Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Β32. Ο νους Τού παραδίδει τον ιστό του.
Με την κίνηση αυτή ο νους στην ουσία παρέδωσε στο Δημιουργό του τον περίπλοκο ιστό που είχε υφάνει τόσα χρόνια. Είναι σαν να Του λέει: «Πάρε τον, τον ύφανα με περίσσια επιμέλεια, μα τώρα δεν ξέρω πώς να τον διαχειριστώ. Μπλέχτηκα μέσα σ’ αυτόν και δεν ξέρω τώρα πώς να ξεμπλεχτώ. Έχω θελήσει τόσο πολλά και έχουν μείνει τόσα θέλω ανεκπλήρωτα, που δεν ξέρω πώς να γλιτώσω από τα νήματα των σκέψεων που εμπλέκονται με όλα αυτά. Πάρε τώρα όλα τα νήματα του ιστού και κάνε τα Εσύ ό,τι θες. Αν κρίνεις ότι είναι χρήσιμο να συνεχίσουν να υπάρχουν μέχρι να βρω τον τρόπο να τα λύσω, ας συνεχίσουν να υπάρχουν γύρω μου και μέσα μου, και ας με βασανίζουν. Αν πάλι κρίνεις ότι είναι καλύτερα να διαλυθούν μέσα στην Αγάπη Σου, ας διαλυθούν, τα θυσιάζω με χαρά, και ας τα ’χω υφάνει με μόχθο και με περίσσεια αφοσίωση όλα αυτά τα χρόνια».
Με αυτόν τον τρόπο ο νους αναγνωρίζει όλες τις συνάψεις των νευρώνων του εγκεφάλου του – ακόμα και τις πιο «ανόητες», όπως τις χαρακτήριζε τόσα χρόνια, συνήθειές του – ως θέλημα, δημιούργημα και ιδιοκτησία του Δημιουργού του το οποίο δεν τον αφορά. Έτσι, θα μπορεί να συμβιώνει μαζί τους εν ειρήνη μία παράλληλη ζωή δίχως πολλές αλληλεπιδράσεις, όχι μπλεγμένος χειροπόδαρα μέσα σε αυτές. «Ο χλοερός τόπος στον οποίο ονειρευόμουν να κτίσω την Πολιτεία της Λευτεριάς μου ίσως να είναι τελικά το ίδιο το κελί της φυλακής μου!», αρχίζει να υποψιάζεται ο νους θαυμάζοντας την απρόσμενη τροπή που μοιάζει να παίρνει το ταξίδι του. «Μέγας είσαι, Κύριε, και θαυμαστά τα έργα Σου!», καταλήγει.