Α3. Χαλάρωση.

Πριν αρχίσω να εργάζομαι νοητικά, ας κάνω μια άσκηση χαλάρωσης που μου έμαθε ο Δάσκαλός μου, για να δημιουργήσω μέσα μου κατάσταση χαράς και ηρεμίας, μέσα στην οποία θα κυλάνε πιο καλά οι συνειρμοί. Η χαλάρωση είναι για μένα σαν το λάδι που λιπαίνει έμβολα και γρανάζια, για να εργάζεται η μηχανή χωρίς φθορές και βλάβες. Γιατί οι σκέψεις ξερές και αλίπαντες καίνε το νου, ενώ η χαλάρωση διανοίγει και λιπαίνει τους νευρώνες του εγκεφάλου, κι έτσι οι σκέψεις κυλούν χωρίς τριβές και υπερθέρμανση της μηχανής του νου.

Κλείνω, λοιπόν, τα μάτια μου, παίρνω βαθιές και αργές ανάσες, παρατηρώ τον αέρα που περνά μέσα απ’ τα ρουθούνια και την αναπνευστική οδό και εισέρχεται μέσα στα πνευμόνια. Φαντάζομαι το αίμα που αδράχνει στις κυψελίδες τ’ οξυγόνο και αφουγκράζομαι για λίγο την καρδιά που πάλλεται ισόβια με σταθερό ρυθμό, για να μεταφέρει το οξυγόνο, ευλογία ζωής, σε ολάκερο το σώμα, να θρέψει κύτταρα, ιστούς και όργανα και να επιστρέψει το αίμα διυλισμένο απ’ τα νεφρά και πάλι στα πνευμόνια, να παραλάβει καινούργιο οξυγόνο και ούτω καθεξής.

Θαυμάζω το περίπλοκο εργοστάσιο που ’χει στηθεί με μόνο στόχο να μου δοθεί η ευκαιρία μέσα σε μια ζωή να γνωρίσω την εσωτερική ελευθερία. Ευχαριστώ τον πατέρα-δημιουργό αυτού του εργοστασίου, όποιος και αν είναι αυτός, και μένω εκεί για λίγο ακόμα, φαινομενικά ακίνητος, μα μέσα μου εξακολουθούν να πάλλονται οι μηχανές από το ανεξήγητο θαύμα που είναι το αείροο ρεύμα της ζωής. Χέρια και πόδια πέφτουνε με όλο τους το βάρος, οι μύες παύουν να συσφίγγονται, κάθε αναπνοή φέρνει και πιο βαθιά χαλάρωση.

Απολαμβάνω το θαύμα της ζωής μέσα στο σώμα μου για λίγη ώρα και στη συνέχεια επανέρχομαι, αρχινώ τους στοχασμούς μου και τους καταγράφω.