Α38. Η αποδοχή του λάθους.

Η  Πολιτεία της  Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.

Α38. Η αποδοχή του λάθους.

«Δεν αποδέχεσαι το λάθος», μου λέει ο νους, «τα θέλεις όλα τα του κόσμου τέλεια. Είναι, πράγματι, ωραίο να δημιουργείς, να γράφεις όμορφα γραπτά, να κτίζεις το σπιτικό σου, να οργανώνεις το χώρο της εργασίας σου, να γυμνάζεις το σώμα και το πνεύμα σου και μετά να κάθεσαι να καμαρώνεις και να απολαμβάνεις τα έργα σου. Αυτός είναι ο ένας τρόπος να χαίρεσαι. Η χαρά με αυτόν τον τρόπο είναι μεγάλη, μα διαρκεί μόνο τόσο όσο δε βαριέσαι να καμαρώνεις τα έργα σου. Μετά νιώθεις ένα κενό που δεν ξέρεις τι να το κάνεις, το θυμάσαι; Αρχίζεις τότε πάλι να φοβάσαι το μέλλον, την επόμενη στιγμή, γιατί ξέρεις πως δε θα έχεις πάντα τη δυνατότητα ή την έμπνευση να δημιουργείς και να θαυμάζεις τα έργα σου και φοβάσαι τη θλίψη και την απογοήτευση που αναπόφευκτα θα πάρουνε ξανά τη θέση της χαράς. Έτσι δεν είναι;

«Δες τώρα και ένα δεύτερο τρόπο να παίρνεις εξίσου μεγάλη χαρά: Φαντάσου πως το σπίτι σου είναι άνω κάτω, παντού βρωμιές, κατσαρίδες και αράχνες, σπασμένα τζάμια μες στη σκόνη, ρούχα βρώμικα παρατημένα δεξιά και αριστερά, οι τοίχοι γκρίζοι, λεκιασμένοι, μουντοί, ξεφλουδισμένοι, παλιά αποφάγια χυμένα στο πάτωμα και στα έπιπλα, οι μεντεσέδες σκουριασμένοι, τρίζουν, πόρτες και παράθυρα σκεβρωμένα, δεν κλείνουνε σωστά. Φαντάσου πως στο χώρο εργασίας σου τίποτα δεν είναι στη θέση του, τα πολύτιμα χαρτιά σου έχουν σκιστεί, καρέκλες και γραφεία σπασμένα. Το σώμα σου αγύμναστο, παχύσαρκο και πλαδαρό, άπλυτο, βρωμάνε τα πόδια και οι μασχάλες, τα μαλλιά κολλάνε από τη λίγδα, έχεις κτυπήσει στο πόδι και κουτσαίνεις. Απ’ το μυαλό σου περνούν χιλιάδες άχρηστες ιδέες, λέξεις και αριθμοί, αμφιβολίες, ανησυχίες, που σου προξενούν σύγχυση μεγάλη. Φαντάσου και τούτο το γραπτό μουτζuromενο, ακκατastatto,, αννωρθώγραφο,   αξφλξκφλ΄δ    μαι  λάθθοσ  φδσφ΄δαγ    σιρρά  υ λλάίξυς δσφξασλδ΄γ    , …../@$%***()!!!???^΄΄  χορρήσ   δωμιμαίνω     σινιρμώ, ταφίλαξεσχιζμένα  αίννα χάλλλη μαυρω!.

