Το Βιβλίο των Ονείρων
Μία απλή μέθοδος για αβίαστη χαρά,
αισιοδοξία, αφοβία και αφθονία.
Καταγράφω τα όνειρά μου, τις πιο τρελές μου προσδοκίες.
Ξεκίνησα, λοιπόν, να γράφω, αφαιρώντας από το νου μου κάθε υλικό, συναισθηματικό, ηθικό ή κοινωνικό περιορισμό. Άρχισα να γράφω τι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ θα ήθελα να συμβεί στη ζωή μου, χωρίς να με ενδιαφέρει καθόλου αν αυτά που έγραφα είναι πραγματοποιήσιμα ή όχι. Αδιαφόρησα εντελώς για τους φυσικούς περιορισμούς που έχω (ή που έχω πιστέψει ότι έχω) σαν άνθρωπος με υλικό σώμα. Αδιαφόρησα, επίσης, και για τους κοινωνικούς περιορισμούς, που αφορούν ήθη, συνήθειες, πεποιθήσεις, και όσα ακόμα νομίζουμε για δεδομένα και αμετακίνητα.
Έγραψα ακριβώς αυτά που θα ήθελα να συμβούν, ή μάλλον, για να είμαι πιο ακριβής, όσα από αυτά μπόρεσα να σκεφτώ, μέχρι εκεί που μπόρεσε να φτάσει η φαντασία μου. Κάλυψα, όσο μου ήταν δυνατό, όλους τους τομείς της ζωής μου: σωματική και ψυχική υγεία, οικογένεια, επάγγελμα, κοινωνική προσφορά, Αγάπη, έρωτα, ανάγκη για αναγνώριση και πολλούς άλλους.
Κάλυψα, επίσης, τις προσδοκίες μου που αφορούν όχι μόνο εμένα προσωπικά, αλλά και τους κοντινούς μου ανθρώπους, καθώς επίσης και ολόκληρη την ανθρωπότητα και το πώς μπορώ εγώ να συνεισφέρω ενεργά στην οριστική μεταμόρφωσή της. Τόλμησα, μάλιστα, να επικαλεστώ ακόμα και την αθανασία του σώματός μου, για να δώσω στον εαυτό μου το χρονικό περιθώριο όσων αιώνων απαιτούνται για να περάσουν μέσα στις συνειδήσεις των τωρινών και των επόμενων γενεών τα θετικά μηνύματα που πιστεύω ότι μπορώ να τους μεταδώσω, αφού φυσικά τα ενσωματώσω πρώτα κι εγώ ο ίδιος στη δική μου συνείδηση.
Συμπλήρωνα κάθε μέρα από λίγο, γράφοντας κάθε πρωί ό,τι μου υπαγόρευε η αχαλίνωτη φαντασία μου. Επέτρεψα συνειδητά στη φαντασία μου να γίνει αχαλίνωτη, απαλλαγμένη από κάθε είδους χαλινούς της λογικής. Επιπλέον, επέτρεπα στον εαυτό μου να πιστεύει ότι σίγουρα θα συμβούν όλα όσα σκεφτόταν και έγραφε, για να μπορώ να βιώνω στο έπακρο, χωρίς αμφιβολίες και ανασχέσεις, τη μαγεία της απόλυτης αφθονίας, μία αίσθηση που είχα και έχω μεγάλη ανάγκη να βιώνω στη ζωή μου, ως αντίδοτο του ενσταλαγμένου μέσα μου από παλιά, αναίτιου και αβάσιμου αισθήματος ανεπάρκειας.
Σκέφτηκα ότι δεν έχει σημασία αν όσα γράφω μπορούν ή όχι να γίνουν πραγματικότητα. Σημασία έχει να το πιστέψω βαθιά μέσα μου ότι μπορούν να γίνουν πραγματικότητα και να ζω με την ακλόνητη και βαθιά αγκιστρωμένη μέσα μου πεποίθηση ότι η ζωή μου οδεύει προς τα εκεί, ανεξάρτητα από τα όσα συμβαίνουν κάθε μέρα, όσο και να δείχνουν φαινομενικά οι τρέχουσες δυσκολίες ότι τα όνειρά μου δεν πρόκειται να υλοποιηθούν ποτέ. Αποφάσισα να θεωρώ ότι αυτή δεν είναι παρά μία περιορισμένη ερμηνεία που δίνει η λογική μου στα γεγονότα, μια απαισιόδοξη ερμηνεία που υιοθετήθηκε έξωθεν και δε με αφορά καθόλου και γι’ αυτό δεν της δίνω καμία σημασία.
Προτιμώ, για παράδειγμα, να ζήσω μια σύντομη ζωή με τη βαθιά πεποίθηση της υγείας και της αθανασίας παρά να ζήσω πολλά χρόνια με το συνεχή φόβο της ασθένειας και του θανάτου. Καλύτερα μιας ώρας πνευματικά ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια νοητική σκλαβιά και φυλακή.
Εκείνο που έχει για μένα σημασία είναι να προσφέρω κάθε πρωί αυτόν τον ιδιαίτερα ποιοτικό χρόνο στον εαυτό μου, για την εξάσκηση αυτής της πρωτόγνωρης για μένα θεραπευτικής δραστηριότητας, που είναι το αχαλίνωτο γράψιμο των ονείρων μου, δηλαδή των απώτατων και των πιο τρελών προσδοκιών μου.