εγκεφάλου. Πιστεύω ακλόνητα ότι η στιγμή της Αλήθειας έχει πλησιάσει για όλους μας. Βρισκόμαστε όλοι προ των θυρών της σημαντικής συνειδητοποίησης που λέει ότι καμία εξωτερική παράμετρος δεν αποτελεί αιτία για τα δεινά μας και ότι η λύση βρίσκεται μόνο στη μεταμόρφωση του εγκεφάλου μας.
Πολύ σύντομα, λοιπόν, όλοι εμείς οι άνθρωποι θα αποκτήσουμε σταθερό οραματισμό για τον ιδεώδη εγκέφαλο του καθενός από εμάς ξεχωριστά και όλων μαζί συνολικά. Αυτή η δύναμη της ομαδικής πεποίθησης θα φέρει με τρόπο άμεσο, θαυματουργό και απόλυτα ειρηνικό και αναίμακτο τη διαφοροποίηση των εγκεφάλων μας, που θα επισυμβεί ανεπαίσθητα και διακριτικά. Έτσι, θα περάσουμε όλοι στην πνευματική υγεία, χωρίς καν να το καταλάβουμε, απλά και μόνο επειδή θα έχουμε οδηγηθεί από την ίδια την πορεία της ζωής στη μία και μοναδική λύση: στον απλό μα λεπτομερή οραματισμό του ιδεώδους εγκεφάλου για όλους τους ανθρώπους. Έναν οραματισμό που θα τον θέτουμε σε ενεργοποίηση καθημερινά, απλά και μόνο επειδή θα μας αρέσει να φανταζόμαστε εκ των προτέρων τη γαλήνη και την αταραξία μας πριν αυτές εγκαθιδρυθούν οριστικά μέσα μας.