Το Βιβλίο των Ονείρων
Μία απλή μέθοδος για αβίαστη χαρά,
αισιοδοξία, αφοβία και αφθονία.
Αθανασία σώματος και πνεύματος.
Θέλω να πιστέψω σε απόλυτο βαθμό ότι είμαι αθάνατος στο σώμα και στο πνεύμα. Θέλω να ζω την κάθε μου στιγμή με τη βεβαιότητα ότι αυτό εδώ το σύμπαν δε με φιλοξενεί απλά για λίγα χρόνια μέχρι να πεθάνω, αλλά ότι είναι διαχρονικά ολόκληρο δικό μου, επειδή έτσι είναι, αυτή είναι η Αλήθεια.
Θέλω να φύγει ο νους μου από την πλάνη της μορφής, να πάψει να νομίζει ότι γεννήθηκε και άρα θα πεθάνει όπως όλοι. Θέλω να το καταλάβει αυτό βαθιά μέσα του ο νους μου και να το πιστέψει ακλόνητα, με την ίδια βεβαιότητα που έχει ότι ο ήλιος και αύριο θα ανατείλει. Θέλω να πεισθώ, χωρίς να μου περνούν απ’ το μυαλό ούτε οι πιο αμυδρές αμφισβητήσεις, ότι στην πραγματικότητα δε γεννήθηκα ποτέ και άρα ποτέ δε θα πεθάνω. Θέλω να βιώσω ανεξίτηλα την Αλήθεια ότι είμαι σύμφυτος με το σύμπαν, ότι είμαι εγώ ο ίδιος το σύμπαν το διαχρονικό, το άχρονο, το αιώνιο, το απέραντο χωρίς αρχή και τέλος μέσα στο χρόνο και στο χώρο. Γιατί έτσι είναι, αυτή είναι η Αλήθεια.
Είμαι τόσο βέβαιος γι’ αυτό, όσο είμαι βέβαιος για την ανατολή του ήλιου αύριο το πρωί. Το σκέφτομαι από εδώ, το σκέφτομαι από εκεί, και πάντα εκεί καταλήγω. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση για τη φύση μου παρά μόνο αυτή. Ήμουν, είμαι και θα είμαι αγέννητος και αθάνατος. Είτε με αυτή τη μορφή που έχω τώρα, είτε με άλλη, με παράλλη, δεν έχει σημασία· η ουσία είναι μία: ότι ταξιδεύω μες στο σύμπαν μου αιώνια, διαχρονικά, απολαμβάνοντας σε κάθε φάση του ταξιδιού μου άλλες μορφές δικές μου και του περιβάλλοντός μου, κάθε φορά άλλα συναισθήματα και σχέσεις με ανθρώπους και άλλα πλάσματα, που και αυτά μορφές του ίδιου σύμπαντος είναι, πλάσματα πλασμένα από την ίδια πρώτη ύλη, που είναι η ίδια η Ύπαρξή μας.
Όλα τα πλάσματα, έτσι κι εγώ και οι αγαπημένοι μου σε αυτή τη ζωή, δεν είμαστε τίποτε άλλο παρά πλάσματα πλασμένα από τη δημιουργική φαντασία της Ύπαρξης, του Σύμπαντος. Στην ουσία είμαστε σάρκα από τη σάρκα της Ύπαρξης, είμαστε δηλαδή η ίδια η Ύπαρξη η αιώνια, η διαχρονική, η αθάνατη. Όσο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο πείθομαι ότι ναι, αυτή είναι η μόνη εξήγηση για το μυστήριο της Ύπαρξής μου. Γιατί, τι άλλο να πιστέψω; Για ποιον άλλο λόγο θα μπορούσα να υπάρχω; Από πού ήρθα και πού πηγαίνω; Αφού δεν υπάρχει τίποτα άλλο έξω από το σύμπαν, άρα από το σύμπαν έρχομαι και προς αυτό πηγαίνω. Και στο δρόμο μου – πού αλλού; – στο σύμπαν είμαι, δηλαδή μέσα στην Ύπαρξή μου.
Η πεποίθηση της αθανασίας, καθώς θα εξαπλωθεί σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, θα καταλαγιάσει μαζικά τις αγωνίες όλων των αδελφών μου που ζουν σε κάθε γωνιά της Γης. Ο φόβος του θανάτου θα εκλείψει· ομοίως και ο φόβος της απώλειας και της αποτυχίας. Χωρίς αυτούς τους φόβους η παγκόσμια κοινωνία θα εξυγιανθεί στον υπέρτατο βαθμό, καθώς το αίσθημα της εμπιστοσύνης θα ριζώσει βαθιά μες στις καρδιές μας και η σκέψη μας θα γαληνέψει ολοκληρωτικά και τελεσίδικα. Αυτό το εσωτερικό άδειασμα από τις παλιές σκοτούρες θα δημιουργήσει απέραντο εσωτερικό χώρο για την Αγάπη και την Ειρήνη μέσα στις καρδιές μας.
Με αυτόν τον τρόπο, η πεποίθηση της αθανασίας του σώματος και του πνεύματος θα μεταμορφώσει αμετάκλητα την παγκόσμια κοινωνία των ανθρώπων.