Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Β13. Ο νους διαπιστώνει ότι αποπροσανατολίστηκε.
Είναι πλέον προφανές για το νου ότι στο παρελθόν ήταν για μεγάλα χρονικά διαστήματα εντελώς αποπροσανατολισμένος. Το διαπίστωσε ήδη κατά τη διάρκεια των προηγούμενων βημάτων, όμως έχει δει ότι έχει νόημα να δηλώνει και να ομολογεί με ξεχωριστή βαρύτητα το κάθε λάθος του, για να εγγράφεται η κάθε ξεχωριστή ομολογία στη μνήμη του και να αποκτά έτσι δύναμη για το μέλλον.
Ομολογεί, λοιπόν, ο νους ότι αποπροσανατολίστηκε, γιατί αμέτρητες φορές έχει κυνηγήσει στόχους που δεν έχουν καμία σχέση με τον αρχικό, τον πραγματικό του στόχο, που είναι να πλησιάσει η ψυχή μου μέσα στη διάρκεια μίας ζωής όσο γίνεται περισσότερο στην κατάσταση της απόλυτης ελευθερίας της αναλλοίωτης και ανεξάρτητης από όλες τις εγκόσμιες επιρροές, επιθυμίες και προσδοκίες. Πιο απλά, ο αρχικός του στόχος ήτανε να είναι ευτυχισμένος, όμως αυτός μπερδεύτηκε στο δρόμο και έπλεξε περίπλοκους ιστούς, τους νόμισε πραγματικούς και νόμισε πως κάποτε θα τους έλυνε με τη χρήση βοηθημάτων που θα ’βρισκε μες στον κόσμο. Αυτά, όμως, στην πράξη αποδείχθηκε πως, αντί να λύνουν τους ιστούς, τους μπέρδευαν ακόμα περισσότερο.
Ομολογεί το λάθος του και ησυχάζει, όπως κάθε άλλη φορά που έχει ομολογήσει. Μόνο που τώρα πια η ομολογία συνοδεύεται από αρκετά ακόμα ισχυρά εργαλεία ενίσχυσης και στερέωσης του ευεργετήματος που αυτή προσφέρει. Έτσι, ο νους γνωρίζει ότι, αμέσως μετά τη γνώριμη γλυκιά γαλήνη που του χαρίζει η κάθε ομολογία, θα είναι ωφέλιμο γι’ αυτόν να κάνει μία από τις ασκήσεις που διδάχτηκε στα προηγούμενα βήματα, ενώ, αντίθετα, στα πρώτα βήματά του μετά από την κάθε ομολογία υπήρχε το χάος της άγνοιας, η γαλήνη δεν υποστηριζόταν διανοιακά και ήταν πολύ πιθανή και εύκολη η επιστροφή και υποτροπή του στη θλίψη και στις αγωνίες.