Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Β25. «Δε με αφορά».
Έχοντας αποτινάξει όλα τα ανούσια έρματα από το κορμί του, ο νους νιώθει τώρα πως αυτά πολύ απλά «δεν τον αφορούν». Υιοθετεί για λίγο συνειδητά αυτή τη θέση και απαντά από μέσα του σε κάθε περιττή αγωνία δική του ή άλλων αδελφών του: «Δε με αφορά».
Όποτε το κάνει αυτό, νιώθει ότι κινείται «πάνω» από τα πράγματα, σαν να ζει μέσα στον κόσμο χωρίς να τον αγγίζει τίποτα από όλα όσα συμβαίνουν σε αυτόν. Όλες οι κουβέντες, οι ήχοι, οι εικόνες ενοποιούνται, καθώς αποκτούν κοινό υπόβαθρο, έναν ήχο απαλό σαν το ήπιο δροσερό φύσημα του αγέρα, και έτσι εξομοιώνονται οι αξίες τους.
Ο νους μπορεί τότε να ανταποκρίνεται και να συμμετέχει πιο άμεσα και χωρίς αντίσταση. Απαντά στις ερωτήσεις, μόνο εφόσον το κρίνει σκόπιμο, ρωτάει να μάθει μόνο τα ουσιώδη, παραιτείται από τις τετριμμένες γνώσεις και πληροφορίες, παύει να συζητά περί ανέμων και υδάτων. Δεν ανέχεται πια να σκοτώνει το χρόνο του, επειδή γνωρίζει πως ο χρόνος του είναι η ίδια η ζωή του. Αρέσκεται στην εσωτερική λιτότητα, επειδή θυμάται πάντα ότι «ουκ εν τω πολλώ το ευ», και εμμένει συνειδητά κάθε στιγμή στο «ευ ζην», που έχει να κάνει μόνο με την εσωτερική ειρήνη και με τίποτα άλλο.
Ο νους εγκρίνει ή απορρίπτει δραστηριότητες με μοναδικό κριτήριο το αν προάγουν ή υπονομεύουν το «ευ ζην» του. Ενεργοποιεί σε μόνιμη βάση αυτή τη φίλτρανση και δέχεται να απασχολείται διαρκώς με αυτήν, επειδή έχει πλέον συνειδητοποιήσει πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος του στη ζωή μου και έχει πάρει βαθιά μέσα του τη θέση ότι αυτός είναι ο ένας και μοναδικός αφοσιωμένος και συμπονετικός υπηρέτης μου στον αγώνα μου για την κατάκτηση της πολυπόθητης εσωτερικής ελευθερίας και της εδραιωμένης ευδαιμονίας που αυτή θα του προσφέρει.
Συγκρίνει αυτή τη νέα θέση με την παλιά κατάσταση, κατά την οποία όλα ήθελε να τα ακούει, να τα βλέπει και να τα διαβάζει και όλων των ειδών τις χαρές και τις απολαύσεις που του σέρβιραν τις γευόταν αδιακρίτως και αδιαμαρτύρητα, και χαίρεται για τη διάκριση και την εγκράτεια που του χαρίζει η νέα θέση τού «δε με αφορά», επειδή πολλή σαβούρα είχε δεχθεί να καταπιεί και να χωνέψει χωρίς λόγο τόσα χρόνια, γι’ αυτό και είχε επηρεαστεί το πνεύμα του και είχε γίνει παχύσαρκο και μαλθακό, και ως εκ τούτου ανίκανο να με βοηθήσει να λυτρωθώ από τα τετριμμένα ανθρώπινα δεινά.