Γ10. Η θεραπευτική δύναμη του θετικού οραματισμού.

Η  Πολιτεία της  Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.

Γ10. Η θεραπευτική δύναμη του θετικού οραματισμού.

(Αυτό το κεφάλαιο μπόρεσα να το γράψω, μόνο αφού είχα τελειώσει τη συγγραφή
του επόμενου βιβλίου μου,που ήταν το Βιβλίο των Ονείρων. Νωρίτερα μου ήταν αδύνατο.)

Πλησιάζω τώρα νοερά τα αδέλφια μου που ανήκουν στις κατηγορίες που ανέφερα πιο πάνω και τους μιλάω λέγοντάς στο καθένα αυτό που χρειάζεται να ακούσει για να ανοίξει ο νους του προς νέες κατευθύνσεις, να βρει τη χαρά μέσα του, να συγχωρήσει τον εαυτό του και τους άλλους και να γαληνέψει, ώστε να ζει τις μέρες του με αγάπη, χαρά και ζεστασιά και να κοιμάται το βράδυ ύπνο ήσυχο, γεμάτο όνειρα όμορφα και λυτρωτικά.

Στη συνέχεια, βλέπω τα αδέλφια μου να ενστερνίζονται αυτές τις λυτρωτικές ιδέες και να ζουν τη ζωή τους ελεύθερα, μέσα στην αφθονία και τη χαρά, χωρίς να δίνουν και μεγάλη σημασία στις παλιές τους οικείες σκέψεις που ισχυρίζονταν ότι υπάρχουν σοβαροί λόγοι για να είναι δυστυχισμένα.

Συγκεκριμένα, προσεγγίζω νοερά με τη φαντασία μου τα αδέλφια μου όλων των πιο πάνω κατηγοριών και τους μιλώ μέσα από την καρδιά μου, επιλέγοντας με διάκριση τι θα πω στον καθέναν από αυτούς, λαμβάνοντας υπόψη τι έχει ανάγκη να ακούσει ο καθένας, ανάλογα με το ειδικό νοητικό πρόβλημά του:

1. Λέω στους πλούσιους πως κι εγώ, αν και δεν υπήρξα ποτέ πλούσιος, έχω πολλές φορές σκεφτεί πως μερικοί άνθρωποι έρχονται κοντά μου για να με εκμεταλλευτούν. Μα ένιωσα κάποια στιγμή πολύ φτωχός εξαιτίας αυτής της στάσης μου και προτίμησα να δω τις αγωνίες τους και την έλλειψη αυτοπεποίθησης που τους διακατείχε και έσκυψα πάνω στο πρόβλημά τους, λέγοντάς τους μια ωφέλιμη κουβέντα και τονώνοντάς τους το ηθικό, για να τους βοηθήσω να σταθούν στα πόδια τους. Τότε αυτοί έφυγαν εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη τους και δεν ένιωσαν ξανά την ανάγκη να με πλησιάσουν με σκοπό να με εκμεταλλευτούν.
2. Πλησιάζω τους φτωχούς και τους εξηγώ πως σημασία έχει να ζουν κάθε στιγμή της ζωής τους συμφιλιωμένοι με τον εαυτό τους και να παραιτηθούν από το αίσθημα θυμού που τρέφουν τόσο προς τον εαυτό τους για τις αποτυχίες του όσο και για τους πλούσιους για την αδικία που, σύμφωνα με τους φτωχούς, διαπράττουν με τον πλούτο τους σε βάρος των φτωχών που υποφέρουν. Τους εξήγησα ότι και οι πλούσιοι κατά κανόνα φτωχοί είναι κατά βάθος, εκτός λίγων εξαιρέσεων, καθώς τους κατατρέχει ο ίδιος φόβος που έχουν και οι φτωχοί: μην αποτύχουν στον αγώνα της ζωής και μη χάσουνε τα ήδη κεκτημένα. Τους εξηγώ ότι κι εγώ έχω νιώσει τα ίδια άσχημα αισθήματα για τους πιο πλούσιους και επιτυχημένους από μένα και βρήκα τη γαλήνη μόνο όταν στράφηκα στο εσώτερό μου είναι και χάρηκα απλά και μόνο για το γεγονός της ύπαρξής μου. Και προτρέπω τους φτωχούς να κάνουν κι αυτοί το ίδιο, για να βρουν την πνευματική γαλήνη που ποθούν. Η ζωή μας είναι πολύτιμη, είναι κρίμα να τη σπαταλάμε και να τη δηλητηριάζουμε με καημό, οργή και άχτι. Τα πρόσωπά τους ησυχάζουν, γαληνεύουν, το ίδιο και το δικό μου, οι καρδιές μας πάλλονται ομόφωνα στο ρυθμό της συντροφιάς μας, που ξαφνικά αποκτά υπόσταση και αξία, καθώς διαλύθηκε η ομίχλη της απόγνωσης.
