Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Β24. Τα ανούσια και η ουσία τους.
Κατά την καλλιέργεια αυτής της αίσθησης ότι αποτινάσσει τα έρματα, ο νους βοηθιέται πολύ από τη νοητική τοποθέτηση που του δίδαξε πριν από χρόνια ο Δάσκαλός του ότι όλα είναι ανούσια. Του είχε υποδείξει τότε να πάρει ένα άγραφο τετράδιο και να το γεμίσει με τη λέξη «ανούσια», για να συνειδητοποιήσει ότι τίποτα από όσα τον στεναχωρούσαν δεν άξιζε τόση στεναχώρια.
Αυτή η άσκηση ήτανε τότε για το νου σανίδα σωτηρίας. Την άρπαξε γερά και με τα δυο του χέρια και για μια βδομάδα έγραφε, έγραφε, έγραφε ασταμάτητα. Και όσο έγραφε, τόσο γέμιζαν τα στήθη του χαρά και ενθουσιαζόταν για τη λύση που του δόθηκε και που τελικά ήτανε ανέλπιστα απλή.
Στην αρχή έγραφε μόνο τη λέξη «ανούσια», όπως του είχε υποδείξει ο Δάσκαλός του. Σύντομα, όμως, ένιωσε την ανάγκη να καταγράφει και τις αγχογόνες σκέψεις που τον επισκέπτονταν ενώ έγραφε, αναγνωρίζοντας έτσι για όλα τα προβλήματά του ότι στην πραγματικότητα ήτανε ανούσια. Έγραφε, για παράδειγμα: «ανούσιο το τι θα σκεφτεί ο τάδε τώρα που με βλέπει να γράφω σαν τρελός μέσα στον κόσμο», «ανούσιο το αν θα βρω το θάρρος να μιλήσω σε αυτήν την όμορφη κοπέλα», «ανούσια η αγωνία μου μήπως θεωρηθώ εγωιστής και υπερόπτης επειδή σκέφτομαι ότι οι άλλοι δεν ξέρουν να απελευθερώνονται τόσο καλά κάνοντας μια τόσο έξυπνη και απλή άσκηση σαν αυτήν που κάνω εγώ τώρα».
Με αυτόν τον τρόπο ο νους πήρε τότε μια καλή δόση από τη χαρά που ενυπάρχει στην απλή ομολογία των αγωνιών και των αδυναμιών, μια ομολογία που αυτόματα και αβίαστα επιφέρει την άμεση εγκατάλειψή τους. Με αυτήν την παρέμβασή του ο Δάσκαλός μου έδωσε στο νου μου τότε μια πρώτη γεύση τού πόσο όμορφο είναι να παραδίδει τις σκέψεις του εκεί όπου πραγματικά ανήκουν, δηλαδή στο Θεό, να μην τους δίνει σημασία, να μην τις θεωρεί δικές του και να μην τις πιστεύει.
Νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη για το Δάσκαλό μου για εκείνο το άνοιγμα που έκανε στο νου μου εκείνη την ημέρα. Σίγουρα γνώριζε ότι αυτό που μου προσέφερε δεν ήταν απλά μια άσκηση που θα με βοηθούσε να νιώσω καλύτερα. Στην πραγματικότητα, με αυτήν την απλή άσκηση μου ανοίχτηκε ένα παράθυρο που ως τότε δεν είχα καν φανταστεί ότι υπάρχει, ένα πνευματικό παράθυρο προς την ελευθερία, τη λύτρωση από τα δεσμά του νου. Δάσκαλε, σ’ ευχαριστώ.
Την ίδια άσκηση την κάνει ο νους συχνά από τότε, όποτε βλέπει ότι πάλι ξεχάστηκε και τα παραπήρε στα σοβαρά τα πράγματα.
Μια βδομάδα μετά από εκείνη τη συνάντηση με το Δάσκαλό του τον συνάντησε ξανά και του διάβασε ένα μέρος από όσα είχε γράψει. Τότε ο Δάσκαλος τον διέκοψε και του είπε: «Πολύ καλά τα πήγες. Τώρα που κατάλαβες ότι όλα είναι ανούσια και ότι για τίποτα δεν αξίζει να στεναχωριέσαι, μπορείς να αρχίσεις να γράφεις ποια είναι η πραγματική ουσία των πραγμάτων και να έρθεις ξανά σε μία εβδομάδα να τα πούμε».
Αυτό δεν άρεσε καθόλου στο νου, και γι’ αυτό δεν ξαναπήγε στο Δάσκαλό του για πολύ καιρό, για μήνες, την κοπάνησε ο χαζούλης. Είχε μόλις ελευθερωθεί από ένα βάρος και του ζητιόταν να το ξαναφορτωθεί, έτσι νόμιζε.
Τώρα πια έχουν περάσει χρόνια και έχει μάθει πως όλες οι δυσκολίες της ζωής, εξωτερικές και εσωτερικές, του παρουσιάζονται για ένα και μόνο λόγο: για να μαθαίνει να τις ξεπερνά και να γίνεται έτσι όλο και πιο ελεύθερος και πιο δυνατός. Το ίδιο και όλες οι χαρές και οι ευκολίες: του δίνονται για να μαθαίνει πως δεν είναι αιώνιες και πως, αν θέλει να βρει τη λευτεριά και τη μόνιμη χαρά, θα χρειαστεί να τις κτίσει μέσα του, μεθοδικά, με αγάπη και εγκαρτέρηση.
«Ίσως αυτό ακριβώς το μάθημα να είναι τελικά η ουσία των πάντων, ίσως όμως και όχι, ίσως η ουσία να αλλάζει κατά περιόδους, ανάλογα με το στάδιο εξέλιξης που βρίσκομαι κάθε φορά. Άρα, ας μην επιμένω να βρω εδώ και τώρα την ουσία, ας κάνω απλά κάθε φορά αυτό που θα μου κάνει καλό, αυτό που θα με κάνει να αισθανθώ καλύτερα, να νιώσω πιο ελεύθερος», σκέφτεται τώρα ο νους.