Το Βιβλίο των Ονείρων
Μία απλή μέθοδος για αβίαστη χαρά,
αισιοδοξία, αφοβία και αφθονία.
Αγάπη και αφθονία στη σχέση μας με το άλλο φύλο.
Ας το ομολογήσουμε εμείς οι άνδρες, πως όλοι έχουμε κατά καιρούς σκεφτεί και νιώσει κάπως έτσι:
«Βλέπω στο δρόμο όμορφες κοπέλες, που έχουν απλώσει την ομορφιά τους σαν πέπλο που μας τυλίγει όλους εμάς τους μαγεμένους άνδρες, και μπερδεύομαι φρικτά, το ομολογώ. Είναι και αυτές η δική μου Ύπαρξη; Ω πόσο τις θέλω στην αγκαλιά μου! Και να σκεφτείς ότι πριν είκοσι χρόνια που εγώ ήμουν ήδη άντρας με εμπειρίες, αυτές μπορεί να μην είχανε καν γεννηθεί ή να ήτανε ακόμα μικρά κοριτσάκια! Πώς τώρα έχουνε τόσο μεγαλώσει και μπορούν να εξασκούν επάνω μου τόση μαγεία; Απίστευτο μου φαίνεται όσο το σκέφτομαι αυτό».
Θέλω εμείς οι άνδρες, τη θλίψη για την αδυναμία μας να τις έχουμε όλες μες στην αγκαλιά μας, να την εγκαταλείψουμε και αυτήν όπως όλα τα άλλα μέσα στην αιώνια και διαχρονική μας Ύπαρξη. Θέλω να πάλλονται οι καρδιές μας από ευγνωμοσύνη προς αυτές, από λατρεία, θαυμασμό κι ευχή να είναι πάντα ευτυχισμένες. Θέλω να πάψει να σφίγγεται η καρδιά μας από τη στεναχώρια όποτε τις βλέπουμε. Θέλω να μην τις φοβόμαστε, θέλω να τις βλέπουμε σαν αυτό που πραγματικά είναι: μία ακόμα μορφή της κοινής Ύπαρξής μας, ένα ακόμα πλάσμα της φαντασίας της, που θέλει και παίρνει τέτοιες μαγευτικές μορφές, με δέρμα νεανικό, σφρίγος, υγεία, χαρά, ζωντάνια, δροσερά χαμόγελα, μάτια λαμπερά, πλούσια μαλλιά σαν χαίτη, χείλη σαρκώδη και φιλήδονα, καμπυλωτούς γοφούς, καλλίγραμμους γλουτούς, μέση λυγερή, στητό στήθος, όρθια πλάτη, όλα λαχταριστά.
Αυτές τις μορφές θέλει για κάποιο λόγο να παίρνει η Ύπαρξή μας, κι εμείς καθόμαστε και τις κοιτάμε και εντελώς ξεχνούμε την Αλήθεια μας και άδικα στεναχωριόμαστε. Θέλω, λοιπόν, να μάθουμε να τις βλέπουμε σαν αυτό που πραγματικά είναι, πλάσματα της φαντασίας της κοινής μας Ύπαρξης, όπως είμαστε κι εμείς, που έλαβε σάρκα και οστά, και να τους μιλάμε όμορφα, απλά κι ευγενικά, με Αγάπη να αναβλύζει γι’ αυτές μέσα από την καρδιά μας, και με τη βαθιά ευχή να είναι πάντα νέες, δροσερές και ακμαίες, να μη νομίσουν και πιστέψουν ότι θα γεράσουν, ώστε πραγματικά να μη γεράσουν.
Θέλω να τις πάρουμε μία μεγάλη αγκαλιά, είτε με το σώμα είτε νοερά, και να τις διαβεβαιώσουμε ότι εμείς, δηλαδή η Ύπαρξή μας, δηλαδή η δική τους Ύπαρξη, μπορεί να το φροντίσει αν της το ζητήσουν, να παραμείνουν για χρόνια πολλά και αμέτρητα νέες, όμορφες, ακμαίες, γόνιμες, υγιείς και σφριγηλές. Έτσι, θα χαρίζουν με τη μαγευτική μορφή τους και με την όλη παρουσία τους όμορφες στιγμές γαλήνης και χαράς σε εμάς τους άνδρες και θα προσφέρουνε στον κόσμο ευτυχισμένα και υγιή παιδιά, και θα ζούνε μες στην αφθονία αυτές και οι οικογένειές τους γεμάτες ευγνωμοσύνη προς τον έναν Εαυτό που τους παρέχει όλα αυτά τα αγαθά χωρίς αντάλλαγμα, διαχρονικά και αιώνια.
Τέτοια θέλω να γίνει η σχέση μας μαζί τους, οτιδήποτε άλλο είναι φτωχό και σίγουρα μας αξίζει κάτι πολύ καλύτερο, επειδή όπως τα πάντα γύρω μας έτσι κι εμείς οι άνδρες είμαστε η Ύπαρξη, το Σύμπαν, ο Ένας Εαυτός. Πώς, λοιπόν, θα μπορούσε να μας αξίζει κάτι λιγότερο από την υπέρτατη χαρά, την πνευματική ελευθερία και την ευδαιμονία;
Τέτοια θα γίνει η σχέση όλων των ανδρών του κόσμου με το γυναικείο φίλο. Η γυναικοφοβία είμαι βέβαιος ότι θα εξαλειφθεί πολύ σύντομα, καθώς όλοι οι άνδρες θα βιώσουμε την Αγάπη και την αφθονία στη σχέση μας με το άλλο φύλο. Αντίστοιχα, και η ανδροφοβία των γυναικών θα θεραπευθεί και αυτή, μέσα από την ίδια ιαματική διαδικασία της ειλικρινούς ομολογίας, της κατανόησης, του ενδιαφέροντος και της Αγάπης για τους άνδρες. Έτσι, οι σχέσεις των δύο φύλων θα γίνουν απλές και καθαρές και θα είναι γεμάτες αμοιβαίο θαυμασμό, σεβασμό και εμπιστοσύνη.