3. Λέω στους ανασφαλείς νάρκισσους πως κι εγώ έχω την τάση να προβάλλω τα πνευματικά μου κατορθώματα και τα δημιουργήματά μου επιζητώντας το θαυμασμό των άλλων. Μα έχω δει πόσο άβολο είναι πάντα το κενό που μένει μέσα μου μετά από ένα τέτοιο κυνηγητό καταξίωσης. Γι’ αυτό και έχω αποφασίσει να μη δίνω σημασία σε αυτή τη ροπή του νου μου, μα να την αγνοώ ειρηνικά, με την ιδέα πως είμαι πλήρης αφεαυτού, ήδη ικανοποιημένος με αυτό που είμαι και με το γεγονός ότι ζω μέσα στον κόσμο. Από τότε που πήρα αυτήν την απόφαση, άνοιξε ο νους μου προς το ενδιαφέρον και τη συμπόνια για τους άλλους, που από υποψήφιοι θαυμαστές μου έγιναν στα μάτια μου άνθρωποι με αγωνίες που διψούν τη λύτρωση. Δηλαδή, είδα επιτέλους τι πραγματικά είναι οι άνθρωποι γύρω μου και θέλησα να ενδιαφερθώ γι’ αυτούς και να σταθώ δίπλα τους εκεί που πραγματικά με έχουν ανάγκη. Αυτό μου έδωσε βαθιά χαρά και άνοιγμα καρδιάς. Αυτά εξηγώ στους ανασφαλείς νάρκισσους αδελφούς μου και βλέπουν στο πρόσωπό μου τον καθρέφτη τους. Ξαφνιάζονται αρχικά, σοκάρονται, μα σύντομα το πρώτο ταρακούνημα περνάει και αποφασίζουν και αυτοί να εμπλουτίσουν τη ζωή τους με πλούτο και αφθονία ενδιαφέροντος και αγάπης που είχαν τόσα χρόνια στερηθεί, καθώς ήταν υποχείρια του ναρκισσισμού τους.
4. Φέρνω κοντά μου τους ανέραστους άνδρες και γυναίκες και τους λέω πως κάποτε, πριν πολλά χρόνια, πριν πιστέψω στον εαυτό μου, κι εγώ τους ίδιους φόβους είχα μην πονέσω και δεν τολμούσα να πλησιάσω τις γυναίκες, από φόβο μην ακούσω το «όχι». Μα είδα ότι στέγνωνα με αυτόν τον τρόπο, γιατί μου έλειπε το άλλο μου μισό, η γυναικεία παρουσία, αυτός ο άλλος κόσμος μου ο μαγικός, που με ξεμπλέκει από τα πλέγματα του ανδρικού μου νου, και είπα να τολμήσω, και ό,τι θέλει ας γίνει. Είδα πόσο ανούσιος ήταν ο φόβος της απόρριψης και χύθηκα μες στη ζωή, μέχρι που κάποια στιγμή γεύθηκα τη χαρά της συντροφικής ζωής με το άλλο φύλο. Και τότε, ο παλιός ο πόνος της απόρριψης του παρελθόντος σκόρπισε, λυτρώθηκε εντελώς, έσβησε μες στη χαρά του έρωτα και στο φωτεινό βλέμμα της αμοιβαίας αφοσίωσης από και προς τη σύντροφό μου. Στα πρόσωπα των ανέραστων και φοβισμένων ανδρών και γυναικών ζωγραφίζεται η συγκίνηση για το άτομό μου και τα όσα έχω περάσει, μια συγκίνηση που σύντομα στρέφεται συνειρμικά προς τους ίδιους τους εαυτούς τους, και παίρνουν την απόφαση να υπηρετήσουν καλύτερα τη βαθιά ανάγκη τους για συμμετοχή στον έρωτα και στη ζωή και να αφήσουνε παράμερα τους ανούσιους φόβους τους μήπως ξαναπονέσουν. Ένα «όχι» δε σκότωσε ποτέ κανέναν, μα η απόσυρση από τη ζωή τούς σκοτώνει καθημερινά. Ο δρόμος άνοιξε, η ζωή είναι τώρα δική τους.
