Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Μου είναι δύσκολο να έχω
και ιδιοκτησία και λευτεριά.
Έχω διαπιστώσει πως, όποτε αποκτώ κάτι και το θεωρώ δικό μου, αυτόματα γεννιούνται μέσα στο νου μου διάφορες αγωνιώδεις σκέψεις, όπως, για παράδειγμα, πώς να το φυλάξω καλά για να το κρατήσω στην κατοχή μου, να μην το χάσω από αμέλεια, να το κρύψω για να μη μου το κλέψουν, να μη μιλώ πολύ γι’ αυτό και προξενώ τη ζήλια και το «κακό μάτι» των άλλων, να το ασφαλίσω, να φροντίσω να μη φθαρεί, να μην καταστραφεί, να μη μου το διεκδικήσει κανείς και μου το αποσπάσει άδικα, και πολλές άλλες σκέψεις που κατακλύζουν το νου μου και μου στερούν την ευκαιρία να ζω τις ώρες και τις μέρες μου συνειδητά, με χαρά και ηρεμία. Χάνω τότε σε μεγάλο βαθμό την επαφή μου με το περιβάλλον, όλα γύρω μου μοιάζουν ασήμαντα μπροστά στις σκοτούρες μου, απομακρύνομαι από τα αδέλφια μου τους ανθρώπους, με λίγα λόγια κτίζω το δικό μου στενάχωρο κόσμο και ζω μέσα σε αυτόν απομονωμένος.
Ακόμα, έχω διαπιστώσει πως, ό,τι και αν έχω χάσει μέχρι τώρα, αποδείχτηκε πως δεν ήταν αναντικατάστατο. Πολλές φορές έχω θυμηθεί την αγωνία που είχα περάσει κάποτε για την ενδεχόμενη απώλεια κάποιου πράγματος ή την απελπισία που με καταλάμβανε όποτε πράγματι έχανα κάτι, και έχω εκ των υστέρων απορήσει γιατί τόσος καημός για κάτι που τώρα πια ξέρω πως δεν ήταν και τόσο σημαντικό.
Στο κάτω-κάτω, σκέφτομαι, όλα θα τα χάσω μία μέρα, σαν πεθάνω, γιατί λοιπόν να στεναχωριέμαι μήπως τα χάσω λίγες μέρες ή λίγες χιλιάδες μέρες νωρίτερα, αφού έτσι κι αλλιώς τίποτα δεν είναι παντοτινά δικό μου; Συνεπώς, η έννοια «δικό μου» είναι απλά και μόνο ένα κατασκεύασμα του νου μου, στην πραγματικότητα δεν υφίσταται ως έννοια.
Θα ήθελα να είχα το κουράγιο να αποποιηθώ όλη μου την περιουσία, από το σπίτι μου μέχρι το πιο μικρό υλικό αντικείμενο, γιατί τότε θα ήμουν πραγματικά ελεύθερος. Αν μετρήσω πόσες φορές την ημέρα βυθίζομαι άθελά μου σε στενάχωρες σκέψεις που σχετίζονται με τη διατήρηση ή την αύξηση της περιουσίας μου, θα συμπεράνω εύκολα πως τελικά δεν είμαι εγώ που έχω στην κατοχή μου τα υλικά αγαθά, μάλλον αυτά με έχουν στην κατοχή τους και με κρατούν δέσμιο με τις έγνοιες που μου προκαλεί η πλανεμένη ιδέα ότι είναι δικά μου.
Βέβαια, ακόμα πιο υψηλό επίπεδο ελευθερίας θα ήταν να μπορώ να παραμένω ελεύθερος, ακόμα και ενώ έχω ιδιοκτησία, να μπορώ δηλαδή να μην ανησυχώ καθόλου γι’ αυτήν και να βλέπω με την ίδια απάθεια και αταραξία και το ενδεχόμενο της ολοκληρωτικής απώλειάς της και το ενδεχόμενο του πολλαπλασιασμού της.