Το Βιβλίο των Ονείρων
Μία απλή μέθοδος για αβίαστη χαρά,
αισιοδοξία, αφοβία και αφθονία.
Αξίζω αιώνια και ζω με εγκαρτέρηση.
Θέλω καλά να καταλάβω και βαθιά να το πιστέψω ότι δεν έχω τίποτα να φοβηθώ, τίποτα να διεκδικήσω, καμία αξία σε κανέναν να αποδείξω, ούτε καν στον ίδιο μου τον εαυτό. Η αξία μου είναι αυταπόδεικτη, αξίζω όσο αξίζει το σύμπαν. Δε λέω ότι η αξία μου είναι άπειρη ή μηδενική. Λέω μόνο ότι αξίζω όσο αξίζει το σύμπαν.
Και τι σημαίνει «αξία» στο κάτω-κάτω; Αξία υπάρχει μόνο σε σύγκριση με άλλα πράγματα ή ανθρώπους. Μα για ποια σύγκριση μιλάμε εδώ και για σε ποια «άλλα» πράγματα αναφερόμαστε και σε ποιους «άλλους» ανθρώπους; Αφού όλοι ένα είμαστε, ή άχρονη κοινή Ύπαρξή μας, τι να συγκρίνουμε; Το ένα με τον εαυτό του; Μάλλον, λοιπόν, η έννοια της αξίας, όπως και κάθε άλλη έννοια, αποκύημα της υπερτροφικής μου λογικής είναι και αυτή και τίποτε άλλο.
Θέλω, λοιπόν, καλά να καταλάβω και μέσα μου βαθιά να το χωνέψω πως κάθε στιγμή της χωρίς αρχή και τέλος πορείας μου μέσα στο δικό μου σύμπαν, είναι απλά ένα από τα άπειρα δώρα του Εαυτού μου προς τον εαυτό μου. Θέλω καλά να καταλάβω και μέσα μου βαθιά να το χωνέψω πως τα δώρα αυτά ήτανε, είναι και θα είναι άπειρα, επειδή δεν υπάρχει τρόπος να τελειώσουν, αφού δεν υπάρχει τρόπος να πάψει το σύμπαν να υπάρχει, ούτε κι εγώ μέσα σε αυτό.
Θέλω, λοιπόν, με αυτές τις ορθές και πέρα για πέρα αληθινές πεποιθήσεις βαθιά ριζωμένες μέσα μου, να θυμάμαι στην κάθε στιγμή της ζωής μου ότι έχω άπειρες ακόμα ευκαιρίες μπροστά μου, για να μη με πιάνει αυτό το ανόητο άγχος να τα προλάβω όλα και να μη με καταλαμβάνει αυτή η θλίψη ότι τα χρόνια περνούν χωρίς τελικά να τα προλάβω.
Θέλω να καταλάβω καλά ότι όλες αυτές οι σκέψεις ήταν, είναι και θα είναι αβάσιμες, αυθαίρετες, αποκυήματα της υπερτροφικής λογικής μου. Θέλω να κατανοήσω την πλάνη που αυτές διατυπώνουν και να πάψω ολοσχερώς να τις πιστεύω. Θέλω σε κάθε στιγμή της ζωής μου να είμαι μόνο παρών σε αυτή καθαυτή την κάθε στιγμή, χωρίς στεναχώριες για το χθες και για το αύριο, για το πριν και το μετά.
Αφού είμαι εγώ ο ίδιος η Ύπαρξη, θέλω να εναρμονιστώ με τη φύση μου και να βιώνω μόνο ό,τι υπάρχει και όχι ό,τι υπήρξε και θα υπάρξει. Θέλω η καρδιά μου να αγαλλιάζει με την ιδέα ότι αυτό που βιώνω τώρα θα το βιώνω και σε εκατό και σε διακόσια χρόνια. Αν όχι το ίδιο, θα είναι κάτι άλλο, εξίσου ενδιαφέρον και συναρπαστικό, όσο είναι η Ύπαρξή μου, επειδή αυτή και μόνον αυτή είναι ο κοινός παρονομαστής όλων των βιωμάτων μου, αυτή κρύβεται μέσα σε όλες τις μορφές που έχω λάβει και θα λάβω διαχρονικά μέσα στο σύμπαν, αυτή κρύβεται και μέσα σε όλα τα βιώματά μου και μέσα σε όλες τις άλλες μορφές που συμμετείχαν σε αυτά.
Είμαι βέβαιος ότι πολύ σύντομα θα κατανοήσω βαθιά αυτές τις απλές αλήθειες και θα μάθω να ζω με εγκαρτέρηση, μέσα στη βεβαιότητα της χωροχρονικής απειροσύνης μου, η οποία θα μου χαρίζει το αδιάσειστο αίσθημα της απόλυτης άνεσης μέσα στον κόσμο. Είμαι βέβαιος για όλους τους ανθρώπους ότι θα αντιληφθούμε την πλάνη της έννοιας «αξία» και θα πάψουμε να κυνηγούμε τη χίμαιρα της καταξίωσης και της απόδειξης ότι αξίζουμε.
Αυτό και μόνο είναι αρκετό για να είμαστε όλοι σε θέση να ζούμε ήσυχοι και χωρίς περιττές αγωνίες τη ζωή μας, καθώς θα δεχόμαστε σε απόλυτο βαθμό τον εαυτό μας έτσι όπως είναι, με όσα έχει ή δεν έχει πετύχει, καταφέρει, δημιουργήσει και αποκτήσει. Αυτή η ησυχία στο νου και η εγκαρτέρηση στην καρδιά μας θα ανοίξει τον εσωτερικό μας χώρο, και έτσι θα αποτελέσει τη βάση για όμορφες και ελεύθερες σχέσεις και συντροφικότητα ανάμεσα στους ανθρώπους, στις κοινωνικές ομάδες και τα έθνη, ώστε τα οράματα της Παγκόσμιας Οικογένειας και της Ειρηνικής Κοινωνίας των Εθνών να γίνουν πολύ σύντομα πραγματικότητα.