Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Β22. Αναγνωρίζω την παχυσαρκία του πνεύματός μου.
Καθώς συλλογιζόταν ο νους τη δυστυχία των προγόνων του, γεννήθηκε μέσα του μια πολύ ισχυρή εικόνα. Είδε το λεπτό μου σώμα να έχει γίνει παχύσαρκο, πλαδαρό, ξεχειλωμένο, όπως ήτανε το σώμα ορισμένων από αυτούς, όπως ήτανε μέχρι πριν λίγα χρόνια και το δικό μου σώμα, τότε που τους μιμούμουν ασυνείδητα, επειδή δεν είχα τολμήσει ακόμα να αποκοπώ συναισθηματικά από το γενεαλογικό μου δέντρο.
Ένιωσε την αδράνειά τους να διαποτίζει το κορμί μου και να το παχαίνει όλο και περισσότερο. Κάθε παλιά συνήθειά μου, που ήταν η συνέχιση μίας δικής τους συνήθειας, προσέθετε και νέα ποσότητα λίπους, μέχρι που δε χωρούσα πια στο δωμάτιο και τα ξύγκια μου ξεχείλιζαν από τις πόρτες και τα παράθυρα.
Όλοι οι φόβοι μη χάσω υλικά αγαθά και μη φανώ κατώτερος από άλλα αδέλφια μου συσσωρεύονταν ασταμάτητα μέσα στο κορμί μου και του προσέθεταν άφθονο περιττό λίπος. «Το πνεύμα μου είναι παχύσαρκο, πλαδαρό, μαλθακό, ξεχειλωμένο και δυσκίνητο», διαπίστωσε τότε ο νους. Άρχισε να φέρνει στη μνήμη του περιστατικά ατολμίας, αναβλητικότητας, αναποφασιστικότητας και διαπίστωσε ότι όλα αυτά αύξαναν τον πλαδαρό μου όγκο. Θυμήθηκε και πολλές από τις καθημερινές ανησυχίες μου για τα χρήματα, για τη γνώμη των άλλων, για τις φορές που με έχουν αδικήσει ή με έχουν μειώσει λεκτικά και πολλές άλλες. Είδε πως και αυτές προσέθεταν επιπλέον περιττό λίπος.
Το υπέρογκο παχύσαρκο σώμα μου δεν μπορούσε πια να κινηθεί από το λίπος. Αυτή ήταν μία πολύ παραστατική μορφή ομολογίας και συνάμα πολύ λυτρωτική, όπως συνήθως. Ο νους ανέλαβε ξανά το ρόλο του σοφού πατέρα και αγκάλιασε στοργικά το απαίσιο τέρας που είχε γίνει το κορμί μου. Δημιούργησε ένα πέπλο προστασίας και αγάπης γύρω από το ταλαίπωρο ξεχειλωμένο σώμα μου και άρχισε να με κοιτά με κατανόηση και συμπόνια.
Αποδέχθηκε την πραγματικότητα που έβλεπε. Κατάλαβε ότι είναι πολύ πιθανό για όλη μου τη ζωή να σέρνω μαζί μου όλη αυτήν την περιττή μάζα από σκέψεις μορφοποιημένες σε στομαχικό κορεσμό, μπούχτισμα, περιττό λίπος και πλαδαρότητα, επειδή οι καταγραφές του παρελθόντος είναι έντονα και ανεξίτηλα χαραγμένες στην αποθήκη πληροφοριών του εγκεφάλου, είτε προέρχονται από τους προγόνους μου είτε συνέβησαν στη δική μου τη ζωή.
