Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
«Νίκο, φχαριστώ!»
Επίσης, ευχαριστώ τον αδελφό Νίκο Καζαντζάκη, που με το χειμαρρώδη εξομολογητικό λόγο του στο βιβλίο του «Ασκητική» με παρότρυνε να ομολογήσω κι εγώ χειμαρρωδώς όπως κι εκείνος την ύπαρξη των φαντασμάτων που στοίχειωναν το στομάχι και το νου μου. Παραθέτω εδώ μερικά μηνύματα από την «Ασκητική», που τα θεωρώ πολύτιμα για την ταραγμένη εποχή μας. Τα μηνύματα αυτά αποτέλεσαν για μένα σε μεγάλο βαθμό το σπόρο και την πηγή έμπνευσής για τη συγγραφή αυτού του βιβλίου.
- Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω!
- Πού πάμε; Θα νικήσουμε ποτέ; Προς τι όλη τούτη η μάχη; Σώπα! Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε!
- Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: «Θα νικήσουμε; Θα νικηθού-με;» Πολέμα!
- Πού πάμε; Μη ρωτάς! Ανέβαινε, κατέβαινε. Δεν υπάρχει αρχή, δεν υπάρχει τέλος. Υπάρχει η τωρινή τούτη στιγμή, γιομάτη πίκρα, γιομάτη γλύκα, και τη χαίρουμαι ούλη!
- Τι θα πει ευτυχία; Να ζεις όλες τις δυστυχίες! Τι θα πει φως; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια!
- Να πεθαίνεις κάθε μέρα! Να γεννιέσαι κάθε μέρα! Η ανώτατη αρετή δεν είναι να ‘σαι ελεύτερος, παρά να μάχε-σαι για ελευτερία!
- Ξέρω τώρα. Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, λυ-τρώθηκα από το νου και την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω, είμαι λεύτερος. Δε θέλω τίποτα άλλο. Ζητούσα ελευτερία!
- Όχι! Όχι! Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώ-που! Να σπας τα σύνορα! Ν’ αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου! Να πεθαίνεις και να λες: Θάνατος δεν υπάρχει!!
- Συντηρώ την καρδιά μου φλεγόμενη, γενναία, ανήσυχη.
- Διαλέγω τον ανήφορο, γιατί κατά ‘κει με σπρώχνει η καρδιά μου. Απάνω! Απάνω! Απάνω! φωνάζει η καρδιά μου, και την ακολουθώ μ’ εμπιστοσύνη.