Β28. Ο νους επιλέγει να φέρνει τη χαρά μέσα μου.

Η  Πολιτεία της  Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.

Β28. Ο νους επιλέγει να φέρνει τη χαρά μέσα μου.

Παρόλα αυτά, ο νους έχει την ανάγκη να γεμίσει το κενό με κάτι το πιο συγκεκριμένο. Αναρωτιέται γιατί να μην μπορεί να φέρει τη χαρά μέσα μου, έτσι απλά, για να περάσει η ώρα πιο ευχάριστα. Του φαίνεται ότι θα είναι απλό. Θέλει να το δοκιμάσει.

Έχει γνωρίσει την εμπειρία της χαράς στο παρελθόν με αφορμή διάφορα ευχάριστα γεγονότα. Δεν έχει παρά να φέρει ξανά στη μνήμη του ένα από εκείνα τα γεγονότα, να θυμηθεί πώς είχε νιώσει τότε και να αναπαραγάγει μέσα του συνειδητά εκείνο το ίδιο αίσθημα της χαράς, να αφήσει δηλαδή να κατακλυσθεί από την ίδια χαρά που είχε νιώσει τότε, σαν να συνέβαινε τώρα εκείνο το ευχάριστο γεγονός.

Συνεπώς, δεν πειράζει που δεν τυχαίνει να υπάρχει αυτή τη στιγμή ένα ευχάριστο εξωτερικό γεγονός σε εξέλιξη, επειδή τώρα υπάρχει η θέληση του νου να είναι χαρούμενος και αυτή είναι αρκετή. Η χαρά θα γίνει έτσι μία ελεγχόμενη συνειδητή επιλογή και δε θα είναι πια ένα ανεξέλεγκτο αποτέλεσμα κάποιων ευτυχών συγκυριών. Αυτό σημαίνει πως θα μπορεί να την αναπαράγει όποτε θέλει, ώστε να γεμίζει με ευτυχία το κενό που άφησαν πίσω τους τα χαμένα αποκούμπια, όποτε νιώθει ότι δεν το αντέχει αυτό το κενό.

Ανακαλεί, λοιπόν, στη μνήμη του παλιά βιώματα χαράς, παρατηρεί τα σωματικά και συναισθηματικά συμπτώματα που τα συνόδευαν και με καθοδηγεί για να τα ξαναζήσω. Με την καθοδήγηση του νου κλείνω τα μάτια και εισπνέω αργά και βαθιά, με τα ρουθούνια όσο γίνεται ανοικτά. Νιώθω τον αέρα να καίει ελαφρά ολόκληρη την αναπνευστική οδό και να γεμίζει με ζωή τους πνεύμονές μου. Άφθονο οξυγόνο πλημμυρίζει τα κύτταρα του εγκεφάλου μου, που τα νιώθω να ζωντανεύουν, σαν να ηλεκτρίζονται αμυδρά. Η χαρά της ζωής διαχέεται σε ολόκληρο τον εγκέφαλο, μέχρι και στο πίσω κάτω άκρο του, εκεί όπου συχνά νιώθω την ιδιαίτερη γλύκα τής άνευ εγκόσμιου λόγου ευδαιμονίας.

Φέρνω όλες τις δυσάρεστες σκέψεις και αναμνήσεις μέσα σε αυτόν τον ευτυχισμένο εγκέφαλο. Χάρη στην ευτυχία του τώρα αυτός όλους τους κατανοεί, τους συμπονά και τους συγχωρεί με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς αντιστάσεις. Η δυστυχία συνεχίζει να υπάρχει, μα διαποτίζεται από το γλυκό νέκταρ της αγάπης.

Φέρνω τώρα και τις ευτυχισμένες μου στιγμές και διακρίνω μέσα στην τοτινή χαρά μου το φόβο της απώλειας. Διαπιστώνω πως εκείνες οι στιγμές χαράς του παρελθόντος δεν ήτανε παρά φτωχά διαλείμματα ανάμεσα στις λύπες. Ο τρόπος που χαιρόμουν αποδείκνυε τη δυστυχία μου, το γέλιο μου ήταν υποκριτικό, καθώς προσπαθούσε να κρύψει από τους άλλους και από τον ίδιο μου τον εαυτό την τραγική βεβαιότητα που είχα για το επικείμενο τέλος της σύντομης περιόδου χαράς, που θα με επέστρεφε ξανά στους γνώριμους ωκεανούς της θλίψης.

Η τωρινή ευδαιμονία, όμως, της βαθιάς αναπνοής εμπεριέχει γαλήνη. Η παλιά αγωνία για την ενδεχόμενη απώλεια της χαράς μπορεί να συνεχίζει να υπάρχει, όμως διαποτίζεται και αυτή από το γλυκό νέκταρ της αγάπης για τον εαυτό.

