Το Βιβλίο των Ονείρων
Μία απλή μέθοδος για αβίαστη χαρά,
αισιοδοξία, αφοβία και αφθονία.
Η αρχική και διαχρονική θέληση της Ύπαρξής μας.
Θέλω να συντονίζομαι με την Αρχική και Διαχρονική Θέληση της Ύπαρξής μου. Θέλω να αποκτήσω συνεχή επίγνωση του γεγονότος ότι η ίδια η Ύπαρξή μου, που είμαι εγώ ο ίδιος, έχει θελήσει να βιώνω όσα βιώνω και να κάνω όσα κάνω, είτε μου φαίνονται αρνητικά είτε τα νομίζω θετικά. Θέλω να ξυπνάω το πρωί με τη χαρά του ανθρώπου που θα κάνει αυτά που θέλει, που θα δημιουργήσει, θα πλάσει και θα αναπλάσει μέσα στο δικό του κόσμο όσα εκείνος θα επιλέξει μέσα στη διάρκεια της ημέρας, με την ακλόνητη βεβαιότητα ότι όλες του οι επιλογές είναι οι καλύτερες δυνατές, επειδή πολύ απλά εκπορεύονται από τη μία Αρχική και Διαχρονική Θέληση της Ύπαρξής του και άρα από τη φύση τους δεν μπορούν να είναι κάτι λιγότερο από αυτό.
Θέλω να ξεχάσω την πλάνη του χρέους, της υποχρέωσης, του καθήκοντος. Θέλω να κάνω όσα κάνω με τη βαθιά επίγνωση ότι απλά τα θέλω και τα κάνω, επειδή είμαι από τη Φύση της Ύπαρξής μου ο εμπνευστής και δημιουργός. Θέλω να θυμάμαι πάντα ότι, και να θέλω, δεν μπορώ να είμαι ποτέ τίποτα λιγότερο από αυτό, επειδή αυτή ακριβώς είναι η φύση μου. Θέλω να συμμετέχω μέσα στον κόσμο με την άνεση του Δημιουργού, που συλλαμβάνει ιδέες και τις υλοποιεί, απλά και μόνο επειδή αυτές είναι η θέλησή του, βέβαιος για την ορθότητα των επιλογών του, επειδή είναι βέβαιος για το αγνό κίνητρο της κάθε θέλησής του, που προφανώς είναι η ευημερία του κόσμου που ο ίδιος έχει δημιουργήσει.
Είναι βέβαιο ότι πολύ σύντομα θα μάθω να εμπιστεύομαι απόλυτα την Αρχική και Διαχρονική Θέληση της Ύπαρξής μου, που εκδηλώνεται μέσα από τις επιμέρους θελήσεις μου. Θα κατανοήσω ότι είναι περιττή η επιβολή τρόπων σκέψης και τρόπου δράσης σε ένα πλάσμα ελεύθερο και δημιουργικό όπως είμαι εγώ και όπως είναι κάθε άνθρωπος και κάθε άλλο πλάσμα μες στον κόσμο. Ο λόγος είναι ότι η πηγαία θέλησή μου δεν μπορεί παρά να είναι ευεργετική για μένα και για τους γύρω μου, επειδή πηγάζει από την Ύπαρξή μου, που σίγουρα θέλει μόνο το καλό του εαυτού της, δηλαδή το καλό το δικό μου και του κόσμου όλου, αφού η Ύπαρξή μου είναι όλος ο κόσμος.
Θα ενσταλαχθεί, λοιπόν, μέσα μου η πεποίθηση ότι δεν χρειάζονται τα «πρέπει» και τα «δεν πρέπει», ούτε το «σωστό» και το «λάθος», επειδή είναι έννοιες όχι μόνο περιττές αλλά και επιζήμιες. Θα αντιληφθώ πόσο μας σφίγγουνε σαν μέγγενες αυτές οι ιδεοληψίες όλους εμάς τους ανθρώπους. Θα ρίξω πάνω τους το φως της Αρχικής και Διαχρονικής Θέλησης της Ύπαρξής μας και θα συνεχίζω να το ρίχνω ασταμάτητα, μέχρι να χαθούν μέσα στο φως αυτές οι ιδεοληψίες. Και θα συνεχίσω να ρίχνω το φως της Αρχικής και Διαχρονικής μου Θέλησης μέσα στο νου και στην καρδιά μου χωρίς σταματημό, για να ζούνε μέσα σε αυτό το φως στο εξής όλα τα κύτταρά μου και όλα τα όργανα του σώματός μου, ώστε κάθε σκέψη μου και πράξη να εκπορεύεται μόνο από την Αρχική και Διαχρονική Θέληση της Ύπαρξής μου, ατόφια, χωρίς ενδιάμεσες πλανεμένες ιδέες εξαναγκασμού.
Δε χρειάζομαι μεσολαβητές. Αυτό θα το κατανοήσω βαθιά και θα το πιστέψω σε απόλυτο βαθμό, ότι διαθέτω από τη φύση μου απευθείας σύνδεση με την ατόφια Θέληση της Ύπαρξής μου. Οι μεσολαβητές, άρα, τη νοθεύουν αυτή τη μία Θέληση, και δεν το θέλω αυτό, είναι περιττή μιζέρια αυτή η νοθεία. Δεν τη θέλω στη ζωή μου, δεν τη θέλω για τον εαυτό μου. Τον αγαπώ τον εαυτό μου και γνωρίζω ότι του αξίζει κάτι πολύ καλύτερο, που είναι η απευθείας σύνδεση με το φως της Θέλησης της Ύπαρξής του.
