Το Βιβλίο των Ονείρων
Μία απλή μέθοδος για αβίαστη χαρά,
αισιοδοξία, αφοβία και αφθονία.
Το φως να διασκορπίσει την πλάνη.
Πολύ δύσκολο φαντάζει το εγχείρημα της απελευθέρωσης στο νου μου. Πολύ καλοστημένη η πλάνη. Περίεργο, ποιος και γιατί μας έχει βάλει σε ένα τόσο δύσκολο περιβάλλον; Πρόκειται για το κόλπο του αιώνα – μα τι λέω, των αιώνων! Άνθρωποι σκοτώνονται μεταξύ τους, αγνοώντας ότι σκοτώνουν μορφές του Εαυτού τους, αγνοώντας επίσης ότι, και να το θέλουν, δε γίνεται να σκοτώσουν κάποιον δια παντός, αφού είμαστε όλοι ο ένας αιώνιος, αγέννητος και αθάνατος Εαυτός. Κατασκευάζουν όπλα που σκοτώνουν, νομίζουν, μα όλα είναι άσφαιρα, αφού κανένα δεν είναι ικανό να περάσει τον άλλο σε κατάσταση οριστικής ανυπαρξίας, απλά τον στέλνει στην επόμενη από τις ατελείωτες φάσεις της απειρόχρονης πορείας του μέσα στο δικό του Σύμπαν. Τόση παραγωγή όπλων για το τίποτα! Και μένει μόνο ο πόνος εξαιτίας της πλάνης ότι χάσαμε τους αγαπημένους μας που σκοτώθηκαν.
Αλλά και όταν φύγει ο ερωτικός μας σύντροφος ή όταν χάσουμε το παιδί μας, και τότε μένει ο πόνος εξαιτίας της πλάνης ότι χάσαμε το αγαπημένο μας πρόσωπο. Άντε πες τώρα εσύ στο γονιό που έχασε το παιδί του ότι είναι πλάνη η απώλεια και ότι άδικα πονάει! Και όμως, αυτή είναι η Αλήθεια! Μα πώς, πώς Θεέ μου, Εαυτέ μου, Ύπαρξή μου, πώς θα τους το πω; Πώς θα το πω στον ίδιο μου τον εαυτό, όποτε πονώ πολύ επειδή ο νους μου έχει ταυτιστεί με μια ιδέα απώλειας ή αγωνίας και δυστυχίας; Πώς, Ύπαρξή μου, εσύ που τα βλέπεις όλα ξεκάθαρα και δε χάνεσαι μέσα στο πέπλο της δήθεν ύλης σου, πώς, πες μου, πώς θα θυμόμαστε στις δύσκολες ώρες μας την Αλήθεια της πανταχού παρουσίας σου, δηλαδή τη μία και μοναδική Αλήθεια του Εαυτού μας;
Απορώ πραγματικά και δεν καταλαβαίνω γιατί τόσος καημός, τόση πλάνη, γιατί τόσο τέλεια υφασμένο πέπλο, γιατί τέτοιο μεγάλο κόλπο από την Ύπαρξη σε βάρος των ίδιων των πλασμάτων της, που στο κάτω-κάτω δεν είναι παρά δικές της μορφές εκδηλωμένες μέσα στον υλικό της κόσμο; Γιατί τέτοια δυστυχία στην ανθρωπότητα ανά τους αιώνες; Γιατί τόση ταλαιπωρία; Ποιος και γιατί τα έφτιαξε έτσι που να υπάρχουν αμέτρητοι λόγοι για όλα τα πλάσματα να δυστυχούν, αμέτρητες αιτίες εξάρτησης, αγωνίας, απώλειας, στέρησης και πόνου; Ποια αναγκαιότητα υπήρξε για να συμβεί και να συνεχίζει να συμβαίνει αυτό το μακελειό της άγνοιας και της πλάνης; Κάτι μου διαφεύγει, σίγουρα, και γι’ αυτό απορώ.
Καταλαβαίνω, όμως, ότι και αυτή ακόμα η απορία μου μέρος της πλάνης είναι. Ας την αφήσω, λοιπόν, στην άκρη, αφού απάντηση δεν μπορώ να λάβω, προς το παρόν τουλάχιστον, και ας φωτίσω τα κύτταρά μου με την απλότητα της Ύπαρξης. Θέλω κάθε κύτταρο του κορμιού μου να πιστέψει βαθιά στον αιώνιο και διαχρονικό νόμο της απεριόριστης αφθονίας.
Θέλω κάθε κύτταρο του μυαλού μου και ολόκληρου του σώματός μου να πιστέψει βαθιά ότι τα πάντα μού ανήκουν, ώστε να μην έχει ποτέ καημό για τα πλούτη, τις επιτυχίες και τις γυναίκες που απολαμβάνουν κάποιοι άλλοι.
Θέλω κάθε κύτταρο του εγκεφάλου μου και ολόκληρου του σώματός μου να έχει πάντα την ακλόνητη πεποίθηση ότι κανείς, ποτέ κανείς, δεν μπορεί να με προσβάλει και να με αδικήσει και κανείς, ποτέ κανείς, δεν έχει νόημα να ακούσει από μένα λόγο προσβλητικό ή αδικίας, ούτε καν επιχειρηματολογίας για το δίκιο μου και το άδικό του, ούτε παράπονου για τη συμπεριφορά του, ούτε εξηγήσεων για τη δική μου συμπεριφορά.
Θέλω να απορροφηθεί μέσα στους πυρήνες των κυττάρων μου, μέσα στα μιτοχόνδρια και τα ριβοσώματά μου, μέσα σε κάθε γονίδιο του DNA μου και σε κάθε άτομο και ηλεκτρόνιο του κάθε γονιδίου μου η μία και αλάνθαστη αρχή του «don’t explain, don’t complain» («μην εξηγείς, μην παραπονιέσαι»). Και ο λόγος που το θέλω να γίνει αυτό, είναι από Αγάπη και φροντίδα για τον εαυτό μου, από αφοσίωση προς την Ύπαρξή μου, από την οποία δε θέλω να απομακρύνομαι απλά και μόνο για να εξηγώ και να παραπονιέμαι στους άλλους, που στο κάτω-κάτω ούτε ήταν ποτέ ούτε είναι ούτε θα είναι ποτέ «άλλοι»· πάντα η Ύπαρξή μου ήταν και αυτοί όπως κι εγώ, αφού όλοι είμαστε η ενιαία Ύπαρξή μας.
Είμαι βέβαιος ότι τελικά το Φως της Ύπαρξής μας θα σκορπίσει την πλάνη μέσα στις συνειδήσεις μας. Οι εξαρτήσεις και οι φόβοι θα εκλείψουν, καθώς τα κύτταρά μας θα πιστέψουν βαθιά στην εσωτερική Παρουσία της Υπέρτατης Ύπαρξής μας μέσα στον καθέναν από εμάς. Η ανθρωπότητα θα αγαλλιάσει με αυτήν τη νέα πεποίθηση που θα υιοθετήσει, και έτσι όλες οι εντάσεις, είτε εσωτερικές είτε διαπροσωπικές, θα καταλαγιάσουν και θα σβήσουν, δημιουργώντας χώρο και δίνοντας τη θέση τους στη συντροφικότητα και την Αγάπη μέσα στο νου και την καρδιά μας.