5. Απευθύνομαι νοερά στα ζευγαρωμένα αδέλφια μου που ζούνε με την αγωνία αν θα τους προσφέρει ο σύντροφός τους την απόλαυση, τη χαρά, την ασφάλεια και όσα άλλα προσδοκούν από αυτόν. Την έχω ζήσει αυτήν την αγωνία για πολλά χρόνια, τους λέω, όπως έχω ζήσει και τη χαρά του να νοιάζομαι για την εσωτερική ελευθερία της συντρόφου μου, και τους διαβεβαιώνω ότι μόνο στη δεύτερη περίπτωση ένιωσα πως σέβομαι τον εαυτό μου και πως τον φροντίζω με εκτίμηση και αγάπη. Κι αυτό, επειδή στην πρώτη περίπτωση με αυτοκαταδίκαζα σε συνεχή αγωνία λόγω εξάρτησης από το τι θα κάνει κάποιος άλλος, πώς θα με κοιτάξει και πώς θα μου μιλήσει. Αντίθετα, στη δεύτερη περίπτωση η χαρά της άνθισης της συντρόφου μου κοντά μου είναι πλούτος και αφθονία, και αυτά τα όμορφα βιώματα προτρέπω και τα αδέλφια μου να ζήσουν. Πράγματι, τα βλέπω να προβληματίζονται, είναι στο παραπέντε να επιλέξουν την απόσυρση της όποιας προσδοκίας και απαίτησης από το σύντροφό τους, ώστε να βρούνε χώρο μέσα τους για να εγκαταστήσουν το ενδιαφέρον και τη φροντίδα για το πρόσωπο που αγαπούν. Αυτή η προοπτική τούς ανοίγει καινούργιους πνευματικούς ορίζοντες δημιουργικότητας και χαράς, καθώς ήδη οραματίζονται τη σταδιακή άνθιση του συντρόφου τους μέσα στα χρόνια που έρχονται. Το έργο αυτό φαίνεται στα μάτια τους ιερό, και γεμίζουνε τα στήθη τους χαρά με την ιδέα ότι θα αφοσιωθούν σε αυτό. Η ζωή τους τώρα πήρε επιτέλους χρώμα.
6. Βλέπω τους γονείς που αφοσιώθηκαν στα παιδιά τους για να ξεχάσουν την ανία της ζωής τους και τους θυμίζω πως είναι αυτόνομες οντότητες και όχι εξαρτήματα των παιδιών τους. Είναι ο εαυτός τους και όχι οι γονείς των παιδιών τους. Τους βοηθώ να βρουν ξανά την ξεχασμένη ταυτότητά τους, να στρέψουν το ενδιαφέρον τους αφενός στην εσωτερική γαλήνη με ενδοσκόπηση και αφετέρου στην ομορφιά του κόσμου γύρω τους. Τους παρακινώ να έχουνε τα μάτια τους ανοικτά για να βλέπουν γύρω τους διαρκώς ποιος έχει ανάγκη και να σπεύδουν να του δείχνουν το δρόμο για τη χαρά και τη λύτρωση από τα δεινά του νου του. Τους οραματίζομαι να το κάνουν πράγματι αυτό και να αγαλλιάζουν από τη συγκίνηση καθώς βλέπουν χειροπιαστό το αποτέλεσμα της αγάπης τους πάνω στο συνάνθρωπό τους. Βλέπουν τώρα τη διαφορά αυτής της κατάστασης του εύρους σε σύγκριση με την έμμονη προσήλωση στα παιδιά τους και καταλαβαίνουν.
