Το Βιβλίο των Ονείρων
Μία απλή μέθοδος για αβίαστη χαρά,
αισιοδοξία, αφοβία και αφθονία.
Ευγνωμονώ τις πτώσεις.
Ακόμα και για τις πτώσεις, που κάθε τόσο με απομακρύνουν για λίγο από το στόχο μου, θέλω να νιώθω την ίδια ευγνωμοσύνη, επειδή χάρη σε αυτές θα έχω τη χαρά να μακραίνει λίγο ακόμα το υπέροχο ταξίδι της καλλιέργειας της βεβαιότητας για την επιτυχία. Επιπλέον, χάρη στις πτώσεις θα μου δίνεται το ερέθισμα για να αναζητώ και να ανακαλύπτω άλλες διόδους εξίσου συναρπαστικές και πιο αποτελεσματικές προς την εκπλήρωση του στόχου.
Ο στόχος, με άλλα λόγια, θα είναι απλά και μόνο το «καρότο» για να κάνω τη διαδρομή, και θα το ξέρω. Θα το θυμάμαι κάθε στιγμή ότι ο προς κατάκτηση στόχος είναι απλά και μόνο ένα ταπεινό καρότο, ενώ η ίδια η διαδρομή και η εσωτερική κατάκτηση της βεβαιότητας για την επερχόμενη επιτυχία είναι ο ουσιαστικός στόχος, το ουσιαστικό όφελος που θα προκύψει από αυτήν την εργασία.
Είμαι βέβαιος ότι, τόσο εγώ όσο και ολόκληρη η ανθρωπότητα, θα βιώσουμε πολύ σύντομα τη βαθιά συμφιλίωση με τις πτώσεις και τις υποτροπές μας. Θα μάθουμε, μάλιστα, να τις ευγνωμονούμε για την επιμήκυνση που επιφέρουν στο υπέροχο πνευματικό ταξίδι μας προς τον ολοκληρωτικό ενστερνισμό της βεβαιότητας για την εκπλήρωση των ονείρων μας και των πιο τρελών προσδοκιών μας.
Με άλλα λόγια, θα φτάσουμε όλοι πολύ γρήγορα στο σημείο να χαιρόμαστε βαθιά και ειλικρινά κάθε φορά που θα διαπιστώνουμε ότι πισωγυρίσαμε σε παλιές συνήθειες αυτοπεριορισμού, αντί να αγανακτούμε με τον εαυτό μας. Επειδή θα γνωρίζουμε ότι αυτό το πισωγύρισμα μας επιφυλάσσει μία ακόμα όμορφη πνευματική εμπειρία για την όλο και πιο πολύπλευρη εσωτερική μας διεύρυνση. Θα είμαστε βέβαιοι ότι το κάθε πισωγύρισμα δεν είναι παρά μία ακόμα ευκαιρία για ψυχική ανάταση και αγαλλίαση καθώς βαδίζουμε το λυτρωτικό μονοπάτι της ίασης. Αυτό, άλλωστε, είναι κάτι το αναμφισβήτητο, αφού έχει ήδη αποδειχθεί επανειλημμένα: κάθε φορά που είχα μία πτώση σε παλιές επώδυνες συνήθειες, αργά ή γρήγορα έβρισκα ξανά το λυτρωτικό μονοπάτι προς την εσώτερη Ύπαρξή μου και αγαλλίαζα.
Εξάλλου, θα γνωρίζουμε ότι μέσα από τη διαδικασία της επανάληψης θα χαράσσεται αυτό το μονοπάτι όλο και πιο βαθιά μέσα στη συνείδησή μας και θα γίνεται όλο και περισσότερο ένα με τη φύση μας. Συνεπώς, δεν έχω λόγο να φοβάμαι ή να αποστρέφομαι τα επώδυνα πισωγυρίσματα που προξενούν οι πτώσεις, αφού τελικά αποδεικνύεται ότι και ωφέλιμα είναι και τερπνά.