Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Α9. Απαγορεύεται η στάθμευση.
Το επόμενο απόγευμα…
Εφάρμοσα σε όλη τη διάρκεια της ημέρας το βήμα της ομολογίας και με βοήθησε πολύ. Συχνά, βέβαια, ο νους αμφισβήτησε την αξία της ομολογίας, καθώς ταυτιζόταν με τα εγκόσμια δρώμενα και μου σιγοψιθύριζε κάθε φορά: «Η ομολογία ούτε θα σε ταΐσει ούτε θα σε δοξάσει μες στον κόσμο!».
Τότε σκαρφάλωνε η καρδιά στον πύργο του, στο απόκρημνο βασίλειό του μέσα στην κεφαλή μου, τον έβρισκε σε έπαρση να διαλαλεί το σκεπτικό του και του ’λεγε με ήρεμη φωνή, ξανά και ξανά, μέχρι να σωπάσει: «Αγαπημένη μου μαϊμού, δε σε πληρώνω με αίμα και οξυγόνο για να σκέφτεσαι, μα για να κάνεις ό,τι χρειάζεται, για να ελευθερωθούμε εγώ κι εσύ από τους μάταιους συνειρμούς σου για εγκόσμια αποκτήματα και κατακτήσεις. Γι’ αυτό, σώπα σε παρακαλώ και κάνε έναν κόπο να κατέβεις πάλι στον πραγματικό τον κόσμο, μέσα στους μητρικούς μου κόλπους να εισέλθεις, για να ομολογήσεις ξανά τα πάθη σου, τους φόβους, τις αδυναμίες που σ’ έχουν και πάλι κυριεύσει».
Και ο νους, που κάποια στιγμή ξεφούσκωνε, ξεθύμαινε και σώπαινε, την άκουγε επιτέλους και βλέποντας το καινούργιο παραστράτημά του, συνετιζόταν από τη γλυκιά και σοφή φωνή της καρδιάς, χαμήλωνε τόνους και βλέμμα και γλιστρούσε σιωπηρά και ταπεινά μέσα στη ζεστή αγκαλιά της, για να ομολογήσει και να λυτρωθεί ξανά από την ανούσια αγωνία που τον είχε πάλι κυριεύσει.
Ο νους καταλαβαίνει τώρα πως όλες ανεξαιρέτως οι υποτροπές του έχουν τις ρίζες τους στο παρελθόν. Αλλιώς δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί ξεχνά πολλές φορές την ημέρα τα αυτονόητα λόγια της καρδιάς, αν και έχει συμφωνήσει ριζικά και απόλυτα μαζί τους. Κάποια αντίρροπη δύναμη ισχυρή σίγουρα ευθύνεται γι’ αυτό, και σαν τις εγγραφές του παρελθόντος άλλη δύναμη τόσο ισχυρή δεν ξέρει.
Ποθεί τη λύτρωση, γι’ αυτό ετούτη τη φορά θέλει να προχωρήσει ένα βήμα πιο πέρα από τη γλυκιά ομολογία, για να θεμελιώσει πιο καλά το ξαλάφρωμα που νιώθει κάθε φορά που ομολογεί μια αδυναμία του. Μέχρι τώρα αρκούνταν στην ανεμελιά και κούρνιαζε μέσα στης ομολογίας τη ζεστή αγκάλη, που όμως αποδείχθηκε ανεπαρκής για την τελική του σωτηρία, καθώς σύντομα οι φωνές των φόβων του γίνονταν όλο και πιο δυνατές, μέχρι που υπερκάλυπταν τους ζωοφόρους κτύπους της καρδιάς και τον παρέσερναν σε νέα προβλέψιμα κι επώδυνα ταξίδια.
Δεν είναι καθόλου πρόθυμος να ξεβολευτεί από της καρδιάς τη θαλπωρή, θα ’θελε να μπορούσε εκεί αιώνια να κουρνιάσει, μα ξέρει πια πως αυτό δε γίνεται. Αν επιλέξει αυτό, τα πισωγυρίσματα θα είναι αναπόφευκτα, δεν τρέφει άλλες ψευδαισθήσεις. Έχει πλέον καταλάβει πως στην ατραπό της λευτεριάς που άρχισε να διαβαίνει δεν επιτρέπεται η στάθμευση διαρκείας, μόνο σύντομες στάσεις στο θαλπερό σταθμό «Καρδιά» για αποβίβαση παλιών συνηθειών και επιβίβαση των νέων, αλλιώς ο γερανός του παρελθόντος επεμβαίνει, γραπώνει το παράνομα σταθμευμένο όχημα του νου και το σηκώνει ψηλά εις τους αιθέρες, εκεί όπου το δέρνουν οι άνεμοι αδέσποτων σκέψεων και συναισθημάτων.
Μόλις, λοιπόν, γεύθηκε την αγκάλη της καρδιάς, είναι ανάγκη άμεσα να προχωρήσει, χωρίς χρονοτριβή την αγκαλιά να εγκαταλείψει, ώστε με εργασία να στεριώσει τις μόλις επιβιβασθείσες νέες συνήθειες, γιατί ο γερανός του παρελθόντος καιροφυλακτεί και ξαγρυπνά. Λευτεριά σημαίνει εγρήγορση κι εγρήγορση σημαίνει λευτεριά. Η επανάπαυση είναι η αρχή κάθε σκλαβιάς[1], γιατί οι φθονεροί σφετεριστές του γαλήνιου θρόνου της καρδιάς καραδοκούν.
Παρόλα αυτά, στην περαιτέρω πορεία του η ανάμνηση της αγκάλης της καρδιάς θα τον συνοδεύει σταθερά και θα τον τρέφει. Και αυτό είναι για το νου ένα πολύ σημαντικό εφόδιο για να προχωρήσει.
Ισχύει, δηλαδή, για την πορεία του νου σε αυτό το εσωτερικό ταξίδι που πρόσφατα ξεκίνησε με προορισμό την εσωτερική ελευθερία, ό,τι ακριβώς ισχύει και για τον κάθε άνθρωπο στο εξωτερικό ταξίδι ολόκληρης της ζωής του: όπως έχει αποδειχθεί από επιστημονικές έρευνες, η κάλυψη των βασικών αναγκών της ασφάλειας, της στοργής, της αγάπης, της αναγνώρισης και της αποδοχής κατά τα διάφορα κρίσιμα στάδια ανάπτυξης της νηπιακής, παιδικής και εφηβικής ηλικίας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να έχει ο άνθρωπος αργότερα ως ενήλικας αυτοπεποίθηση, αυτονομία, πρωτοβουλία, επιμέλεια, συντροφικότητα, δύναμη, αισιοδοξία, αποφασιστικότητα και αίσθημα πληρότητας.