7. Βλέπω τους χαμένους στον κόσμο τους εφήβους, που πασχίζουν με κάθε τρόπο να ξεφύγουν από τον τρομακτικό κλοιό της κοινωνίας που, όσο μεγαλώνουν, τόσο περισσότερο τον νιώθουν να τους σφίγγει το λαιμό και να μην τους αφήνει να ανασάνουν. Θυμάμαι τον εαυτό μου έφηβο, που του πήρε αρκετά χρόνια να συνέλθει από το σοκ της ευθύνης της ενηλικίωσης. Μοιράζομαι αυτήν την εμπειρία μου με τους σημερινούς εφήβους, κουβεντιάζοντας νοερά μαζί τους, και τους θυμίζω πως είναι όλα ψέματα όσα έχουν ακούσει από τους γονείς τους και το περιβάλλον: τίποτα δε χάνεται με μία αποτυχία στις σπουδές, στις γυναίκες, στα σπορ και οπουδήποτε αλλού. «Η ζωή είναι όμορφη, παιδιά, και απλή», τους λέω, κι εκείνοι γίνονται ξανά παιδιά, παίρνουν μετά από καιρό ξανά βαθιές ανάσες, φωτίζονται τα πρόσωπά τους και βρίσκουν τη χαμένη τους φρεσκάδα και χαρά.
8. Προσεγγίζω τους βιοπαλαιστές με απέραντη συμπόνια, καθώς κι εγώ έχω υπάρξει επί χρόνια πολλά ένας από αυτούς. «Τζάμπα η απόγνωση, αδέλφια, δε βγάζει πουθενά. Η ζωή έτσι γλιστράει μέσα από τα χέρια σας. Η αληθινή αιτία της απόγνωσης είναι ο παλιός ο φόβος σας για τις ευθύνες της ζωής, οι δυσκολίες του επαγγέλματος είναι μόνον οι αφορμές, το καταλαβαίνετε; Το βλέπετε; Είναι προφανές, δείτε το! Συγχωρήστε τώρα τον εαυτό σας και επιτρέψτε του να μην έχει ακόμα πετύχει όλα όσα ονειρευόσασταν για εσάς και για την οικογένειά σας. Ζήστε με χαρά τις δημιουργικές ώρες εργασίας στο γραφείο, στη βιοτεχνία, στο χωράφι, στο δρόμο, όπου κι αν βρίσκεστε κατά τις ώρες εργασίας σας. Κάθε στιγμή είναι μέρος του θησαυρού της ζωής σας. Μη σας μέλει για την οικογένειά σας, έχουν και αυτοί μυαλό και σώμα, θα τα καταφέρουνε, μη χολοσκάτε, δε βγαίνει τίποτα έτσι, το ξέρω από πρώτο χέρι, σας λέω». Τους βλέπω να ησυχάζουν, καθώς ο τρόπος σκέψης τους αλλάζει. Η ζωή τους γίνεται απλή και όμορφη, η αγωνία εξαλείφεται από το βλέμμα και η δυσαρμονία χάνεται από την κίνησή τους. Χαίρονται την εργασία τους, απολαμβάνουν την οικογένειά τους, ζούνε όμορφα, επιτέλους.
9. «Χαροκαμένοι γονείς, καταλαβαίνω την τραγωδία που περνάτε, μα δείτε μέσα σας και τη δυνατότητα της υπέρβασης, πάρτε παράδειγμα από άλλους γονείς που αγνόησαν τον πόνο τους και αφοσιώθηκαν στα παιδιά όλου του κόσμου με έργα πολύτιμα για ψυχούλες πονεμένες και βασανισμένες[1]. Σώζοντας τα αδικημένα από τη μοίρα παιδιά του κόσμου, θα αγαλλιάσει η ψυχή σας, σας το υπόσχομαι. Το χαμένο σας παιδί θα παραμείνει μέσα σας μια γλυκιά συγκινητική ανάμνηση και τα δάκρυα θα γίνουνε γλυκά, χυμοί αφθονίας και βαθιάς χαράς για την ψυχή σας. Ναι, γίνονται αυτά τα πράγματα, δεν είναι ανέφικτα, έχουνε συμβεί σε πολλούς άλλους γονείς που έχασαν τα παιδιά τους». Τους αγγίζουνε τα λόγια μου, αν και αρχικά δυσκολεύονται να τα πιστέψουν, μα τους βλέπω, ναι, σηκώνονται και ανοίγουν τα μάτια προς τον κόσμο, ακούνε τα καλέσματα βοήθειας, αναστενάζουνε βαθιά και προχωράνε. Η αρχή έγινε, θα φτάσουνε και μέχρι το τέλος, εκεί όπου βρίσκεται η λύτρωση και από τον πιο μεγάλο των καημών, που είναι για τον γονέα η απώλεια του τέκνου του.
