Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Β29. Ο νους αναγνωρίζει το θέλημα του Δημιουργού.
Αυτή η αέναη ερωτική συνεύρεση του μακρόκοσμου με το μικρόκοσμο, που συντελείται από καταβολής κόσμου μέχρι τώρα, ξυπνά στο νου την πίστη για την ύπαρξη ενός Δημιουργού, που δικό Του θέλημα είναι όλα τα εγκόσμια αγαθά, και ο πόνος και η χαρά.
Αναγνωρίζει, έτσι, ο νους ότι όσα έχει περάσει, περνάει και θα περάσει δικό Του θέλημα ήταν, είναι και θα είναι. Δε θυμώνει με το Δημιουργό του για τον πόνο που Εκείνος θέλησε να περάσει ο νους, επειδή σκέφτεται ότι κάποιο σωστό αν και άγνωστο λόγο σίγουρα θα είχε για να θελήσει κάτι τέτοιο ένας τόσο σοφός Δημιουργός που έχει πλάσει ένα τόσο τέλειο σύμπαν μέσα στο οποίο «τα πάντα ρει» αιώνια σε πλήρη ερωτική αρμονία. [1]
[1] Μεταγενέστερη υποσημείωση: Πέντε χρόνια μετά η αντίληψή μου σχετικά με τον Δημιουργό έχει τροποποιηθεί σημαντικά: Έχουν πια χαθεί τα όρια μεταξύ του Δημιουργού και του δημιουργήματος. Έχω πιστέψει ότι εγώ ο ίδιος είμαι αιώνιος, άχρονος, αγέννητος, αθάνατος, αυθύπαρκτος, αδημιούργητος. Το ίδιο πιστεύω και για κάθε αδελφό. Η Ύπαρξή μας ήταν, είναι και θα είναι άφθαρτη, αναλλοίωτη μέσα στο χρόνο. Ο ίδιος ο χρόνος δεν είναι παρά μία ιδέα του νου. Η Ύπαρξη είναι πέρα από το χρόνο, ο μη χρόνος είναι η Αλήθεια. Συγχωρώ, δηλαδή χωράω μέσα μου, τα πάντα, όλα όσα υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον. Είμαι το τέκνο, αλλά ταυτόχρονα είμαι και ο Πατέρας και η Μητέρα, όπως ο καθένας μας και το καθετί μέσα στο σύμπαν. «Είμαστε οι Δημιουργοί των εαυτών μας», θα μπορούσαμε να πούμε, αν δεν ήμασταν αδημιούργητοι, αυθύπαρκτοι, αγέννητοι. Είμαστε το Ένα, η Μονάδα, η Μία και Μοναδική Ύπαρξη, η αδιάσπαστη, το Όλο. Κάθε άλλη ιδέα είναι απλά μία πλάνη του νου, στην οποία δεν δίνω σημασία, δεν την πιστεύω. Η δομή μου, άλλωστε, είναι το κενό, η ύλη μου είναι σαφώς μία πλάνη. Η μόνη αλήθεια είναι ότι Είμαι. Η συναισθηματική ανάγκη μου να έχω Πατέρα τείνει να εκλείψει. Είμαι εγώ ο μόνος υπεύθυνος για τον εαυτό μου και για ολόκληρο τον κόσμο. Αυτή είναι μία ευθύνη που δε με βαραίνει. Αντίθετα, με κάνει να αισθάνομαι πληρότητα, πλούτο, αφθονία, καθώς ζω μέσα στο δικό μου κόσμο τον άφθαρτο, τον αιώνιο.
Άλλες σκέψεις μου για αυτό το θέμα έχω γράψει στο κεφάλαιο «Ο Θεός είναι η Ύπαρξη» στα Προκαταρκτικά Σχόλια.