Β6. Αποφασιστικότητα, αυτοπεποίθηση, αμεσότητα, ευελιξία.

Η  Πολιτεία της  Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.

Β6. Αποφασιστικότητα, αυτοπεποίθηση, αμεσότητα, ευελιξία.

Ο Δάσκαλός μου έγραψε για μένα ένα ποίημα, στο οποίο έλεγε πως ο πραγματικά ώριμος άντρας είναι αυτός που ανταποκρίνεται στα αιτήματα της ζωής για δύναμη, αγάπη και φως, παρατηρεί τον εαυτό του καθώς μεταμορφώνεται προσωρινά από τα μάγια της σαγηνεύτρας Κίρκης που τον πλανεύει με την ομορφιά της και τη θαλπωρή της, και στη συνέχεια αναλαμβάνει πρόθυμα να επωμισθεί όλα της γυναικός τα πάθη, αναγνωρίζοντας αυτό το έργο ως το φυσικό σκοπό της ύπαρξής του[1].

Ο νους διαπιστώνει τώρα ότι αυτή η θέση έρχεται και δένει με την προηγούμενη που αναφέρεται στις πράξεις φροντίδας για τον εαυτό, καθώς και οι δύο συνηγορούν στο να διευθετεί τα πεδία με αποφασιστικότητα, μέσα από τη θέση του άντρα που παραμένει προσηλωμένος στο στόχο του και δεν παρεκκλίνει από την πορεία του, όσα εσωτερικά ή εξωτερικά εμπόδια και αν παρουσιαστούν στο δρόμο του.

Τα εμπόδια αυτά, χάρη στη βαθιά εργασία συμφιλίωσης που έκανε στην πρώτη ενότητα βημάτων, μπορεί και τα επεξεργάζεται με το να τα τοποθετεί στην καρδιά του με εγκαρτέρηση, χωρίς αντίσταση, χωρίς απώθηση και επιθυμία να εξαφανιστούν. Έτσι, καταφέρνει και εστιάζεται στο εκάστοτε έργο του απερίσπαστος από τα εμπόδια, χωρίς όμως να εθελοτυφλεί και να αρνείται την ύπαρξή τους. Απλά τα εναποθέτει στην καρδιά του, δεν παύει να υποφέρει γι’ αυτά, και συνεχίζει την εργασία του ανενόχλητος ή, έστω, με μικρή ενόχληση.

Ο άντρας βρίσκει με αυτόν τον τρόπο το μέτρο για όλα όσα πράττει. Δεν κουρνιάζει μέσα σε ανώφελες έως βλαβερές δραστηριότητες (πολυφαγία, τηλεόραση, άσκοπες συζητήσεις, workaholism[2] κτλ.), ενώ παράλληλα βρίσκει το σθένος και την αμεσότητα να κάνει δύσκολες κοινωνικές ή επαγγελματικές επαφές που φοβόταν, καθώς και να προχωρά τις ατομικές του δραστηριότητες χωρίς κωλυσιεργίες, αποφασιστικά: εκγύμναση σώματος και νου με σωματική άθληση, γράψιμο, διαλογισμό, ασκήσεις συμπόνιας για τ’ αδέλφια του με ενδιαφέρον και ενσυναίσθηση, για να αντιλαμβάνεται σε τι κατάσταση βρίσκονται εσωτερικά, τι αγωνίες και τι προσδοκίες έχουν, πώς μπορούν να γίνουν ελεύθεροι κι ευτυχισμένοι άνθρωποι.

Ο νους αναπτύσσει έτσι αυτοπεποίθηση, καθώς βλέπει ότι καταφέρνει να διευθετεί πολλά πεδία τριβής μέσα σε μία μέρα, ανεπηρέαστος από εσωτερικές και εξωτερικές ανασχέσεις.

Αυτή η θέση αποτελεί, παράλληλα, μία πολύ καλή άσκηση ευελιξίας για το νου, καθώς δεν τον αφήνει να προσκολλάται σε μία σκέψη ή σε ένα είδος δράσης αλλά αντίθετα τον βάζει σε διαρκή εγρήγορση για άμεση ανταπόκριση σε καθετί καινούργιο, όσο διαφορετικό είδος νοητικής λειτουργίας και αν απαιτείται για τη μετάβαση από το ένα στο άλλο. Χάρη στο διαρκές αίτημα για άμεση ανταπόκριση στην ανάγκη, η ευελιξία κατακτιέται αναπόφευκτα, εκ των πραγμάτων. Έτσι, ο νους μαθαίνει σύντομα να μην κολλάει στις ανούσιες σκέψεις που τον βασάνιζαν τόσα χρόνια. Απόδειξη πως τελικά είχαν δίκιο τ’ αδέλφια-δάσκαλοι που έλεγαν και ξανάλεγαν ότι η μόνη λύση είναι η υπηρεσία τόσο προς τον εαυτό όσο και προς όλα τα αδέλφια.

Φυσικά, ο νους γνωρίζει πως απαραίτητη προϋπόθεση για να λειτουργήσει αποτελεσματικά η θέση της άμεσης ανταπόκρισης στην ανάγκη είναι η οικεία πλέον διαδικασία της συμφιλίωσης με το ακριβώς αντίθετο της ανταπόκρισης, που είναι η απογοήτευση, η αδιαφορία, η μοιρολατρία και η μιζέρια, οι οποίες δεν παύουν ποτέ να υπάρχουν μέσα του σαν σπόροι έτοιμοι να φυτρώσουν μόλις τους δώσει τροφή. Χωρίς αυτή τη συμφιλίωση ο νους είναι υπεραπασχολημένος με τις ενοχές, την αυτομομφή και την οργή για τα λάθη του και δε διαθέτει ούτε το χρόνο ούτε το ψυχικό σθένος που απαιτείται για να ενεργοποιήσει τους υγιείς εσωτερικούς μηχανισμούς που υπαγορεύει η θέση της άμεσης ανταπόκρισης στην ανάγκη.