Α12. Γενικευμένο αίσθημα ανεπάρκειας και ανασφάλειας.

Η  Πολιτεία της  Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.

Α12. Γενικευμένο αίσθημα ανεπάρκειας και ανασφάλειας.

Δύο μέρες αργότερα…

Χθες το απόγευμα αναζήτησε ο νους αναπλήρωση κενού στην καταξίωση από μια ακροάτρια που θαύμασε τη σοφία των γραπτών του. Έλαβε την καταξίωση που ζητούσε, χάρηκε, κολακεύτηκε, σκαρφάλωσε για λίγο στον πύργο της αλαζονείας του, πίστεψε πως είναι δική του προσωπική επιτυχία η κατάκτηση της Αλήθειας και την επέδειξε θριαμβευτικά και μεγαλόφωνα.

Σήμερα πλήρωσε το τίμημα του χθεσινού κυνηγητού της ευτυχίας μέσα στην αγκάλη της Σειρήνας που λέγεται Επικύρωση του ανδρικού εγωισμού. Έχοντας στρέψει τα νώτα προς το κέντρο του εαυτού του και με την αφελή πεποίθηση πως το εγώ είναι ικανό και θα τα καταφέρει μόνο του να κατακτήσει χαρά μέσα στον κόσμο, λησμόνησε τη βαθιά χαρά της ταπεινής ομολογίας των παθών του και με αυτόν τον τρόπο άθελά του περιφρόνησε την ανάλαφρη αγκάλη της Αλήθειας.

Έτσι, το πρωί στο γραφείο με την πρώτη δυσκολία ζορίστηκε, με τη δεύτερη ακόμα περισσότερο και με τις επόμενες απογοητεύτηκε βαθιά. Ένα διάχυτο αίσθημα ανεπάρκειας και ανασφάλειας για το μέλλον κατέλαβε το νου, γιατί δεν ήταν σε εγρήγορση ώστε να ομολογεί άμεσα τις σκέψεις του και τα αρνητικά συναισθήματα που αυτές πυροδοτούσαν.

Σκύβει τώρα πάλι ο νους στο κέντρο του εαυτού του και στοχάζεται: «Ποια είναι αυτή η δύναμη που με τραβά συνέχεια προς τα έξω;», αναρωτιέται. «Ποια είναι η δύναμη που χθες το απόγευμα με προσήλωσε στη μαγευτική Σειρήνα της Επικύρωσης του ανδρικού εγωισμού και με απέσπασε από το γαλήνιο κέντρο του εαυτού μου δίχως να το καταλάβω;

«Παρατηρώ πώς πέταξα τη σκούφια μου χωρίς δεύτερη κουβέντα, μόλις έμαθα ότι υπάρχει ακροάτρια που θέλει να με ακούσει και να με θαυμάσει. Παρατηρώ το αίσθημα ανεπάρκειας που ένιωθα την ώρα εκείνη μέσα στο ζεστό μα μοναχικό χώρο της καρδιάς. Ήτανε όμορφα εκεί μέσα, στην καρδιά, παρέα με την Αλήθεια, μα δεν άντεχα άλλο – νόμιζα – την απουσία εγκόσμιας χαράς προσφερόμενης από πολλές γυναίκες με χειροπιαστή σάρκα και οστά. Ωραία η σοφή καλλονή Αλήθεια, δε λέω, μα έχω μάθει τόσα χρόνια να κυνηγώ την επικύρωση μέσα στον κόσμο των χειροπιαστών γυναικών, όχι των άυλων που κατοικούνε μέσα στην καρδιά μου!

«Την ίδια ακριβώς γεύση ανεπάρκειας ένιωσα έντονα και σήμερα στο γραφείο, όταν τα εμπόδια δε με άφηναν να γευθώ τη χαρά της επιτυχίας που ζητούσα να βρω μέσα στον κόσμο.

«Άρα, αυτό το ένα αίσθημα ανεπάρκειας κρύβεται πίσω από όλες μου τις αγωνίες, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα. Γιατί, αν πίστευα πως πάντα θα υπάρχουν διαθέσιμα αγαθά, δε θα φοβόμουν την ανέχεια. Αν είχα γερά εδραιωμένη μέσα μου, ως διάχυτη αίσθηση στο σώμα και ως ακλόνητη πεποίθηση στο νου, την επάρκεια αγαθών και κατακτήσεων, αν δηλαδή ένιωθα πλήρης αφεαυτού, δε θα φοβόμουν τίποτα, ούτε θα θύμωνα με όσους με εμποδίζουν να πάρω χαρά από τον κόσμο και ούτε θα ζήλευα εκείνους που φαίνεται ότι πέτυχαν να πάρουν μεγαλύτερη χαρά από μένα και από περισσότερες εγκόσμιες πηγές. Δε θα ένιωθα ανεπαρκής και λίγος μπροστά σε καμία πρόκληση, δε θα έπαιρνα τίποτα από φόβο, θα τα τολμούσα όλα το ίδιο. Στα μάτια μου δε θα ζωγραφίζονταν μόνιμα η αγωνία, η θλίψη, η αβεβαιότητα και η αυτολύπηση, σαράκια εγκατεστημένα εκεί, που ένας οξυδερκής παρατηρητής μπορεί να δει αδιόρατα στο βλέμμα μου ακόμα και στις πιο ευτυχισμένες μου στιγμές.

