Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Λίγα λόγια για το συγγραφέα και το μέχρι τώρα έργο του.
Γεννήθηκα στην Αθήνα από δύο εξαιρετικούς στοργικούς και ευσυνείδητους γονείς προικισμένους με πολλά χαρίσματα και ταλέντα, αλλά και με πολλά ψυχολογικά βάρη από τους προγόνους τους, που δεν τους άφηναν να χαρούν τη ζωή τους όπως θα ήθελαν.
Κληρονόμησα αυτά τα ψυχολογικά βάρη και τα παρέδωσα σε ηλικία 17 ετών στο γεμάτο αγάπη Δάσκαλό μου, ποιητή, λογοτέχνη και πνευματικό θεραπευτή, που ευτυχώς ήρθε νωρίς στο δρόμο μου, πριν παγιωθούν αυτά τα βάρη μέσα μου.
Καθώς άρχισα να ανασαίνω, ανέλαβα την εμπορική επιχείρηση του πατέρα μου, την οποία με τα χρόνια εξέλιξα σε μία εμπορική και τεχνική εταιρεία καινοτόμων και οικολογικών εφαρμογών.
Άρχισα να γράφω από τότε που γνώρισα το Δάσκαλό μου. Το 2000 ολοκλήρωσα το πρώτο μου βιβλίο «Θησαυροί Μαθητείας». Όμως, το πρώτο βιβλίο που εξέδωσα είναι «Η Πολιτεία της Λευτεριάς», που εκδόθηκε στην αρχική της μορφή το 2011 και μεταφράστηκε στα Αγγλικά το 2013. Το 2013 εκδόθηκε και το «Βιβλίο των Ονείρων» και υπάρχουν έτοιμα αρκετά ακόμα κείμενα που μελλοντικά θα πάρουν τη μορφή βιβλίων.
Σήμερα ζω με την οικογένειά μου στην Αθήνα, όπου εργάζομαι στην επιχείρησή μου. Στον ελεύθερο χρόνο μου γράφω βιβλία τα οποία θα εκδοθούν μελλοντικά. Επίσης, συζητώ τακτικά με ανθρώπους βοηθώντας τους να ξεπεράσουν τα προβλήματά τους, ενώ παράλληλα βοηθιέμαι και ο ίδιος, καθώς αυτές οι συζητήσεις με βοηθούν να θυμάμαι και εγώ μερικές απλές αρχές για να είμαι ευτυχισμένος.
Η Πολιτεία της Λευτεριάς είναι το δεύτερο βιβλίο μου. Το πρώτο βιβλίο που έγραψα, οι Θησαυροί Μαθητείας, δεν έχει εκδοθεί ακόμα. Το άφησα για αργότερα, επειδή μου φάνηκε ότι εκεί έκανα λίγο τον έξυπνο, και αυτό δε μου άρεσε. Δε μιλούσε η καρδιά τόσο πολύ, όσο ο κριτικός νους, ειδικά σε ορισμένα κεφάλαια.
Ναι, εντάξει, συμφωνώ ότι η Πολιτεία της Λευτεριάς μπορεί να σε κουράσει, αναγνώστη, αλλά παρόλα αυτά, νομίζω ότι είναι καλύτερα να τη διαβάσεις πριν πας στο τρίτο μου βιβλίο, που είναι το Βιβλίο των Ονείρων.
Εκείνο διαβάζεται σίγουρα πολύ πιο ξεκούραστα και θα σε γεμίσει με χαρά και αισιοδοξία, όμως κάτι μου λέει ότι είναι καλύτερα να ξεκινήσεις το ταξίδι από την αρχή. Αν δεν έχεις δει πώς είναι το σκοτάδι, τότε δεν μπορείς να εκτιμήσεις και να χαρείς το φως ολοκληρωτικά. Τουλάχιστον, αυτή είναι η γνώμη μου.
Ναι, πράγματι, στις ζοφερές ημέρες που περνάμε ως λαός εμείς οι Έλληνες, αλλά και ολόκληρη η ανθρωπότητα, θύματα μιας στρεβλής παγκοσμιοποίησης, θέλουμε αναγνώσματα και ακούσματα ανάλαφρα και αισιόδοξα, που θα μας ανοίγουν την καρδιά. Αυτό το καταλαβαίνω.
Όμως, κάνε λίγη υπομονή και διάβασε πρώτα αυτό εδώ το βιβλίο, για να δεις τη δυστυχία και την απόγνωση του νου σε όλο της το βάθος και το εύρος, να την αφουγκραστείς καλά και να νιώσεις, στη συνέχεια, την ανακούφιση και την αγαλλίαση, καθώς προχωράνε τα κεφάλαια του βιβλίου.
Τελειώνοντας την Πολιτεία της Λευτεριάς, το Βιβλίο των Ονείρων θα έρθει να κάτσει μέσα σου φυσικά και αβίαστα, θα είναι το φυσικό επόμενο βήμα, μετά τη βασική χάραξη του δρόμου για τη λύτρωση που θα έχει λάβει χώρα μέσα σου. Θα είναι η φυσική συνέχεια της Συντροφικότητας, που είναι η τρίτη και τελευταία ενότητα αυτού εδώ του βιβλίου.
Ναι, νομίζω ότι πράγματι αυτό είναι έτσι: το Βιβλίο των Ονείρων είναι η ανάπτυξη της συντροφικότητας, που σε αυτό εδώ το βιβλίο την άφησα στη μέση, επειδή δεν ήξερα ακόμα τι άλλο να κάνω μέσα μου για να τη μεγαλώσω.