Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Β23. Ο νους αποτινάσσει τα έρματα.
Κάθε μικρό άγχος, κάθε μικρή ενόχληση, θίξιμο του εγωισμού ή θυμός, κάθε μικρή φυγή στο φαγητό, στο κουτσομπολιό, σε ασήμαντες και άχρηστες συνήθειες, τα νιώθει ο νους σαν φορτίο, έρμα[1], σαν μεμβράνη, γλοιώδη κρούστα, που τον θολώνει, τον φορτώνει, τον βαραίνει, τον διαποτίζει με πηχτή δύσοσμη κόλλα και τοξίνες, τον ίδιο και ολόκληρο το σώμα μου.
Ευθυτενής η σπονδυλική στήλη, ρέει το φως μέσα της πάνω και κάτω διαρκώς. Ψηλώνω, ο νους σπάζει την κρούστα των φορτίων και την αφήνει να πέσει κάτω στο έδαφος. Βγαίνει πάνω από τα τρίμματα της κρούστας, που γίνονται σκόρπιος σωρός στα πόδια μου. Επίσης, με το αριστερό χέρι ψηλά ο νους πιάνει νοερά με το δείκτη και τον αντίχειρα το σώμα μου και το τινάζει, για να ξεκολλήσουν και να πέσουν όσα κομμάτια από την κρούστα έχουν παραμείνει ακόμα κολλημένα πάνω του. Έτσι, η κρούστα αφαιρείται και ολόκληρο το σώμα αναπνέει και χαίρεται ξανά.
[1] Κοινώς: σαβούρα. Αυτή η λέξη αποδίδει τέλεια το περιττό φορτίο, τα νοητικά σκουπίδια που κουβαλάω πάνω μου.