«Δες τώρα μέσα σου τη δυνατότητα να είσαι ακόμα και μέσα σε αυτές τις άθλιες συνθήκες σε εσωτερική αρμονία και ειρήνη. Διαπίστωσέ το μόνος σου στην πράξη, κάνοντας αυτήν εδώ την άσκηση: Δες πως, ακόμα και όταν γύρω σου και μέσα σου επικρατεί το λάθος και το χάος, κανένα απ’ όλα αυτά τα λάθη που συμβαίνουν δεν μπορεί να σου στερήσει τη δυνατότητα να φροντίσεις με αγάπη τον εαυτό σου, να τον ξαπλώσεις για λίγο στο πάτωμα ανάσκελα, να του κλείσεις τα μάτια, να πάρει μερικές βαθιές αργές ανάσες, να αφήσεις το σώμα του να βαρύνει και τους μύες να χαλαρώσουν από τις διαρκείς ανώφελες συσπάσεις αγωνίας, να πεις στον εαυτό σου πως όλα είναι καλά, να αγνοήσεις για λίγο τις αδέσποτες σκοτισμένες και σκονισμένες σκέψεις που συνεχίζουν αμείωτες να κατακλύζουν το μυαλό σου, να παραιτηθείς από την έμμονη βιασύνη να τα διορθώσεις όλα εδώ και τώρα, για να γεμίσεις έτσι με εγκαρτέρηση, ησυχία και βαθύ εφησυχασμό την ανυπόμονη αδηφάγο τρύπα[1] που έχεις στο στομάχι και να αλαφρώσεις τα κύτταρα του κούτελου και του εγκεφάλου σου από την πηχτή γλίτσα της σκοτούρας, ώστε να γίνουν ξανά ανορθωμένα, ζωηρά, ευέλικτα και φωτεινά.

«Το βλέπεις; Τώρα που το δοκίμασες, έγινε. Όλα είναι μια ιδέα. Να το θυμάσαι αυτό. Τα εσωτερικά σου βιώματα μπορούν να είναι όμορφα και γαλήνια, ανεξάρτητα από τις εξωτερικές συνθήκες και τα εξωγενή εμπόδια. Μπορούνε, μάλιστα, να παραμένουν ανεπηρέαστα ακόμα και από τις εσωτερικές συνθήκες και τις ενδογενείς δυσλειτουργίες, όπως είναι για παράδειγμα οι αδέσποτες αρνητικές σκέψεις. Αρκεί να το θέλεις αρκετά και να εξασκείσαι σε αυτό πολλές φορές τη μέρα, κάθε φορά που νιώθεις τη γλίτσα της σκοτούρας να διαποτίζει ξανά τα κύτταρα του εγκεφάλου σου και να τα θολώνει».

Ευχαριστώ το σοφό πατέρα νου για την εύστοχη καθοδήγηση. Πράγματι, λοιπόν, – με τη βοήθειά του το διαπιστώνω για ακόμα μια φορά – η αποδοχή οδηγεί στην αυτοδιάθεση και μου δίνει μια πρώτη γεύση του τι σημαίνει εσωτερική ελευθερία.

Και συμπληρώνει ο σοφός πατέρας νους: «Και να θυμάσαι: Όταν γεννήθηκες, δεν είχες καμία δεξιότητα, καμιά γνώση για το πώς να χειρίζεσαι τον περίπλοκο ετούτο κόσμο. Ο δημιουργός σου έχει θελήσει να γεννιούνται εντελώς ανίκανα τα βρέφη και εξαρτημένα. Είναι, λοιπόν, δικό του θέλημα η άγνοιά σου και δεν οφείλεται σε δική σου υπαιτιότητα. Άρα δε φταις για τα λάθη σου, απλά είναι πεδία γνώσης που εντελώς φυσιολογικά και δικαιολογημένα δεν έχεις προλάβει ακόμα να κατακτήσεις.

«Αντίθετα, σου αξίζουν συγχαρητήρια για όσα έχεις μάθει να πράττεις σωστά, αφού στο ξεκίνημα δεν ήξερες τίποτα. Και μη θεωρείς πως έχεις καθυστερήσει να μάθεις ορισμένα στοιχειώδη πράγματα, γιατί δεν ξέρεις για ποιους ακριβώς λόγους δεν σου έχουν δοθεί από τη φύση η εσωτερική ευκολία, η δύναμη της θέλησης, η ικανότητα για σταθερή εστίαση στο στόχο και η αυτοπειθαρχία που έχουν απλόχερα δοθεί σε άλλα σου αδέλφια που τα κατάφεραν νωρίτερα από σένα, και γι’ αυτό δεν είσαι σε θέση να κρίνεις τον εαυτό σου ούτε και κανέναν άλλο για τα λάθη του.

«Γι’ αυτό και κάθε σύγκριση είναι από τη φύση της άστοχη και ανώφελη, αφού δεν μπορεί να λάβει υπόψη της σημαντικούς άγνωστούς παράγοντες, όπως είναι το σημείο εκκίνησης και ο προορισμός, η ειδική αποστολή του εαυτού σου και καθενός από τ’ αδέλφια σου μέσα σε αυτόν τον κόσμο».