Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Γ13. Ο νους λέει «ευχαριστώ» στ’ αδέλφια του.
Καθώς προσφέρει το ενδιαφέρον του, το χρόνο του, την ενέργειά του σε αδέλφια που δυσκολεύονται από διάφορες καταστάσεις της ζωής, ο νους συνειδητοποιεί πως εδώ και αρκετές συνεχόμενες ώρες χάρη σ’ αυτά τα αδέλφια απέχει από τις γνώριμες μεμψιμοιρίες για τα προσωπικά του θέματα. Και όποτε του λένε «ευχαριστώ» για το ενδιαφέρον και τη στήριξή του, εκείνος απαντά «εγώ σ’ ευχαριστώ».
Και το εννοεί, δεν το λέει τυπικά, ούτε προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του για κάτι που δεν πολυπιστεύει. Αντίθετα, ο νους αναγνωρίζει, χωρίς να έχει γι’ αυτό καμία αμφιβολία, πως χάρη στην εμπιστοσύνη που του έδειξαν κάποια αδέλφια του ζητώντας του βοήθεια, του έδωσαν μοναδική και πολύτιμη ευκαιρία να ανοίξει την καρδιά του, να στραφεί με αγάπη προς τα έξω, να διαρρήξει για λίγο τα ισόβια δεσμά των πολύπλοκων ιστών του και να νιώσει χρήσιμος, ωφέλιμος, δημιουργικός, όμορφα συναισθήματα που σαν αυτά όλους τους περασμένους μήνες των εργασιών ανέγερσης της Πολιτείας της Λευτεριάς δεν είχε νιώσει. Είχε νιώσει πολλά άλλα λυτρωτικά συναισθήματα, αλλά τα συγκεκριμένα, που σχετίζονται με τη συντροφικότητα και την ανιδιοτελή υπηρεσία, δεν τα είχε ξανανιώσει.
Και γνωρίζει πως χωρίς αυτά θα ένιωθε πως και τα προηγούμενα είχαν μειωμένη αξία, γιατί τι να τον κάνει ένα θησαυρό όταν δεν έχει γύρω του αδέλφια ευτυχισμένα και αγαπημένα; Μαζί με ποιον να τον χαρεί; Μπορεί ποτέ κανείς να γεμίζει το χρόνο του όμορφα, όταν είναι βουτηγμένος μες στα πλούτη του, υλικά ή πνευματικά, χωρίς συντροφική πορεία με τ’ αδέλφια του; Κανείς μοναχοφάης δεν ευτύχησε ποτέ. Τα αμφίδρομα χαμόγελα, τα βλέμματα αγάπης, εμπιστοσύνης, ευγνωμοσύνης, αφοσίωσης, στοργής, αυτά είναι ο πραγματικός θησαυρός του νου μου, και όχι η ψυχική γαλήνη που κατέκτησε χάρη στη μοναχική πορεία αυτογνωσίας τους περασμένους μήνες.
Η ψυχική γαλήνη, όπως φαίνεται, δεν ήταν ο τελικός στόχος, όπως είχε αρχικά νομίσει, αλλά ήταν απλά το απαραίτητο υπόβαθρο που τον ξαλάφρωσε από τις εμμονές και του ελευθέρωσε το οπτικό πεδίο για να κοιτάξει λίγο προς τα έξω και να δει τον πραγματικό κόσμο, να πλησιάσει ουσιαστικά τα αδέλφια του και να συνυπάρξει αρμονικά και εποικοδομητικά μαζί τους. Η τωρινή διευρυμένη ψυχική γαλήνη, η διαποτισμένη από την αμφίδρομη αγάπη των αδελφών του, αυτή ήταν τελικά το ζητούμενο. Και γι’ αυτό το λόγο ευχαριστεί και ευγνωμονεί μέσα από τα βάθη της καρδιάς του τα αδέλφια που του εμπιστεύονται τα προβλήματά τους, γιατί χάρη σε αυτή τη συνδρομή τους ολοκληρώνονται τα έργα της ανέγερσης της Πολιτείας της Λευτεριάς του.
Ή, μάλλον, δείχνουν να ολοκληρώνονται φαινομενικά σε αυτή τη φάση, επειδή, όπως ήδη γνωρίζει πολύ καλά ο νους, τα έργα αυτά δεν πρόκειται ποτέ να έχουν τέλος, αφού ελευθερία με όρια δεν είναι δυνατό ποτέ να υπάρξει.