Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Α23. Ο νους αυτή τη φορά δε βιάζεται.
Η πτήση στους αιθέρες έχει τώρα ολοκληρωθεί. Η πτώση από τη μουχλιασμένη πυργοκαλύβα των φόβων τελείωσε και η προσγείωση στην ιαματική πηγή της αθώωσης από την οποία αναβλύζει νέκταρ ήταν ομαλή. Γελάει μέσα του ο νους, καθώς κάθεται τώρα ήσυχος και λίγο γλυκά εξαντλημένος, γελά από χαρά για την καινούργια λυτρωτική αλήθεια ότι δε φταίει.
Ξέρει πως υπάρχουν χιλιάδες ακόμα «δε φταις εσύ» που θα χρειαστεί να πει και να ξαναπεί στον εαυτό του, μέχρι να πιστέψει ακλόνητα ότι πραγματικά δε φταίει. Μα χαίρεται που έχει τόσο πολλή και όμορφη εργασία μπροστά του, γιατί στο κάτω κάτω δεν έχει – προς το παρόν τουλάχιστον – τίποτα πιο ευχάριστο, πιο σημαντικό και πιο ενδιαφέρον να κάνει στη ζωή του από την αυτοΐασή του.
Αναλογίζεται πως, αν δεν είχαν υπάρξει τα εμπόδια και η δυστυχία που αυτά του έχουν προκαλέσει, δε θα απολάμβανε σήμερα τη χαρά της αθώωσης. Ευχαριστεί, λοιπόν, γι’ αυτό όλες τις δυσκολίες που του ’χουν τύχει και όλους τους αδελφούς και αδελφές που ευθύνονται για αυτές, γιατί χωρίς αυτά τα «άπονα» αδέλφια δε θα ’χε πονέσει και δε θα ’χε έρθει σήμερα στο σημείο να σκύψει μέσα του να γυρέψει την αθώωση και να ζήσει αυτήν την πρώτη γεύση ελευθερίας.
Η αθώωση μοιάζει περισσότερο γλυκιά και δυνατή ακόμα και από την ομολογία που γεύθηκε πρόσφατα ο νους, επειδή η αθώωση προϋποθέτει την ομολογία ως προηγούμενο βήμα, άρα μέσα στην αθώωση ενυπάρχει η ομολογία, ενώ το αντίστροφο δεν ισχύει απαραίτητα. Άρα, η αθώωση περιέχει διπλή δόση χαράς: τη χαρά της ομολογίας και τη χαρά της αθώωσης.
Αυτή η διαπίστωση γεννά στο νου συνειρμικά μεγάλη προσδοκία να προχωρήσει και στα επόμενα βήματα που συνθέτουν το κτίσιμο της Πολιτείας της Λευτεριάς, γιατί πολύ σωστά συμπεραίνει ότι η ποσότητα χαράς που θα παίρνει από το κάθε βήμα θα είναι επιπρόσθετη στη χαρά που του έδωσε το προηγούμενο. Γι’ αυτό θέλει το συντομότερο δυνατό να κατακτήσει όλα τα βήματα σε όλο τους το βάθος και σε όλο τους το εύρος. Μα ξέρει πως θα χρειαστεί να κάνει λίγο ακόμα υπομονή. Τόσες δεκαετίες περίμενε άλλωστε, ας περιμένει μερικές ακόμα εβδομάδες, ας μην υιοθετεί ξανά το ρόλο του κακομαθημένου και ανυπόμονου παιδιού.
Γιατί το κάθε βήμα θέλει το χρόνο του για να χωνευτεί. Επιπλέον, η χαρά που το συνοδεύει ούτε και αυτή χωνεύεται εύκολα, γιατί ο νους δεν έχει μάθει σε τόσο πολλή χαρά, έχει εξοικειωθεί περισσότερο με τις λύπες. Θέλει, λοιπόν, σταδιακή και όχι απότομη αύξηση της δόσης της χαράς, για να μη σαλτάρει και γκρεμίσει ό,τι έχει κτίσει. Έχει ζήσει παρόμοιες καταστάσεις, έχει δει τα όρια των αντοχών του στις αλλαγές και τώρα πια τα σέβεται. Συμβιβάζεται και συμμορφώνεται ο νους δείχνοντας σύνεση και όχι βιασύνη. Δίνει χρόνο και χώρο μέσα του για τις νέες κατακτήσεις, ώστε να αφομοιώνονται πριν προχωρήσει κάθε φορά στην επόμενη, γιατί δε θέλει να πάει κάτι στραβά, δε θα θυσιάσει τα γερά θεμέλια ετούτη τη φορά για χάρη της βιασύνης του, έχει πλέον αποκτήσει πείρα.