Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Οι στάσεις εργασίας.
Μέχρι που μία από τις παλιές γνώριμες Σειρήνες που κατοικούν μέσα στο νου – η Περηφάνια, η Ζήλια, η Σύγκριση, η Ανεπάρκεια, η Αυτολύπηση και τόσες άλλες – θα του λοξέψει επιτήδεια και αδιόρατα την υπό κατασκευή ιαματική λεωφόρο και εκμεταλλευόμενη την κεκτημένη του ορμή θα τον τραβήξει ύπουλα κοντά της, για να τον κανακέψει στη σαγηνευτική φαρμακερή αγκαλιά της.
Μέσα σε χρόνο ελάχιστο, σχεδόν ακαριαία, στερεύει τότε ξαφνικά η αγάπη του για μένα και τ’ αδέλφια μου. Τα έργα σταματούν, αδιαφορεί εντελώς γι’ αυτά, και πλημμυρίζει ο νους μου από το πνευματικό δηλητήριο της εκάστοτε Σειρήνας που με καπατσοσύνη τον κουκούλωσε μέσα στην αγκαλιά της, όποιο και αν είναι κάθε φορά αυτό το δηλητήριο.
Ο νους φορά παρωπίδες, από τη φύση του δεν έχει το εύρος που έχει η καρδιά, γι’ αυτό νομίζει ότι όλος ο κόσμος σκέφτεται όπως αυτός. Έτσι, γίνεται εύκολο θύμα για τις επιτήδειες Σειρήνες, επειδή, όταν τον συνεπαίρνει η καρδιά και του εμπνέει αγάπη για όλα του τ’ αδέλφια, ξεχνά ολότελα ότι υπάρχουνε – και μάλιστα ριζωμένες μέσα του – Σειρήνες ύπουλες που αδιαφορούν για τα δικά του ιδανικά και το μόνο που ποθούν είναι να τον κατακυριεύσουν για να επιβεβαιώσουν ακόμα μια φορά την αξία της ύπαρξής τους, επειδή καθόλου δεν τους αρέσει που ο νους τις ξεχνά καθώς ακολουθεί το μονοπάτι της Αλήθειας με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Άλλωστε, το ίδιο ακριβώς του έχουν κάνει και τόσες έξωθεν Σειρήνες-γυναίκες με λικνιστή φιδίσια σάρκα και οστά και με απύθμενη ανασφάλεια, η οποία τις έκανε κυνικά να αδιαφορούν για τα πολύτιμα αγαθά της λευτεριάς και της αγάπης, που θα μπορούσε, αν ήθελαν, να τους τα ’χε προσφέρει ο αγαθός γιος της αγάπης νους και να ’χαν γαληνέψει οριστικά οι δύσμοιρες, αν δεν τον είχαν βιαστικά και αχόρταγα λόγω άγνοιας σαν φίδια λάγνα ζώσει.
Μου το ΄χε πει ένας αδελφός δάσκαλος σοφός, ο τρίτος δάσκαλός μου[1], ότι η Κίρκη[2] θέλει να μεταμορφώνει τους αδύναμους. Και ο νους μου έχει πέσει, αλήθεια, θύμα πάμπολλες φορές, όχι μόνο της Κίρκης αλλά και όλων σχεδόν των έσωθεν και έξωθεν υπαρκτών Σειρήνων. Το ομολογώ και ανακουφίζομαι, για ακόμα μια φορά, το ψυχικό φορτίο του λάθους εκφορτώνεται και ησυχάζω, καθώς παραδέχομαι και φέρνω στο φως, δίχως φόβο και πάθος, αυτήν την παλιά επώδυνη αλήθεια.
Μα είναι ανάγκη να κάνω κάτι, να βρω κάποια λύση. Είπαμε, η ανακούφιση που προξενεί η ομολογία είναι μικρή χαρά και πρόσκαιρη, ωχριά μπροστά στη δίχως όρια χαρά της λευτεριάς. Αυτήν ποθώ και αυτή θέλω να εύρω, και για χάρη της θα κάνω ό,τι μου ζητηθεί, όσο περίπλοκο και δύσκολο και αν μου φανεί.
Δεν είμαι αφελής. Οι περίπλοκοι νοητικοί ιστοί δεκαετιών μόνο περίπλοκη κι επίπονη λύση μπορούν να έχουν. Δε με τρομάζει ο όγκος της εργασίας, γιατί δεν έχω άλλη επιλογή, παρά να δοκιμάσω λύσεις, μεθόδους, να μάθω ποιες αποδίδουν για μένα και ποιες όχι, να γίνω ένας ακάματος ταπεινός μαθητής, οδοιπόρος στην ατραπό της μαθητείας που μέσα από τη γνώση της αλήθειας οδηγεί στη λευτεριά. Εξάλλου, δεν έχω πρόβλημα χρόνου, αφού, αν το καλοσκεφτώ, δεν έχω τίποτα πιο σημαντικό να κάνω στο υπόλοιπο της ζωής μου.
[1] Ο πρώτος δάσκαλός μου είναι το δώρο της ζωής, είναι η ίδια μου η ύπαρξη, ο διττός ενσαρκωμένος τρισυπόστατος εαυτός μου (σώμα-συναίσθημα-νους) με τα αντίστοιχα ζεύγη των αντιθέτων: σωματική ευεξία και φυσικός πόνος, χαρά και θλίψη, σκοτισμένος και γαλήνιος νους. Ο δεύτερος δάσκαλός μου είναι ο έξω κόσμος, που με αμέτρητους τρόπους καταφέρνει να μου διεγείρει την ενυπάρχουσα σωματική ευεξία και το σωματικό πόνο, τη χαρά και τη θλίψη, τις σκοτούρες και τη γαλήνη. Ο τρίτος δάσκαλός μου ήταν ο πρώτος από τους σοφούς αδελφούς που γνώρισα στη ζωή μου. Αυτός, με μόνο κίνητρο την καθαρή ανιδιοτελή και συμπονετική αγάπη, ενδιαφέρθηκε πραγματικά επί χρόνια για το καλό μου και μου έδειξε πώς να τακτοποιώ μέσα μου τη σωματική ευεξία και το φυσικό πόνο, τη χαρά και τη θλίψη, τις σκοτούρες και την πνευματική γαλήνη, και πώς να τοποθετούμαι νοητικά και να διατάσσομαι εσωτερικά προς όλα ετούτα τα βιώματα την ίδια στιγμή που διαδραματίζονται στον εσωτερικό μου κόσμο. Αναφέρομαι σε αυτόν ως «ο Δάσκαλός μου» ή «ο Δάσκαλος», επειδή ήταν ένας Διδάσκαλος της Σοφίας που με δίδαξε όσα χρειαζόταν να γνωρίζω για την ανθρώπινη φύση μου και ήξερε πώς να με καθοδηγήσει στην εσωτερική Ελευθερία.
[2] Η Κίρκη ζούσε στο μυθικό νησί στο οποίο ήταν βασίλισσα, την Αιαία, και μεταμόρφωνε τους εχθρούς της ή όσους την προσέβαλαν σε ζώα με τη χρήση μαγικών ποτών, καθώς γνώριζε πολλά για τα βότανα και τη φαρμακευτική τους επίδραση. (Πηγή: Βικιπαίδεια)