Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Γ16. Δε γνωρίζω αρκετά για τη συντροφικότητα.
Κάπου εδώ τελειώνει η τρίτη και τελευταία ενότητα βημάτων, που αφορά τη συντροφικότητα. Ήταν η πιο σύντομη από τις τρεις ενότητες, προφανώς επειδή ο νους μου δεν έχει ακόμα αρκετές καταγραμμένες εμπειρίες πάνω σε αυτό το θέμα. Όλη του τη ζωή την είχε καταναλώσει στα αδιέξοδα που τελικά τον οδήγησαν στη συστηματική εργασία για τη συμφιλίωση με τον εαυτό του και την απελευθέρωση από τα δεσμά του.
Στην πραγματικότητα, σε αυτά τα δύο πρώιμα στάδια βρίσκεται ακόμα, εκεί περνάει τον καιρό του καθημερινά. Η συντροφικότητα είναι γι’ αυτόν προς το παρόν απλά μια πολύ όμορφη κατάσταση, που την έχει γευθεί κάποιες φορές. Βλέπει πως εκεί βρίσκεται το μέλλον του, μα μέχρι στιγμής απλά φλερτάρει μαζί της, δεν την έχει ακόμα κατακτήσει[1] αφομοιώσει και ενσωματώσει μέσα στα κύτταρά του. Η εργασία του πάνω στο ζήτημα αυτό ήτανε ως τώρα περιστασιακή, αποσπασματική και επιφανειακή, το ομολογεί.
Γνωρίζει πως η πραγματική συντροφικότητα προϋποθέτει, τόσο για το κτίσιμό της όσο και κατά την εφαρμογή της, απασχόληση με πλήρες ωράριο, από το πρωινό άνοιγμα των βλεφάρων μέχρι το βραδινό βύθισμα στην αγκαλιά του ύπνου, ταυτόχρονα και παράλληλα με τις άλλες πρακτικές δραστηριότητες της ημέρας. Αυτή είναι η προοπτική, εκεί θα φτάσει ο νους, όταν θα έχει επαναλάβει τα βήματα των δύο προηγούμενων ενοτήτων όσες φορές ακόμα χρειάζεται για να κορεστεί από αυτά και να πεισθεί απόλυτα για την καταλυτική δύναμη της συντροφικότητας, που υπερκαλύπτει ουσιαστικά και τη συμφιλίωση και την απελευθέρωση.
Με άλλα λόγια, το ολοκληρωτικό αίσθημα της συντροφικότητας προς τ’ αδέλφια όλου του κόσμου θα χαρίσει τελικά στο νου και την ολοκληρωτική συμφιλίωση με τον εαυτό του και την ολοκληρωτική απελευθέρωση από τους ιστούς του. Τότε η ζωή του θα είναι ένας αείροος ποταμός αγάπης και υπηρεσίας για όλα τα πλάσματα, που είναι παιδιά του αγαπημένου του Δημιουργού. Μέχρι τότε ο νους θα συνεχίζει την προδιαγραμμένη πορεία του προς την ελευθερία.[2]
[1] Μεταγενέστερη αλλαγή, για λόγους πιο ευγενούς και ειρηνικής προσέγγισης του ζητήματος, για την αποφυγή ανώφελων εσωτερικών συγκρούσεων.
[2] Μεταγενέστερη σημείωση: Το «Βιβλίο των Ονείρων», που το έγραψα μερικά χρόνια αργότερα, αποτελεί τη συνέχιση αυτής της πορείας μου προς την εσωτερική ελευθερία. Αυτή η πορεία πέρασε μέσα από την ιδιαίτερα διασκεδαστική διαδικασία της ανάπτυξης του θετικού οραματισμού για τον εαυτό μου και για τους άλλους. Ένα άλλο σημαντικό εργαλείο, εξίσου διασκεδαστικό, το οποίο χρησιμοποίησα σε αυτό το βιβλίο, ήταν η συνειδητή καλλιέργεια της αδιαπραγμάτευτης βεβαιότητας ότι αυτή η συντροφική πορεία όλων μας θα ξεκινήσει πολύ σύντομα και θα μας οδηγήσει αναπόδραστα όλους στην τελική λύτρωση.