Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Α15. Η αυτομομφή του κριτικού νου.
Ο νους είχε στραφεί για μια φορά ακόμα στον κόσμο για να βρει την πρόσκαιρη χαρά. Παρατήρησε άμεσα το πάθημά του και εξοργίστηκε. Είχε την απαίτηση από τον εαυτό του να μην πέσει για πολλοστή φορά στην ίδια παγίδα. Μέμφεται τον εαυτό του για την απροσεξία του, δεν τον συγχωρεί που όλο πέφτει σαν πρωτάρης στα δίχτυα της Σειρήνας που λέγεται Ματαιοδοξία αν και γνωρίζει εκ πείρας πως, είτε λάβει την ικανοποίηση που προσδοκά είτε δεν τη λάβει, η ζημιά θα είναι δεδομένη.
Ξέρει πως, αν μεν τη λάβει, θα χαρεί προσωρινά και μόλις μείνει μόνος θα νιώσει τη δυσβάσταχτη απόσταση που δημιούργησε από το κέντρο του εαυτού του, ενώ, αν δεν τη λάβει, θα γυρίσει πληγωμένος στο καβούκι του, γεμάτος θυμό και πείσμα, και στις δύο δε περιπτώσεις η αυτομομφή θα είναι η χαριστική βολή, ο προβλέψιμος επίλογος της δυσθυμίας του.
Και, αν συνεχίσει τους ανεξέλεγκτους συνειρμούς του, θα προσθέσει και τη «δευτεροβάθμια» αυτομομφή, που λέει: «Αφού έχω αποφασίσει να συγχωρώ και να κατανοώ τον εαυτό μου για τα λάθη του, γιατί είμαι τόσο ηλίθιος και τον μέμφομαι ξανά; Τόσα χρόνια δεν έχω μάθει ακόμα πως με το αυτομαστίγωμα δεν καταφέρνω τίποτα άλλο από το να με γεμίζω με τύψεις κι ενοχές;»