Γ5. Εισακούω πρόθυμα τις εισηγήσεις Του.

Με αυτές τις διαπιστώσεις ο νους εμπιστεύεται απόλυτα τον Άγιό του και είναι πλέον εντελώς ανοικτός να Τον ακούει. Δε χρειάζεται να του μιλάει με πραγματική φωνή ο Άγιος, αρκεί να αναλογίζεται κάθε τόσο ο νους με ποιον τρόπο θα ανταποκρινόταν Εκείνος στις διάφορες περιστάσεις της δικής του καθημερινότητας. Αν μάθει να το κάνει αυτό, δεν αποκλείεται κάποια στιγμή να αρχίσει να ακούει και τη φωνή Του να ηχεί μέσα στο κέντρο του εγκεφάλου του και να του δίνει σαφείς καθοδηγήσεις.

Προς το παρόν, όμως, αρκείται να θεωρεί ως εισήγηση του Αγίου την κάθε απάντηση που δίνει ο ίδιος στον εαυτό του, όποτε θέτει το ερώτημα «τι θα έκανε ο Άγιος αν ήταν στη θέση μου». Με το που θέτει αυτό το ερώτημα στον εαυτό του, αυτόματα και αβίαστα μεταφέρεται στο ευλογημένο κλίμα της ζωής του Αγίου, οπότε κάθε απάντηση που παίρνει δεν μπορεί παρά να είναι φιλτραρισμένη, καθαρή και απαλλαγμένη από τις συνήθεις αγωνίες του νου, και άρα αξιόπιστη.

Ο νους τώρα σκέφτεται ότι ίσως η λέξη «Άγιος» να προέρχεται από το ρήμα «άγω», που σημαίνει «οδηγώ». Αν είναι πράγματι έτσι, τότε ο Άγιος είναι αυτός ο οποίος σιωπηρά και μόνο με το φωτεινό κι εγκάρδιο παράδειγμα της δικής του ζωής καθοδηγεί τους άλλους στην εσωτερική ελευθερία, δηλαδή στην ένωση με την πνευματική τους φύση που ζει αιώνια μέσα τους. Άρα, συμπεραίνει ο νους, με το να εισακούει τις εισηγήσεις του Αγίου Του, ενεργοποιεί στην ουσία την πραγματική έννοια της λέξης «Άγιος».

Τον ευχαριστεί ιδιαίτερα αυτή η τελευταία σκέψη, επειδή επιβεβαιώνει την ορθότητα της μεθόδου που επινόησε, πράγμα που τον κάνει να νιώθει πιο ασφαλής και σίγουρος για τα οφέλη που θα αποκομίσει από αυτήν.