10. «Ηττοπαθή συρρικνωμένα αδέλφια, δεν έγινε και τίποτα και αν αποτύχετε. Βγείτε έξω και συμμετέχετε στη ζωή, κάντε το σαν παιχνίδι. Δεν έχετε τίποτα να χάσετε στην πραγματικότητα. Η ήττα και ο χλευασμός δεν τραυματίζουν ουσιαστικά κανέναν. Μόνο το να κάθεσαι στα αυγά σου από φόβο είναι επώδυνο και τραυματικό. Ζήστε, χαρείτε, το αξίζετε, χαρίστε αυτό το δώρο στον εαυτό σας, αγνοήστε για λίγο τους ενδοιασμούς σας, αφήστε τους στην άκρη, δεν έχουνε καμιά αξία, είναι απλά η ανακύκλωση των ίδιων σκέψεων μέσα στο μυαλό, σκέτη ιδεοληψία, ανύπαρκτη οντότητα που τη νομίσατε πραγματική και την αφήσατε να σας καταδυναστεύσει. Παίξτε μες στον κόσμο και θα περάσετε πανέμορφα, σας το υπόσχομαι!» Σηκώνονται, τα βλέπω, παίρνουν βαθιά ανάσα ξαλαφρώματος και πάνε να παίξουν μες στον κόσμο, για το παιχνίδι αυτό καθεαυτό, αδιαφορώντας για την έκβαση των ενεργειών τους.
11. «Αδέλφια τεχνοκράτες, θύματα της έμμονης ιδέας για οργάνωση και εκλογίκευση, ήμουν κι εγώ για χρόνια ένας από εσάς. Τα λάθη επιτρέπονται, οι χύμα άνθρωποι είναι και αυτοί αξιόλογοι, ω ναι, κι ας σας φαίνεται απίστευτο, έτσι είναι. Συγχωρούμε τώρα όλοι μαζί το χύμα εαυτό μας, του επιτρέπουμε να είναι χαλαρός και τον αφήνουμε έτσι να εργάζεται για να χαίρεται τη ζωή του και όχι για να μας αποδεικνύει πόσο πειθαρχημένος και οργανωμένος είναι. Η επιτυχία μάς είναι πια αδιάφορη, σημασία έχει η χαρά της δημιουργίας και η απλή συνειδητή συμμετοχή κάθε στιγμή στην κίνηση του σώματος, η επίγνωση της σκέψης, η χαρά της παρουσίας των συναδέλφων και όλων των αδελφών με τους οποίους συναλλασσόμαστε μέσα σε μία ημέρα». Χαλαρώνουν, τους βλέπω, γίνονται ανθρώπινοι ξανά, συγχωρούν τους εαυτούς τους και τους άλλους, και ζούνε όμορφα, απλά και ειρηνικά, άσε που η απόδοσή τους ανεβαίνει όσο περισσότερο χαλαρώνουν, και η κούραση τους εγκαταλείπει, καθώς το σώμα και το πνεύμα τους γίνεται ελεύθερο και χαρούμενο.
12. Βλέπω τα αδέλφια μου που είναι βυθισμένα σε πάθη αυτοκαταστροφικά, όπως τα ναρκωτικά, το αλκοόλ, ο τζόγος και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Θυμάμαι τον εαυτό μου πώς και αυτός έψαχνε κάποτε μάταια και απεγνωσμένα μέσα σε κάποια από αυτά τα πάθη τη διέξοδο από τα ψυχολογικά του αδιέξοδα. Θυμάμαι την απόγνωση και την απελπισία που μου γεννούσε η εξάρτηση από αυτά. Γεμίζω τα στήθη μου με κατανόηση και αγάπη, και για τον τότε εαυτό μου και για τα τωρινά εξαρτημένα μου αδέλφια και των δύο φύλων, όλων των ηλικιών. Τα διαβεβαιώνω πως βρίσκομαι κοντά τους και πως τα θεωρώ εντελώς αθώα γι’ αυτό που κάνουν. «Είναι δική σου η ζωή και επιτρέπεται να την κάνεις ό,τι θέλεις», τους λέω. «Αν θες λίγη χαρά ατόφια, χωρίς καημό και πάθος, δώσε μου το χέρι σου για να σε πάω εκεί που κάποια αδέλφια σε περιμένουν με αγωνία να τα βοηθήσεις και να σε κοιτάξουν με βλέμμα ευγνωμοσύνης και αγαλλίασης για το καλό που θα τους προσφέρεις». Βλέπουν το φως στο τούνελ και δειλά-δειλά μού δίνουνε το χέρι, δεν έχουν, άλλωστε, και τίποτα να χάσουν. Η αρχή έχει γίνει.
