Α13. Αίσθημα ανεπάρκειας και υπνική άπνοια.

Η  Πολιτεία της  Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.

Α13. Αίσθημα ανεπάρκειας και υπνική άπνοια.

Αυτή η «κοσμοθεωρία» του νου μου, που βασίζεται στην ασυνείδητη πεποίθηση ότι παντού στον κόσμο, και μέσα του ακόμα, υπάρχει ανεπάρκεια, αβεβαιότητα και αγωνία, έχει σωματοποιηθεί σε υπνική άπνοια. Η υπνική άπνοια είναι μία αρκετά συνηθισμένη ασθένεια κατά την οποία κατά τη διάρκεια του ύπνου συμβαίνουν απανωτά επεισόδια άπνοιας, δηλαδή χρονικές περίοδοι διάρκειας συχνά μεγαλύτερης από ένα λεπτό, κατά τις οποίες η αναπνευστική δίοδος στενεύει και φράσσεται εντελώς, με αποτέλεσμα ο ασθενής να περνάει μεγάλη αγωνία στον ύπνο του, η καρδιά να καταπονείται και τα κύτταρα του εγκεφάλου και ολόκληρου του σώματος να μην οξυγονώνονται επαρκώς. Ο ασθενής το πρωί ξυπνάει κουρασμένος και μέσα στην ημέρα έχει υπνηλία, κακή διάθεση, θλίψη, απαισιοδοξία, μειωμένο ενδιαφέρον για τη ζωή, τα οποία με τη σειρά τους αποτελούν ψυχολογικά αίτια που χειροτερεύουν ακόμα περισσότερο την υπνική άπνοια το επόμενο βράδυ, δημιουργώντας έτσι ένα φαύλο κύκλο[1].

Η αγωνία που μου γεννά η ασυνείδητη βεβαιότητα του νου μου ότι όλα στον κόσμο είναι δύσκολα επειδή παντού υπάρχει ανεπάρκεια μεταφέρεται και στον ύπνο μου, όπου αυτοεπιβεβαιώνεται, καθώς εξαιτίας της ο εγκέφαλος δίνει την εντολή στα όργανα που αποτελούν την αναπνευστική δίοδο να τη φράξουν, με αποτέλεσμα το πρωί να ξυπνώ ταλαιπωρημένος συναισθηματικά και σωματικά. Έτσι, ενισχύεται η βεβαιότητά μου ότι όλα είναι δύσκολα και αυτή η πρόσθετη βεβαιότητα για τη γενικευμένη ανεπάρκεια το επόμενο βράδυ μεγαλώνει και την ανεπάρκεια σε αέρα, δηλαδή εντείνει τα επεισόδια της υπνικής άπνοιας και τα αρνητικά επακόλουθά τους, εκτός αν μεσολαβήσει κατά τη διάρκεια της ημέρας κάποιο θετικό γεγονός που θα πείσει έστω και προσωρινά το νου μου ότι τα πράγματα δεν είναι και τόσο δύσκολα, οπότε κοιμάμαι καλύτερα.

Η συμπεριφορά της αναπνευστικής διόδου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως τεμπέλικη. Αντί να παραμένει σε μορφή ανοικτού σωλήνα διαθέσιμου για τη διέλευση του αέρα προς τους πνεύμονες, τεμπελιάζει και αφήνει τα τοιχώματά της να καταπέσουν. Από στρογγυλά, κυλινδρικά γίνονται πλακουτσά, επίπεδα. Αφήνεται να κατακλυσθεί από βαρυθυμία. Γίνεται, αργή, ράθυμη. Η εγρήγορση τότε της φαίνεται βουνό. Όλα μοιάζουν τόσο δύσκολα! Λες και παραιτείται ξαφνικά από τη ζωή και παύει να συμμετέχει, αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Είναι σαν να λέει η αναπνευστική οδός: «Αφήστε με ήσυχη, θέλω να ξεχάσω, να περάσω σε λήθη, μη με αναγκάζετε να είμαι σε εγρήγορση, βαρέθηκα πια να υπηρετώ τους πνεύμονες, ας τα καταφέρουν μόνοι τους, δεν θέλω να είμαι εγώ υπεύθυνη για την τακτική τροφοδοσία τους με αέρα, αρκετά το κάνω αυτό όλη την ημέρα, τώρα το βράδυ θέλω να κοιμηθώ κι εγώ μαζί με το υπόλοιπο σώμα, θέλω κι εγώ να φύγω, να ξεφύγω, να ξεχάσω τις σκοτούρες και τα άγχη της ημέρας!».