Ο νους χωράει μέσα του τώρα όλη τη θλίψη όλου του κόσμου και της επιτρέπει να συνυπάρχει με τη βαθιά ευδαιμονία, επειδή το ενεργειακό υπόβαθρο του εγκεφάλου έχει εντελώς αλλάξει. Η χαρά που μου χαρίζει τώρα ο νους είναι σταθερή, ένα μόνιμο αδρό χαμόγελο ζωγραφίζεται αυθόρμητα στα χείλη μου, τα ζυγωματικά μου ανασηκώνονται ελαφρά από μόνα τους, το πρόσωπο ροδίζει, λάμπει, τα μάτια είναι ολοζώντανα.

Αυτού του είδους η ολοκληρωτική χαρά που βιώνω τώρα αφομοιώνει μέσα της όλων των ειδών τις αγωνίες που άλλοτε κλόνιζαν το εγώ, ενώ, αντίθετα, τώρα πια είναι ανίκανες να μου στερήσουν τη χαρά που νιώθω, ακριβώς επειδή έχουν γίνει μέρος της, έχουν αφομοιωθεί από αυτήν. Έτσι, δεν πυροδοτούνται πια βασανιστικοί κυκλωτοί συνειρμοί κάθε φορά που θίγεται μια ευαίσθητη χορδή του εγώ. Οι χορδές δεν έχουν πάψει να είναι ευαίσθητες, απλά το εγώ έχει πλέον στη διάθεσή του σε άμεση πρόσβαση μια εναλλακτική λύση που είναι πολύ καλύτερη από το να συμμετέχει στο μάταιο αγώνα δρόμου του πανικόβλητου νου προς όλες τις κατευθύνσεις, γιατί τώρα έχει βρει τη μία κατεύθυνση, αυτήν της παραίτησης από την εξάρτηση από τα εγκόσμια και της εσωτερικής χαράς και πληρότητας.

Το οξυγόνο που εισπνέεται μέσα από τα ορθάνοικτα ρουθούνια απορροφάται από τις κυψέλες των πνευμόνων, μεταφέρεται από το αίμα και διεισδύει σε όλα τα κύτταρα του σώματός μου και τα τρέφει. Τρισεκατομμύρια κύτταρά μου τροφοδοτούνται κάθε στιγμή από τον αέρα[1] που εισπνέω, ο οποίος τους μεταφέρει συνεχώς την ακτινοβολία που έχει συλλέξει από τον ήλιο μας και από όλους τους ήλιους του σύμπαντος. Δηλαδή, σε κάθε στιγμή της ζωής μου φωτόνια από τρισεκατομμύρια ήλιους από ολόκληρο το σύμπαν διεισδύουν μέσα στα τρισεκατομμύρια κύτταρά μου! Με άλλα λόγια, ο νους, καθώς φέρνει συνειδητά τη χαρά μέσα μου, παρακολουθεί από κοντά ολόκληρο το σύμπαν να συνουσιάζεται με όλα τα κύτταρα του σώματός μου! Μπροστά σε αυτό το μεγαλείο, που είναι διαθέσιμο για το νου κάθε στιγμή, χάνουν, φυσικά, κάθε αξία όλες οι συμβατικές εγκόσμιες λύπες, χαρές και αγωνίες.

Μόλις πάει να γεννηθεί στο νου η αγωνία «θα μπορώ να θυμάμαι αυτό το μεγαλείο συνεχώς ή θα με πάρουν πάλι από κάτω οι έγνοιες;», παίρνει άμεσα την απάντηση πως δεν έχει νόημα να ανησυχεί για το μέλλον, επειδή το μέλλον δεν υπάρχει, είναι απλά μία πλάνη του νου, γιατί το μέλλον δεν είναι παρά η αλληλοδιαδοχή και το άθροισμα των απείρων τώρα που έπονται του τωρινού τώρα. Αν, λοιπόν, είναι ευτυχισμένος τώρα φέρνοντας τη χαρά μέσα του, σίγουρα θα θελήσει να κάνει το ίδιο και στο τώρα της αμέσως επόμενης στιγμής, και της μεθεπόμενης και ούτω καθεξής.

Και σε κάθε τώρα που θα ξεχνάει να κάνει το ίδιο με αποτέλεσμα να θλίβεται προσωρινά, θα έχει ξανά τη δυνατότητα στο αμέσως επόμενο τώρα να παίρνει μια βαθιά ανάσα και συνειδητά να χαίρεται τη συνουσία με το σύμπαν μέσα σε όλο το κορμί μου. Άρα, δεν πειράζει κι αν θα το ξεχνάει κάπου κάπου, αυτό που έχει σημασία είναι ότι δε θα πάψει ποτέ να μπορεί να ανασύρει και να αξιοποιεί ακαριαία τη δυνατότητα να φέρνει συνειδητά μέσα του τη χαρά της συμπαντικής συνουσίας. [2]