13. «Αδέλφια μου νευρωτικά, κι εγώ ένας από εσάς είμαι, το ομολογώ. Τα ανεκπλήρωτά μου ‘θέλω’ θέλουν να με κρατούνε δέσμιο των έμμονων ιδεών που γεννάνε μες στο νου μου. Ελάτε μαζί μου, να σκεφτούμε λίγο πιο καλά τι θέλουμε πραγματικά για τον εαυτό μας. Καθίστε κι εσείς κοντά μου, κλείστε λίγο τα μάτια σας και ονειρευτείτε μαζί μου. Δείτε έναν εαυτό χαρούμενο, συγχωρεμένο για τα όσα δεν κατάφερε, που επιλέγει να είναι μέσα του καλά και να παραδίδει κάθε δευτερόλεπτο τις πονεμένες σκέψεις του στο φως το εσώτερο που αναβλύζει από τα στήθη του. Βλέπετε; Αυτό είναι που θέλουμε πραγματικά για τους εαυτούς μας, και εσείς και εγώ. Από λίγο κάθε μέρα να κάνουμε αυτήν την άσκηση για το πνεύμα μας, σιγά-σιγά ο νους θα συνηθίσει και το φως θα επικρατήσει. Εμείς, τα νευρωτικά παιδιά, μάθαμε στη δυστυχία και την κακομοιριά. Όπως μάθαμε, έτσι και θα ξεμάθουμε. Αξίζει να επιμείνουμε, πάντα ειρηνικά. Πρόκειται για την ποιότητα της ζωής μας! Πρόκειται για την κάθε στιγμή του βίου μας, της ύπαρξής μας! Νομίζω ότι μας έχει απομείνει ο στοιχειώδης αυτοσεβασμός, για να φροντίσουμε τους εαυτούς μας τόσο δα λιγάκι, συμφωνείτε;» Συμφωνούν. Έρχονται, κάθονται κοντά μου, κλείνουν τα μάτια και αφουγκράζονται το εσώτερο φως τους και του παραδίδουν μία-μία τις σκέψεις τους, μία κάθε δευτερόλεπτο, γιατί με αυτή τη συχνότητα ξεπηδούν οι έμμονες ιδέες σε εμάς τα νευρωτικά αδέλφια. Μας αρέσει αυτή η πνευματική άσκηση, και τη συνεχίζουμε.
14. Βλέπω αδελφικές φατσούλες κουτοπόνηρες που έχουν κατά καιρούς διαπράξει αδικίες σε βάρος μου και σε βάρος άλλων αδελφών μας. Βλέπω το στέγνωμα στο στήθος τους και σε ολόκληρο το σώμα. Η άδεια τους στεγνή καρδιά υποφέρει κάτω από το δυνάστη νου τους που εμμένει στην οικεία ιδέα της κομπίνας και της εκμετάλλευσης των άλλων με κάθε τρόπο. Είναι κι αυτή μια νεύρωση, και η λύση θα είναι η ίδια που εφάρμοσα για τα νευρωτικά μου αδέλφια. Τα προσκαλώ κι αυτά και κάθονται κοντά μου και τα παρακινώ να κλείσουνε τα μάτια, για να δουν κατάφατσα στον εσωτερικό καθρέφτη την κακομοιριά τους, να κλάψουνε γοερά για τη χρόνια στέρηση του φωτός και της συντροφικής χαράς που άλλα αδέλφια ζουν με την καρδιά τους. Ζηλεύουνε, πονάνε, και μέσα απ’ τις πνευματικές ωδίνες τους γεννιέται ως αποκύημα η εξάντληση και η παράδοση του εαυτού στο φως τους το εσώτερο, που δεν είχε ποτέ πάψει να σιγοκαίει. Το είδανε, το νιώσανε και τώρα ησυχάζουν. Παραιτούνται από την πονηρία, επειδή δε θέλουν πια τη φτώχεια. Αφήνονται στο παιδικό το γέλιο, παρέα με τα αδέλφια τους, μακριά από κάθε υστεροβουλία, επιτέλους, για πρώτη φορά μετά από πολλά-πολλά χρόνια.