Είδε, όμως, ο νους ότι μπορεί ταυτόχρονα, ενώ σέρνω όλο αυτό το περίσσιο βάρος, να παραιτείται από αυτό και να το αφήνει σωριασμένο στο έδαφος. Είδε το κορμί μου λυγερό, λιτό, σφιχτό, καλλίγραμμο, να αποκολλάται από τα άμορφα λίπη και κάνοντας με το πόδι ένα βήμα εμπρός να τα εγκαταλείπει περνώντας από πάνω τους, χωρίς όμως αυτά να παύουν να υπάρχουν, γιατί αποτελούν την πολύτιμη ιστορία του πνεύματός μου, είναι ο πλήρης εαυτός μου, που δε γίνεται και δε θέλω να τον απαρνηθώ, αφενός επειδή τον εκτιμώ και δεν τον απορρίπτω και αφετέρου επειδή τη χρειάζομαι την πολυετή εμπειρία και γνώση που αυτός εμπεριέχει.
Είδε, με άλλα λόγια, ο νους τη δυνατότητα της συνύπαρξης ολόκληρου του αδρανούς ψυχολογικού φορτίου του παρελθόντος μου και των προγόνων μου μαζί με τη χαρά και τη συμμετοχή στη ζωή. Η συμφιλίωση με την πλαδαρότητα και την παχυσαρκία του πνεύματός μου του επιτρέπει να υπάρχει δημιουργικά και με ζωντάνια μες στον κόσμο, χωρίς ποτέ να παύει να είναι περικυκλωμένος από τα φορτικά κατάλοιπα όλης της περιττότητας ολόκληρης της ζωής μου και των ζωών όλων των προγόνων μου.
Αυτό που βλέπει, ακούει, αγγίζει σήμερα ο νους σε μένα και στ’ αδέλφια μου δεν είναι παρά το φυσικό αποτέλεσμα που προέκυψε από όλο τον πόνο, τη χαρά και τις φυγές του παρελθόντος ολόκληρων των γενεαλογικών μας δέντρων, καθώς και από τις προσδοκίες μας και από τους φόβους μας για το άγνωστο το μέλλον. «Αυτό είναι, λοιπόν, ο άνθρωπος», συλλογιέται τώρα ο νους, «ας μη με παραπλανά στο εξής η τωρινή του εικόνα, το προσωπείο που ηθελημένα ή αθέλητα φορεί, και ας θυμάμαι στο εξής να βλέπω την πλήρη εικόνα του, για να μπορώ να τον κατανοώ, να τον συμπονώ, να μην τον βλέπω μόνο χρησιμοθηρικά, μα σαν ένα πλάσμα που έχει ανάγκη από φροντίδα και αγάπη για να βρει τη δύναμη να ελευθερωθεί από το ζυγό των προγόνων του και του εαυτού του».
Κατάλαβε, δηλαδή, ο νους πως το κλειδί ήταν και πάλι η απλή ειρηνική γνώση της Αλήθειας και όχι η βίαιη απαίτηση για άμεση αλλαγή. Αφού δέχθηκε να οραματιστεί και να νιώσει το κορμί μου να ξεχειλώνει χωρίς σταματημό και να παραδεχθεί την αλήθεια που αποτύπωνε αυτή η παραστατική εικόνα, απλοποιήθηκε στη συνείδησή του ετούτη η αλήθεια, όσο δυσάρεστη και αν ήταν, επειδή έγινε συγκεκριμένη και έπαψε να είναι μία διάχυτη μισοάγνωστη αγχογόνα κατάσταση.
Τώρα πια κάθε στιγμή θυμάται ο νους πως η χαρά που νιώθει όποτε έχει μια επιτυχία δεν είναι παρά ένα διάλειμμα ανάμεσα στις ώρες που παραμένει εγκλωβισμένος μέσα στα δεσμά του πλαδαρού σώματός του, του ξεχειλωμένου από τις παλιές συνήθειες. Έτσι, ο στόχος του γίνεται πιο συγκεκριμένος: όλο και πιο συχνή εγκατάλειψη των προσδοκιών του και συστηματική εσωτερική παραίτηση από κάθε απαίτησή του, ώστε τα διαλείμματα χαράς να γίνουν ο κυρίως χρόνος και οι ενδιάμεσες σύντομες περίοδοι εγκλωβισμού να γίνουν ένα απλό διάλειμμα χαμογελαστής υπενθύμισης της μίζερης παρελθοντικής πραγματικότητας.