Αυτή η τεμπελιά της αναπνευστικής οδού και η άρνησή της για ενεργό συμμετοχή στη ζωή μού θυμίζει, φυσικά, τη συνήθη άρνηση του νου, που συχνά αντιστέκεται και αυτός να συμμετάσχει και θέλει να τον αφήνουν ήσυχο. Η τεμπελιά ποτέ δεν είναι αυθύπαρκτη, ποτέ δεν είναι χωρίς αιτία. Πάντα έχει μία αιτία, κρύβει την αντίσταση, το φόβο πίσω της. Η τεμπελιά είναι πρόφαση. Η πραγματική αιτία είναι η άρνηση για συμμετοχή, ο φόβος για την αποτυχία, ο φόβος για την απώλεια, για την αλλαγή, η προσκόλληση στα γνώριμα. Κανείς δεν βαριέται απλά επειδή βαριέται. Βαριέται επειδή φοβάται.

Άρα και η αναπνευστική οδός τεμπελιάζει επειδή φοβάται. Φοβάται τη ζωή, τις αλλαγές, τις ανατροπές, τις προσβολές, τη μείωση του εγώ, την αποτυχία, την απώλεια. Φοβάται το ανέφικτο, την τρομάζει η ιδέα ότι κάποια όνειρα μοιάζουν να είναι άφθαστα. Δεν αντέχει να αγωνίζεται, να παρέχει μέρα-νύχτα στους πνεύμονες αέρα, για να διατηρείται το σώμα στη ζωή και παρόλα αυτά να μην πραγματοποιούνται τα όνειρα και να μην εξασφαλίζεται το μέλλον εδώ και χρόνια. Νιώθει ότι αυτός τον οποίο υπηρετεί τόσο πιστά και αδιάλειπτα προδίδει τις προσδοκίες της λόγω ανικανότητας. Ξαφνικά τότε αποσύρεται, δηλώνει στον εαυτό της ότι δήθεν δεν την ενδιαφέρει η εκπλήρωση των ονείρων, πως τάχα βαριέται να ζει επειδή η ίδια η ζωή την αφήνει αδιάφορη. Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια. Δεν έχει νόημα να αγωνίζεται, σκέφτεται, πια για τη συντήρηση της ζωής, αφού έτσι κι αλλιώς τόσα χρόνια που συντηρήθηκε η ζωή ποιο είναι το αποτέλεσμα; Τίποτα, μηδέν εις το πηλίκο. Κι έτσι, σβήνει, χάνεται, περνά στη λήθη.

Μα η ζωή είναι εκεί. Το σώμα θέλει αέρα για να ζήσει. Δεν περνά ένα λεπτό λήθης και το σώμα ανελέητα της θυμίζει το καθήκον της. Της ζητά επειγόντως να ανορθωθεί ξανά, να ανοίξει, για να περάσει από μέσα της ο αέρας της ζωής και να δώσει στους πνεύμονες και στο αίμα οξυγόνο. Αναγκάζεται τότε να ανοίξει. Με βαριά καρδιά. Σε δυο λεπτά πάλι καταπέφτει και η ροή του αέρα φράσσεται ξανά. Η αναπνευστική δίοδος δεν θέλει, αρνείται να συμμετάσχει. Θέλει να τα παρατήσει. Ξανά τη βιάζουν. Ξανασηκώνεται. Αναγκαστικά.

Εξαναγκασμός. Αυτές είναι οι νύχτες μου, τις φορές που η αναπνευστική οδός αντιστέκεται έντονα.

Εκείνα τα πρωινά ξυπνάω και είμαι ράκος. Νιώθω μούδιασμα στα πόδια, κούραση στην καρδιά, το κεφάλι βαρύ, τα μάτια πονάνε. Θέλω να φάω κάτι και να ξανακοιμηθώ. Μα η ζωή με καλεί. Εξάλλου, ο πρωινός ύπνος είναι βαρύς, δεν ανανεώνει. Σηκώνομαι, ετοιμάζομαι, ντύνομαι, πλένω το πρόσωπό μου, ξυπνάω. Βγαίνω έξω και, αν είναι ακόμα νωρίς, η πρωινή δροσιά με ζωντανεύει, με γεμίζει ενέργεια και χαρά. Μέχρι να συσσωρευθούν πάλι οι αγωνίες της ημέρας και το βράδυ να πάω ξανά για ύπνο. Και να επαναληφθεί ξανά ο ίδιος κύκλος[2].