15. Φοβισμένα και εξοργισμένα κάθονται στην άκρη τα σεξουαλικά κακοποιημένα αδέλφια μου. Απέχουν συνειδητά κι ηθελημένα από κάθε χαρά της ζωής. Νιώθουν βρώμικα, μολυσμένα και αδικημένα. Το αίσθημα της αδικίας και της οργής τα πνίγει. Δυστυχώς, ό,τι έγινε δεν ξεγίνεται, αυτό σκέφτονται και σκάνε από τη στεναχώρια τους. Το τραύμα δεν επουλώνεται, το συμβάν δεν μπορεί να ξεχαστεί με τίποτα, πόσο μάλλον όταν γινόταν κατ’ εξακολούθηση. Μια ολόκληρη ανάσα δεν μπορεί να πάρει ποτέ το στήθος τους. Όλες οι ανάσες τους είναι βιαστικές, μισές, τσουρούτικες. Το πρόσωπο σκληρό, κρυφά πονεμένο. Καμία συναισθηματική επαφή με το περιβάλλον, με τα αδέλφια τους. Πλήρης απόσυρση από φόβο για νέο πόνο, καμία εμπιστοσύνη, αδυναμία παράδοσης στο σύντροφό τους. Φτώχεια μεγάλη στο είναι τους και στις οικογένειές τους. «Όλα είναι καλά, αδέλφια μου, η ζωή συνεχίζεται. Κάθε στιγμή είναι μια νέα ευκαιρία για χαρά. Ας εγκαταλείψουμε την ιδέα της απόγνωσης και ας προσχωρήσουμε βαθιά στην ενδότερη χαρά. Το στομάχι σφίγγεται κάθε δευτερόλεπτο, μα δεν πειράζει, κάθε δευτερόλεπτο μπορείτε να παραδίδετε την κάθε σκέψη σας στο φως που λάμπει μέσα σας αιώνια. Είστε εδώ, είναι και το φως εδώ, εδώ και τώρα, χαρείτε το, παραδίδετε κάθε στιγμή την παλιά δυστυχία σας, αφεθείτε ειρηνικά στην αυτοθεραπεία του εσωτερικού σας κόσμου. Εκείνος ξέρει, θα σας θεραπεύσει, είναι η ίδια του η φύση θεραπευτική, επειδή αναβλύζει ζωή συνεχώς από μέσα του». Αφήνονται, πράγματι, με εγκαρτέρηση στον εσωτερικό τους κόσμο και γλυκαίνονται για πρώτη φορά μετά από χρόνια. Η ελπίδα ζωγραφίζεται στα πρόσωπά τους, ησυχάζουν. Αφήνονται για πρώτη φορά στα χέρια του συντρόφου τους και κλαίνε όση ώρα χρειαστεί, μέχρι να ξαλαφρώσουν. Η θεραπεία έχει ξεκινήσει, χάρη στην αλάθευτη δύναμη της ομολογίας των παθών.
16. Βλέπω και άλλα αδέλφια μου, το καθένα στα προσωπικά του Τάρταρα, βουτηγμένα στους δύσκολους και άβολους ρόλους τους, μέχρι και τραγικούς, και τα παίρνω όλα τους κοντά μου, τους ομολογώ το δικό μου τον καημό, με αφοσίωση και βεβαιότητα πως θα βρω τον τρόπο να τα βοηθήσω να νιώσουν αποδοχή, αγάπη και φροντίδα και να σταθούν σιγά-σιγά στα πόδια τους.

Έτσι, η ύπαρξή μου αποκτά στα μάτια μου αξία, καθώς διαπιστώνω, έστω και νοερά, την ευεργετική επίδραση που μπορεί να έχει η παρουσία και ο λόγος μου στα πονεμένα αδέλφια. Ανέκαθεν είχα άπειρη αξία όπως ο καθένας από εμάς, δεν το ξεχνώ πια αυτό, μα τώρα τη βλέπω κιόλας να ξεδιπλώνεται, κι αυτό μου αρέσει, το ομολογώ.

Τώρα είμαι έτοιμος να κάνω και στην πράξη τα όσα έκανα με τη δημιουργική φαντασία μου πριν λίγο.