Γ3. Η καρδιά συγχωρεί την αδιαφορία του νου.

Όμοια, θα πρέπει θέλει να μάθει να λυτρώνει στο Ζεστό και Φωτεινό Θεραπευτήριο της Καρδιάς του και την αυτομομφή για τις αμέτρητες φορές που δείχνει αδιαφορία στην κραυγαλέα ανάγκη κάποιων αδελφών του. Εκεί φέρνει τώρα και την Αδιαφορία του που οδήγησε στον πρόσφατο θάνατο των χρυσόψαρων. Μαζί με την Αδιαφορία φέρνει μέσα στο Ζεστό και Φωτεινό Θεραπευτήριο της Καρδιάς και το Θυμό που ένιωσε γι’ αυτήν. Φέρνει, επίσης, και την Απελπισία που του γεννά η σκέψη ότι δεν πρόκειται ποτέ να πάψει να είναι αδιάφορος για τον πόνο των αδελφών του.

Οι τρεις αυτές όψεις του νου μου, η Αδιαφορία, ο Θυμός και η Απελπισία, κάθονται ήσυχα στην αίθουσα αναμονής και περιμένουν. Έρχεται και πάλι η ακούραστη νοσοκόμα, η Συμπόνια, και στοργικά τις καθοδηγεί σε δωμάτιο φωτεινό. Παρακολουθώ τη θεραπεία τους.

Η Αδιαφορία δέχεται με αγαλλίαση τη συγχώρεση της Καρδιάς, η οποία την πληροφορεί ότι μόλις έλαβε μήνυμα από το υπερπέραν πως και οι ψυχές των δύο χρυσόψαρων τη συγχώρεσαν, γιατί κατανόησαν τη δυστυχία της σύγχυσης του νου μου που τον οδηγεί στην αδιαφορία για τα άλλα πλάσματα του κόσμου. Η Αδιαφορία συγκινείται από τη μεγαλοψυχία των δύο μικρών ψαριών και ανακουφίζεται βαθιά.

Ο Θυμός τα ακούει όλα αυτά και συγχωρεί και αυτός την Αδιαφορία, κι έτσι καταλαγιάζει, ηρεμεί. Επίσης, η Καρδιά τον συγχωρεί και αυτόν, επειδή κατανοεί ότι πίσω από την τραχύτητά του κρύβεται η παλιά αγωνία του για τη χαρά της ζωής: ο Θυμός είχε θυμώσει με την Αδιαφορία, επειδή έβλεπε πως με τα καμώματά της δεν πρόκειται ποτέ να χαρώ την ενεργό συμμετοχή στη ζωή και πως κάθε τόσο θα νιώθω να με τυλίγει σαν δίχτυ ασφυκτικό το δυσάρεστο και σαρκοβόρο συναίσθημα των τύψεων για τη βλάβη που εξαιτίας της προξένησα σε κάποια αδέλφια μου.

Η Απελπισία, όμως, δεν έχει πεισθεί ακόμα πως έρχεται ένα καλύτερο μέλλον. Έρχεται τώρα κοντά της η Συμπόνια και της λέει με ζεστή κι εγκάρδια φωνή γεμάτη σιγουριά: «Μην[1] Δεν υπάρχει λόγος να απελπίζεσαι, μη είναι κρίμα να στεναχωριέσαι άδικα. Σκέψου ότι ο νους κάνει κάθε στιγμή το καλύτερο που μπορεί. Ακόμα και αν δεν καταφέρει τελικά να ξεπεράσει τα προσωπικά του προβλήματα και να αφοσιωθεί με ενδιαφέρον στις ανάγκες των αδελφών του, πάντα θα υπάρχει το Ζεστό και Φωτεινό Θεραπευτήριο της Καρδιάς στη διάθεσή του, για να του προσφέρει το λιμάνι της στοργικής κατανόησης και της συγχώρεσης, οι οποίες, σε διαβεβαιώνω, είναι πολύ καλά υποκατάστατα της υπέρτατης χαράς που μόνο η ενεργός αγάπη και η φροντίδα για τα πονεμένα αδέλφια μπορούν να του προσφέρουν».

Με αυτά τα λόγια της Συμπόνιας ησυχάζει τώρα και η Απελπισία, που βλέπει τώρα το μέλλον με πιο μεγάλη αισιοδοξία, αφού κατάλαβε ότι σε κάθε περίπτωση θα υπάρχει μια πηγή βαθιάς χαράς και λύτρωσης διαθέσιμη και προσβάσιμη για το νου, ακόμα και αν ο νους δεν καταφέρει να περάσει σε διαρκή εγρήγορση συμπόνιας και φροντίδας για όλα του τ’ αδέλφια.

Η Απελπισία είχε κολλήσει με φανατισμό σε μία ιδέα. Νόμιζε ότι υπάρχει μόνο ένας δρόμος για την ευτυχία. Αυτό παθαίνει πάντα. Και τότε που φοβόμουνα πάρα πολύ για το οικονομικό μου μέλλον, το ίδιο είχε πάθει: νόμιζε πως μόνο με την οικονομική εξασφάλιση θα μπορούσα να είμαι ευτυχισμένος, ενώ αποδείχτηκε στην πράξη ότι υπάρχουν πολλές άλλες πηγές βαθιάς ευτυχίας και ψυχικής γαλήνης. Κάποιες από αυτές τις έχει ήδη γνωρίσει ο νους μου. Μερικά παραδείγματα είναι η Όαση της Ομολογίας, η παρουσία φωτισμένων αδελφών δασκάλων στη ζωή μου, το Ζεστό και Φωτεινό Θεραπευτήριο της Καρδιάς, η προσφορά χαράς σε αδέλφια που την έχουν ανάγκη και πολλές άλλες που γνώρισε και θα γνωρίσει ο νους μου σε αυτό το ταξίδι αυτογνωσίας που έχει ξεκινήσει τους τελευταίους μήνες.

Η Αδιαφορία, ο Θυμός και η Απελπισία κάθονται τώρα ήσυχα μέσα στο δωμάτιο του Ζεστού και Φωτεινού Θεραπευτηρίου της Καρδιάς και απολαμβάνουν τη θαλπωρή των κτύπων της. Η τρικυμία πέρασε και ο νους μπορεί και πάλι να ασχοληθεί με τη συνέχιση των εργασιών ανέγερσης της Πολιτείας της Λευτεριάς.