Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Β7. Ο νους εμπιστεύεται την έμφυτη γνώση του.
Οι αδύναμες όψεις του (έμμονες ιδέες, φόβος, ζήλια, οργή, αυτομομφή, απογοήτευση κ.ά.) τον έχουν καταδυναστεύσει τόσο έντονα για πολλά χρόνια, που είναι δύσκολο για το νου να φανταστεί τον εαυτό του δίχως αυτές. Τείνει να τις θεωρεί αναπόσπαστο μέρος της φύσης του. Από μια άποψη είναι πράγματι έτσι. Είναι όλες μέρος της ανθρώπινης φύσης, αποδεδειγμένα, αφού τις παρατηρεί και σε όλα σχεδόν τ’ αδέλφια του.
Εξίσου σωστή, όμως, αν και φαινομενικά αντιφατική, είναι και η άλλη άποψη του νου, που λέει ότι οι αδύναμες όψεις του θα πρέπει λογικά να είναι πρόσκαιρες, προσωρινές, αφού έχει επίσης αποδειχθεί πως η ταύτισή του με καθεμιά απ’ αυτές δεν έχει μεγάλη διάρκεια, ξεφτάει με το χρόνο.
Ο νους μελετά τώρα πιο προσεκτικά το ζήτημα και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι θα ήταν λογικό σφάλμα να συμπεράνει ότι οι αδύναμες όψεις του, επειδή αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της φύσης του, θα είναι για πάντα στο προσκήνιο. Ήδη με την ομολογία, την αθώωση, τη συμπόνια, τη συγχώρεση και τη βαθιά αποδοχή αποδείχθηκε πως η έντασή τους μπορεί να είναι μειωμένη. Άρα, γιατί να μην υπάρχει τρόπος να πέσει η έντασή τους στο μηδέν; Αυτό δε θα σημαίνει πως αυτές οι όψεις θα έχουν πάψει να αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της φύσης του, θα σημαίνει απλά ότι θα έχουν ησυχάσει και γι’ αυτό θα σιγούν.
Ο νους παρατηρεί τώρα πως, επειδή χάρη στη θετική έκβαση του πρώτου κύκλου εργασιών έχει αυξηθεί σημαντικά η αυτοπεποίθηση και η αυτοεκτίμησή του, μπορεί για πρώτη φορά να εμπιστεύεται την πνευματική δύναμη μίας άυλης πεντακάθαρης σοφής οντότητας την οποία πλέον νιώθει να υπάρχει μέσα του. Άλλοτε την εντοπίζει πίσω από το στέρνο και άλλοτε κάπου χαμηλά στο πίσω μέρος του εγκεφάλου.
Παλιότερα, η χαμηλή του αυτοεκτίμηση δεν του επέτρεπε να δεχθεί ότι κάτι τόσο υψηλό και όμορφο θα μπορούσε ποτέ να υπάρχει μέσα του. Αμφισβητούσε σφοδρά την ύπαρξη αυτής της πεντακάθαρης σοφής οντότητας. Ναι, μπορεί να υπάρχει, έλεγε, όμως όχι μέσα μου, εγώ είμαι μικρούλης τόσος δα, δεν είμαι σοφός, είμαι ένας κακόμοιρος δυστυχισμένος. Του φαινόταν αταίριαστα εξαίσια και υπέροχη για να υπάρχει μέσα στο μίζερο και ποταπό εαυτό του. Δεν ασχολιόταν καν με αυτήν, την αγνοούσε, αν και είχε ενδείξεις ότι υπήρχε, μα τις παρέβλεπε και αυτές, τις λησμονούσε.