Θα νιώσω, έτσι, βαθιά μέσα μου ότι εξαναγκασμός δεν μπορεί να υπάρχει μέσα στο σύμπαν μου, επειδή η Ύπαρξή μου δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να εξαναγκάζει τον Εαυτό της σε τίποτα, σε καμία σκέψη ή πράξη. Η Ύπαρξή μου ανέκαθεν ήθελε, θέλει τώρα και θα θέλει αιώνια να υπάρχει και να χαίρεται την Ύπαρξή Της και το μορφοποιημένο Εαυτό Της, αυτό είναι όλο. Κάθε σκέψη μου και κάθε πράξη μου, κάθε επαφή μου με τους θεωρούμενους ως «άλλους», κάθε δημιουργική μου εργασία δεν είναι παρά η Θέληση της Ύπαρξής μου να υπάρχει μέσα στον κόσμο που Αυτή δημιούργησε για να παίζει μέσα σε αυτόν και να δημιουργεί έργα Αγάπης και αφοσίωσης προς τον ίδιο Της τον κόσμο.
Θέλω να κατανοήσω ότι γι’ αυτό και μόνο γι’ αυτό το λόγο βρισκόμουν ανέκαθεν, βρίσκομαι τώρα και θα βρίσκομαι αιώνια σε αυτόν εδώ τον κόσμο, είτε με την παρούσα μορφή μου είτε με όλες τις άλλες μορφές που έχω λάβει ή θα λάβω μέσα στη διαχρονική αιωνιότητά μου: για να παίζω το παιχνίδι της Αγάπης και της αφοσίωσης προς τον κόσμο που η ίδια η Ύπαρξή μου έπλασε για μένα, δηλαδή για τον Εαυτό Της.
Θέλω, λοιπόν, ελεύθερος από τις αυθαίρετες ιδέες της πλάνης, να σηκώνομαι το πρωί με χαρά μέσα στα στήθη, απαλλαγμένος από το παλιό σφίξιμο του καθήκοντος μέσα στο στομάχι και από τη γνώριμη σύσφιξη του σβέρκου και της πλάτης, που ήτανε παράγωγα της έμμονης ιδέας ότι «πρέπει» να κάνω κάτι για να επιβιώσω εγώ και η οικογένειά μου και ότι «πρέπει» να πετύχω. Θα μάθω να μην ανησυχώ και με εμπιστοσύνη θα ξεχάσω τις ιδέες του καθήκοντος και των «πρέπει», πιστεύοντας βαθιά στη σοφία της Αρχικής Θέλησης της Ύπαρξής μου. Αυτή η Αρχική Θέληση είναι βέβαιο ότι πάντα θα με καθοδηγεί να κάνω με δημιουργική χαρά όσα ακριβώς θα έκανα και κάτω από την πίεση της αίσθησης του καθήκοντος, και πολύ περισσότερα ακόμα και πολύ καλύτερα, αφού η δημιουργική χαρά ανανεώνει το σώμα και το πνεύμα και δεν τα αφήνει να κουραστούν όπως συμβαίνει με τα «πρέπει», που είναι πολύ κουραστικά και μαραίνουνε το σώμα, εξουθενώνουν το μυαλό και καταθλίβουν το συναίσθημά μου.
Έτσι, λοιπόν, θέλω να προσχωρήσω άμεσα, με τη βοήθεια της Ύπαρξής μου, στην Αρχική της Θέληση, που με ανανεώνει και με αναζωογονεί, ώστε να κάνω με μεγάλη μου χαρά, εμπιστοσύνη και ευγνωμοσύνη τα όσα εκείνη θέλει, δηλαδή τα όσα θέλει ο νους μου ο συντονισμένος με αυτήν.
Θέλω, θέλω, θέλω. Αυτός θέλω να είναι ο οδηγός της ζωής μου: η Θέλησή μου, η Θέληση της Ύπαρξής μου. Δε χρειάζομαι τίποτε άλλο για να είμαι πανευτυχής, δημιουργικός, χαρούμενος, γεμάτος Αγάπη για τον κόσμο, για μια αιώνια ζωή, από τώρα μέχρι το άχρονο μέλλον μου που δεν έχει τέλος.
Είμαι βαθύτατα πεπεισμένος ότι θα γίνω άμεσα ένα με τα «θέλω» μου και θα τα ορίσω ως τον έναν και μοναδικό πνευματικό οδηγό μου για την πορεία μου πάνω σε αυτή τη Γη, καθώς επίσης και μετά από αυτήν. Όμοια, είμαι βέβαιος ότι και ολόκληρη η ανθρωπότητα θα καταφύγει οριστικά στα «θέλω» της τα αυθεντικά και αυτά θα μάθει να υπακούει, ώστε να ζει μονίμως σε απευθείας σύνδεση με την αιώνια Ύπαρξή της. Όλοι μαζί θα ζούμε μια ζωή ξεκάθαρη, χωρίς αμφιταλαντεύσεις. Οι σχέσεις μας θα γίνουν διάφανες και η θέλησή μας θα είναι φανερή σε όλους, καθώς θα εκδηλώνεται αναλλοίωτη μέσα από τα λόγια και τις πράξεις μας. Η εμπιστοσύνη που θα δείξουμε στη Θέληση της Ύπαρξής μας θα εξασφαλίσει, δηλαδή, διαφάνεια και ειλικρίνεια στις σχέσεις των ανθρώπων και όλοι μαζί θα ζούμε σε έναν κόσμο δημιουργικό, γεμάτοι εμπιστοσύνη ο ένας προς τον άλλο και προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Η πληρότητα και η γαλήνη θα είναι οι άμεσες συνέπειες αυτής της ευλογημένης πραγματικότητας που θα ζούμε.