«Επίσης, αν βαθιά μέσα μου βίωνα την επάρκεια, δε θα θύμωνα με τον εαυτό μου όποτε με την ατολμία του ή με τα λάθη του μου στερεί αποκτήματα και κατακτήσεις, γιατί θα ’ξερα πως όσα μου στερεί δεν τα χρειάζομαι πραγματικά για να ’μαι ευτυχισμένος και πως το μόνο που χρειάζομαι είναι η σταθερή ειρήνη και όχι ο πρόσκαιρος θυμός. Ούτε θα πίστευα ότι ευτυχία δεν μπορεί να υπάρξει μακριά από τα πρότυπα της τόλμης και των σωστών επιλογών.

«Με άλλα λόγια, αν αντί για ανεπάρκεια και κενό είχα μέσα μου επάρκεια και πληρότητα, θα ’μουν ελεύθερος, θα ’παιζα με χαρά χωρίς συνάψεις και προσδέσεις μες στον κόσμο, δοσμένος εξολοκλήρου στη στιγμή, δίχως προσδοκία και φόβο για το μέλλον, απαλλαγμένος από τη νοσταλγία και τις ενοχές για το παρελθόν, με μόνο διαρκές σημείο αναφοράς και μοναδική πηγή βαθιάς χαράς την καρδιά, την Αγάπη, την Αλήθεια, δηλαδή το κέντρο του εαυτού μου. Το μεγάλο εσωτερικό εύρος, το διάχυτο αίσθημα επάρκειας, η εγκαθίδρυση, η αφθονία και η ειρήνη θα κυριαρχούσαν μέσα μου και θα απορροφούσαν εύκολα τους κραδασμούς κάθε εγκόσμιου δρωμένου, εξασφαλίζοντάς μου έτσι την αταραξία».

Ο συμπονετικός νους αισθάνεται τώρα όμορφα, γιατί μου προσέφερε ένα ακόμα μικρό βήμα προς τη λύτρωση από τα δεσμά του που με ζώνουν. Χαίρεται που βλέπει το βασανισμένο από τις αγωνίες ετών κορμί μου να καταλαγιάζει, τώρα που η υποθετική νοερή κατάσταση επάρκειας και πληρότητας έχει ήδη αρχίσει, καθώς τη συλλογιέμαι, να μεταφέρεται από το άυλο πεδίο του νου προς όλα μου τα κύτταρα και να αποκτά έτσι πραγματική υπόσταση μέσα στο υλικό μου σώμα.

Αποδείχθηκε έτσι κάτι που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον: και μόνο το ερώτημα που έθεσε ο νους «πώς θα ήταν η ζωή μου μες στον κόσμο, αν ένιωθα επαρκής και πλήρης αφεαυτού» ήταν αρκετό για να πάρω μία γεύση από το μεγαλείο της απόλυτης ελευθερίας, καθώς οι απαντήσεις που έδωσε στο ερώτημα αυτό με μεταφέρουν, έστω και νοερά, σε μια κατάσταση πρωτόγνωρης ανεμελιάς, φωτεινότητας, εμπιστοσύνης και ανοικτοσύνης.

Ταυτόχρονα, η διαπίστωση πως πίσω απ’ όλα τα δεινά που με ταλανίζουν κρύβεται ένα και μόνο πρόβλημα (η προκατάληψη και η εκ προοιμίου προδιάθεση ότι υπάρχει γενικευμένη ανεπάρκεια μέσα μου και μέσα στον κόσμο όλο) μου δίνει έναν αξιόπιστο και σίγουρο μπούσουλα, καθώς και ένα ικανό αντίδοτο για κάθε δυστυχία.

Συγκεκριμένα, αυτό το αντίδοτο είναι η δυνατότητα που θα έχω κάθε φορά που με επισκέπτονται αρνητικές σκέψεις να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι δεν αξίζει να πιστεύω κανένα από τα πελαγοδρομήματα του νου μου, γιατί πολύ απλά όλα αυτά είναι ψευδή, καθώς οφείλονται σε αυτήν τη μία προκατάληψη που αφορά την υποτιθέμενη γενικευμένη ανεπάρκεια[1]. Αυτή η προκατάληψη είναι η βάση, το θεμέλιο πάνω στο οποίο πατούν όλες οι άλλες για να αναπτυχθούν μέσα μου και να με ταλαιπωρήσουν.