Η  Πολιτεία της  Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.

Α2. Ο νους φτιάχνει ατμόσφαιρα.

Τώρα ο νους μου φτιάχνει ατμόσφαιρα. Η περίσταση μου θυμίζει τα σχολικά μου χρόνια, τότε που ξεκινούσα τη μελέτη για τις τελικές εξετάσεις της χρονιάς. Μετά από μερικές μέρες ψυχοφθόρας αναβολής, κατά τις οποίες ούτε μελετούσα ούτε με άφηναν οι ενοχές να απολαύσω τον ελεύθερό μου χρόνο, συνειδητοποιούσα ότι ο κόμπος είχε φτάσει στο κτένι και το ’παιρνα απόφαση.

Παραμέριζα συνειδητά για λίγο την αντίστασή μου προς το διάβασμα, όσο χρειαζόταν μέχρι να με οδηγήσουν τα βήματά μου στο γραφείο της μελέτης. Με αυτόν τον τρόπο κατάφερνα να βρεθώ καθισμένος στην καρέκλα μπροστά στο γραφείο μου, ξεγελώντας έτσι τις αντιστάσεις του νου για τα λίγα κρίσιμα δευτερόλεπτα που απαιτούνταν για να φτάσω μέχρι το γραφείο μου και να τον φέρω έτσι προ τετελεσμένου γεγονότος.

Στη συνέχεια, για να φτιάξω ατμόσφαιρα, άρχιζα να τακτοποιώ τα χαρτιά, τα βιβλία, τα στυλό μου. Μετρούσα τη συνολική ύλη για μελέτη και υπολόγιζα πόση ύλη θα χρειαστεί να βγάζω κάθε μέρα για να προλάβω να κάνω και μια επανάληψη πριν από την εξέταση του κάθε μαθήματος.

Με όλα αυτά καλλιεργούσα ένα ευχάριστο κλίμα ζεστασιάς, φροντίδας για τον εαυτό, μέσα στο οποίο επρόκειτο να χωθώ για να ζήσω τις επόμενες εβδομάδες. Η αντίσταση έτσι εξανεμιζόταν, γιατί ο νέος χώρος φαινόταν ασφαλής, όμορφος, υποσχόταν χαρά δημιουργίας. Κάθε αρχή και δύσκολη, αλλά ευτυχώς ισχύει και το «τρώγοντας ανοίγει η όρεξη».

Έτσι και τώρα, ο νους μου φτιάχνει ατμόσφαιρα. Πιστεύει σ’ αυτό που πάει να κάνει, το αγαπά, γιατί αγαπά αυτό που θα κερδίσει, την ελευθερία. Μπαίνει στο νέο κλίμα, πρόθυμα δέχεται να θυσιάσει την ξέφρενη αλητεία του, γιατί ο χώρος που τον καλεί αποπνέει αγάπη, φροντίδα, ενδιαφέρον. Ξεχνά τα μύρια θέλω του και τα παραμερίζει.

Κάθομαι και πάλι όπως τότε στο γραφείο μου, που τώρα αντί για τα χαρτιά και τα βιβλία των σχολικών μου χρόνων έχει πάνω του το πληκτρολόγιο και την οθόνη του υπολογιστή. Εδώ υπάρχει και πάλι πλαίσιο οργανωμένο, ο νους νιώθει και πάλι όπως τότε, ασφαλής, επειδή γνωρίζει ακριβώς τι πρόκειται να κάνει, με τι θα ασχοληθεί.

Μοιράσου το στα social media