Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Β15. Ας ρέουν οι σκέψεις μέσα από το νου μου!
Ένα πρωινό ξύπνησα με αυτές τις σκέψεις:
«Ναι, ναι, εντάξει, θα ήθελα να ήμουν ο πιο αγαπημένος εραστής στον κόσμο για όλες τις γυναίκες, θα ήθελα να είχα το πιο καλογυμνασμένο, αρμονικό και ερωτικό σώμα από όλους τους άντρες, θα ήθελα να ήμουν ο πιο επιτυχημένος επιχειρηματίας στην Ελλάδα, με τις πιο έξυπνες ιδέες, θα ήθελα όλοι πάντα να με θαύμαζαν για τη μεγαλοφυΐα μου, θα ήθελα να μη με είχε αδικήσει ποτέ κανείς, θα ήθελα τόσο οι γύρω μου όσο κι εγώ να ήμασταν πάντα χαρούμενα παιχνιδιάρικα παιδιά, θα ήθελα να είχα την αυτοπειθαρχία να κάνω πάντα το σωστό και να μένω πιστός στις αποφάσεις μου χωρίς να παρασύρομαι από άλλες ιδέες δικές μου ή άλλων, θα ήθελα να ήμουνα λιγότερο αδιάφορος και πιο φιλεύσπλαχνος και αφοσιωμένος στην υπηρεσία των αδελφών που έχουν κάθε είδους ανάγκη, θα ήθελα, θα ήθελα, θα ήθελα…
«Μα η πραγματικότητα, δηλαδή αυτό που έχει μάθει τόσα χρόνια να θεωρεί ως πραγματικότητα ο νους μου κρίνοντας τα πράγματα μόνο με βάση τον τρόπο που έχουν μέχρι τώρα εκδηλωθεί, αυτή λοιπόν η πραγματικότητα η χειροπιαστή κι εκδηλωμένη, αυτή που στη ζωή μου έχω θεοποιήσει αδιαφορώντας για την άλλη την απεριόριστη πραγματικότητα των δυνατοτήτων που είναι ανεκδήλωτη ακόμα, αυτή η περιορισμένη πραγματικότητα των γεγονότων η αποθεωμένη, της ζωής μου η Θεά, που καταχρηστικά και αυθαίρετα της έχω δώσει το δικαίωμα να με κρίνει και να με μετρά, να με δικάζει και να με καταδικάζει, αυτή λοιπόν δεν είναι όπως θα την ήθελα, προς το παρόν τουλάχιστον, το ξέρω, και αυτό πονάει πολύ, όποτε προσηλώνεται σε αυτήν ο νους μου.
«Ας μην κολλάω σε αυτά που θα ήθελα να ίσχυαν ήδη μέσα στον εκδηλωμένο κόσμο, ας αφήνω χώρο μέσα μου να ρέουν οι ιδέες και ας τις υλοποιώ χωρίς περιττό τριβέλισμα, δε χρειάζεται να αναμασώ τις ίδιες σκέψεις πολλές φορές μέχρι να κουνηθώ και να κάνω αυτό που σκέφτηκα», λέει ο νους και του γεννιέται η εικόνα του εαυτού του ως δοχείο-αγωγός που έχει στον πάτο μια μεγάλη τρύπα και υποδέχεται από ψηλά συνέχεια νέες σκέψεις σε υγρή μορφή και τις επεξεργάζεται για λίγα μόνο δευτερόλεπτα, μέχρι να χυθούν από την τρύπα μέσα στο κορμί μου, είτε για να χαθούν μέσα στη Γη, αν έχουν κριθεί περιττές, είτε για να γειωθούν με συγκεκριμένες ενέργειες, του σώματος κινήσεις, αν έχουν κριθεί χρήσιμες από το νου.
Αυτή η ιδέα δίνει μεγάλη χαρά στο νου μου, αφού του δείχνει τη δυνατότητα να μην παιδεύεται άλλο με κουραστικές σχολαστικές σκέψεις και μεμψιμοιρίες. «Το κεφάλι είναι ένα δοχείο με μια μεγάλη τρύπα στον πάτο», επαναλαμβάνει ο νους και μου δίνει εντολή να σηκωθώ από τον υπολογιστή για να μπω μέσα στην ημέρα με κέφι και χαρά για τη ζωή, έτοιμος να υποδεχθώ καλοπροαίρετα και χωρίς αντίσταση όλες τις σκέψεις που μου επιφυλάσσει το σύμπαν για σήμερα, με μια καινούργια νότα ελευθερίας λίγο διαφορετική από τις προηγούμενες να ηχεί μέσα μου.
Χαίρομαι για την προοπτική της δοκιμαστικής εφαρμογής αυτής της νέας ιδέας του νου μου μέσα στον κόσμο σήμερα και σηκώνομαι υπακούοντας στην εντολή του πρόθυμα και αβίαστα. Την ίδια άμεση υπακοή θα δείχνω σήμερα σε κάθε εντολή του όλη μέρα, εμπιστευόμενος χωρίς περιττό πονοκέφαλο αμφισβητήσεων τη γρήγορη κρίση του και τις αποφάσεις του σχετικά με το αν η κάθε σκέψη που έρχεται είναι για εγκατάλειψη ή για άμεση υλοποίηση.
Καθώς σηκώνομαι, μου θυμίζει ο νους: «Μην ξεχάσεις την πρωινή δεκάλεπτη άσκηση χαλάρωσής σου, αυτή δεν τη θυσιάζουμε ποτέ και για τίποτα, για να πάει καλά η μέρα μας!». Τον υπακούω και πάλι πρόθυμα και αβίαστα και πάω και κάθομαι στην πολυθρόνα που είναι αφιερωμένη στη δεκάλεπτη πρωινή μου χαλάρωση. Πηγαίνω φιλικά, αβίαστα, άσκεπτα, με μια αμεσότητα πρωτόγνωρα ειρηνική. Αφήνομαι στη χαλάρωση απλά και φυσικά, χωρίς εξαναγκασμό και χωρίς κανένα αίσθημα καθήκοντος προς τον εαυτό μου, επειδή αυτό το αίσθημα καθήκοντος ακόμα και τις πιο μεγάλες χαρές της ζωής μπορεί αποδεδειγμένα να τις κάνει συχνά να φαίνονται σαν αγγαρεία. Προχωρώ χωρίς ιδέες περί σωστού και λάθους, με μόνη την αίσθηση ότι χύνομαι μέσα στη ζωή και ρέω σαν το νερό μέσα στον κόσμο· και νιώθω την καρδιά μου καθώς πάλλεται γλυκά με ανακούφιση…