Έτσι ήταν εξάλλου ολόκληρη η ζωή του. Δυνατότητες, ευκαιρίες, ικανότητες, εργαλεία για ανάπτυξη και ευημερία υπήρχαν πάντα μέσα του και στο περιβάλλον του. Εκείνος, όμως, είχε πιστέψει στη φτώχεια και στην ανεπάρκεια. Οτιδήποτε υποσχόταν αφθονία και πλούτο πνευματικό και υλικό το απέρριπτε ως μη εφικτό, το αμφισβητούσε κάθετα. Έφερνε επιχειρήματα ακλόνητα σχετικά με τις αξεπέραστες δυσκολίες που καθιστούσαν ανέφικτη την καινούργια ιδέα και δεν καταπιανόταν καν με αυτήν, την αγνοούσε σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ.
Την ίδια ώρα κάποια αδέλφια του αισιόδοξα και φωτεινά άρπαζαν την ιδέα και αποκτούσαν αυτά τον πλούτο του οποίου την ύπαρξη και τη διαθεσιμότητα εκείνος είχε αμφισβητήσει. Ούτε αυτός ο κόλαφος δεν του άλλαζε μυαλά. Έλεγε πως εκείνα τα αδέλφια προφανώς θα μετήλθαν ανέντιμα μέσα ή ότι επωφελήθηκαν από τις συγκυρίες για να φτάσουν στην επιτυχία. Συναναστρεφόταν δε επιλεκτικά ο πονηρούλης μόνο με απαισιόδοξους ομοϊδεάτες εξίσου χαμηλής αυτοεκτίμησης, που με τα λόγια τους και με την όλη στάση ζωής τους επιβεβαίωναν τις πεποιθήσεις του, ώστε να έχει τη συνείδησή του ήσυχη, πως πράγματι δεν υπήρξε ποτέ η ευκαιρία για πλούτο και αφθονία και πως δεν είναι ένας ηλίθιος ηττοπαθής που αφήνει τις ευκαιρίες να χάνονται, η αλήθεια είναι ότι οι ευκαιρίες δεν υπάρχουν, ούτε υπήρξαν ούτε θα υπάρξουν ποτέ!
Αυτά όμως, ευτυχώς, ανήκουν πια στο παρελθόν. Τα βλέπει τώρα ο νους και χαμογελάει με συμπάθεια για τον τότε εαυτό του. Κλείνει τα μάτια του για λίγο, χαλαρώνει, παίρνει μερικές εισπνοές συνειδητά και ταυτόχρονα εστιάζεται σε αυτήν την άυλη πάνσοφη οντότητα που κατοικεί μέσα του. Καλλιεργεί την πεποίθηση ότι αυτή, χάρη στην έμφυτη γνώση της, θα του δείξει το δρόμο που οδηγεί στον κατευνασμό και την οριστική κατασίγαση των αδύναμων όψεών του και θα του αφήσει έτσι το περιθώριο να απολαμβάνει την κάθε στιγμή της ζωής του απλά και αυθεντικά, χωρίς σκέψεις για το πριν και το μετά.
Οι κτύποι της καρδιάς, που τους αισθάνεται με ευκρίνεια καθώς δονούν το θώρακα αλλά και το εσωτερικό του κεφαλιού του, τον επανεστιάζουν μία φορά κάθε δευτερόλεπτο και του θυμίζουν με αυτή τη συχνότητα το θαύμα της ζωής, το οποίο δεν μπορεί παρά να είναι η εκδηλωμένη θέληση αυτής της αιώνιας άυλης οντότητας που κατοικεί μέσα του και που αποτελεί τη μία και μοναδική απώτατη πηγή ζωής, την αιτία και την πεμπτουσία της ύπαρξής του, την πραγματική του φύση την ελεύθερη.
Η βεβαιότητα που αποκομίζει από αυτήν την εργασία είναι πολύ σημαντική, γιατί χωρίς αυτή τη βαθιά αυτοπεποίθηση θα ήταν εύκολο να απογοητευθεί και να τα παρατήσει εξαιτίας των αλλεπάλληλων εσωτερικών εμποδίων που θα αντιμετωπίσει στη συνέχεια στην προσπάθειά του να κατευνάσει τις αδύναμες όψεις του και να απελευθερωθεί από αυτές.