Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Τα βήματα.
Για πολλοστή φορά, λοιπόν, κατατρεγμένος από τις κακουχίες των άσκοπων περιπλανήσεών του, ο νους αρχίζει να ανασύρει από το αρχείο της μνήμης του τις συμβουλές των αδελφών-δασκάλων. Το έργο του είναι δύσκολο, καθώς μέσα στης απόγνωσης τη σύγχυση είναι τώρα αναγκαίο να βρει από πού θα ξεκινήσει και πώς θα προχωρήσει. Νιώθει πως δεν έχει άλλο κουράγιο για λαθεμένες επιλογές και αποφάσεις. Κάνει το νέο ξεκίνημα με φόβο μήπως ξανά παραστρατήσει.
Βρίσκεται σε άγνοια, δεν έχει τη διάκριση πώς να συνθέσει τις αμέτρητες οδηγίες, παροτρύνσεις, συμβουλές των αδελφών-δασκάλων και πώς να τις βάλει σε λογική και βολική σειρά, για να τις ακολουθήσει με ειρμό που θα τον οδηγήσει στο ξαλάφρωμα, στη γνώση και στην ελευθερία. Φοβάται μήπως μες στη σύγχυσή του κάνει λάθος και καταπιαστεί, όπως συχνά του έχει συμβεί στο παρελθόν, με δύσκολα και άκαιρα πονήματα, που μόνο κούραση, φόρτιση και απογοήτευση μπορούν να του προσφέρουν στην πρώιμη παρούσα φάση.
Παρατηρεί τώρα το σφίξιμο και την ένταση που του γεννούν οι έμμονες ιδέες. Ασυναίσθητη σύσπαση μυών, σαν να ’μουνα νύχτα μες στη ζούγκλα και ν’ άκουγα ήχους και φωνές από απειλητικά αγρίμια. Είναι το φυσικό ένστικτο της αυτοσυντήρησης, αυτό που φέρνει κάθε ζωντανό σε θέση ετοιμότητας, μόλις νιώσει απειλή. Το ένστικτο δε γνωρίζει τη διαφορά ανάμεσα στα αγρίμια-ζώα και τα αγρίμια-αγωνίες, γι’ αυτό καλού κακού σφίγγει όλους τους μύες και περιμένει την επίθεση έτοιμο να αμυνθεί με νύχια και με δόντια. Κι επειδή επίθεση από άγριο ζώο μέσα στην πόλη όπου ζω φυσικά δεν έρχεται ποτέ ενώ αντίθετα τα άλλα αγρίμια, οι αγωνίες, παραμένουν, η κατάσταση ετοιμότητας παρατείνεται και μονιμοποιείται. Έτσι, όλο το σώμα παραμένει σφιγμένο χωρίς πραγματικό λόγο.
Αφήνεται ο νους στη φύση του, την αφουγκράζεται και κατανοεί ότι η πρώτιστη ανάγκη της είναι το μαλάκωμα του εδάφους, για να σκάβεται πιο εύκολα. Εύλογο, άλλωστε: πριν αρχίσει το κτίσιμο, γίνονται οι χωματουργικές εργασίες. Αυτές είναι το πρώτο βήμα. Τα άλλα βήματα έπονται, και μάλιστα ο χειριστής του χωματουργικού μηχανήματος δεν οφείλει να γνωρίζει πώς εκτελούνται τα επόμενα βήματα. Το μόνο του καθήκον και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι με την αναμόχλευση να μαλακώσει το έδαφος και να σκάψει αρκετά βαθιά, ώστε να κτιστούν στη συνέχεια γερά θεμέλια.
Ένας νέος τρόπος σκέψης για τον αχαλίνωτα παρεμβατικό νου, που ως τώρα ήθελε όλα να τα έχει υπό έλεγχο. Από το Α κιόλας απαιτούσε να γνωρίζει τι υπάρχει και τι θά ’βρει στο Ω, ξεχνώντας πως με την τόση εξασφάλιση χάνεται η μαγεία του άγνωστου, η έκπληξη, η ομορφιά της ίδιας της ζωής.